Postanowienie NSA z dnia 16 września 2026 r., sygn. I OSK 1076/26
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 16 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Powiatu S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 maja 2026 r., sygn. akt III SA/Po 474/26 o odrzuceniu skargi Zarządu Powiatu S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 4 marca 2026 r. nr SN-III.7570.537.2025.1 w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość postanawia: oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 maja 2026 r., sygn. akt III SA/Po 474/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "Sąd I instancji"), na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), w punkcie pierwszym odrzucił skargę Zarządu Powiatu S. (dalej: "Skarżący kasacyjnie", "Zarząd Powiatu") na decyzję Wojewody Wielkopolskiego (dalej: "Wojewoda") z 4 marca 2026 r. nr SN-III.7570.537.2025.1 w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość. Natomiast w punkcie drugim nakazał zwrócić Zarządowi Powiatu uiszczony wpis od skargi.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że Zarząd Powiatu - jako organ wykonawczy tego Powiatu, którego Starosta wydał decyzję w pierwszej instancji - nie posiada legitymacji do zainicjowania kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonej decyzji Wojewody, działającego w tej sprawie w charakterze organu odwoławczego i z tego też względu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił. Powyższe stanowisko, zdaniem Sąd I instancji, jest zgodne z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt I OPS 2/15 oraz z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 października 2009 r., K 32/08 (OTK-A 2009/9/139).
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł Zarząd Powiatu.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. art. 12 ust. 4a w zw. z art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 311, dalej: "specustawa drogowa") w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1684 ze zm., dalej: "u.s.p.") w zw. z art. 165 ust. 2 Konstytucji RP poprzez uznanie, że Skarżący kasacyjnie nie ma przymiotu strony, co spowodowane było:
- brakiem zbadania przedmiotowej sprawy w zakresie problematyki merytorycznej i przyjęcia a priori, że w każdym postępowaniu dotyczącym wypłaty odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości do celów wskazanych w specustawie drogowej powiat działający przez swoje organy i sam ten organ - tu: Zarząd Powiatu, nie ma legitymacji procesowej w sprawie, niezależnie od okoliczności jakie związane były z wydaniem decyzji o odszkodowaniu;
- niezasadnym przyjęciem, że Zarząd Powiatu w niniejszej sprawie działa jako organ Powiatu bądź za Starostę, który wydawał decyzję o ustaleniu odszkodowania ZRID, podczas, gdy Zarząd ten występuje jako zarządca drogi powiatowej i działa w procesie niezależnie od jednostki samorządu terytorialnego, co finalnie doprowadziło do odrzucenia skargi i pozbawienia ochrony sądowej samodzielności jednostki samorządu terytorialnego.
Wobec powyższego Zarząd Powiatu wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto, wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Rozpoznając w pierwszej kolejności wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, zauważyć należy, że zgodnie z art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie, a do takich postanowień należy zaskarżone postanowienie sądu wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wobec tego brak jest przeszkód do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Przed przystąpieniem do ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej przypomnieć należy istotę sporu.
Decyzją z 29 sierpnia 2025 r. nr GN.683.11.2025 Starosta S. (dalej: "Starosta"), na podstawie art. 12 ust. 4a, 4f i 5, art. 18 oraz art. 22 ust. 1 specustawy drogowej orzekł:
1. ustalić odszkodowanie w wysokości 751.547,00 zł na rzecz G. H. za działkę nr [...] o powierzchni 0,2776 ha, powstałą w wyniku podziału działki nr [...], zapisaną obecnie w księdze wieczystej nr [...], która stała się własnością Powiatu S., zgodnie z ostateczną decyzją Starosty S. nr AB.6740.1.130.2024 z dnia 12 marca 2025 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na "rozbudowie drogi gminnej – ul.[...]) wraz z budową skrzyżowania typu rondo na skrzyżowaniu ul. [...]";
2. powiększyć odszkodowanie ustalone w pkt 1 o kwotę 5% wartości nieruchomości i przyznać odszkodowanie w wysokości 789.124,35 zł;
3. zobowiązać Burmistrza Miasta S. do wypłaty odszkodowania przyznanego w punkcie 2 na rzecz G. H. jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.
Na skutek odwołań wniesionych przez Burmistrza Miasta S. oraz G. H. - Wojewoda – decyzją z 4 marca 2026 r. - uchylił ww. decyzję Starosty w punkcie 3 i w tym zakresie orzekł o zobowiązaniu Zarządu Powiatu S. do wypłaty odszkodowania przyznanego w punkcie 2 decyzji Starosty na rzecz G. H. jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia wydania decyzji. W pozostałym zakresie Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję Starosty w mocy.
Zarząd Powiatu wywiódł do Sądu I instancji skargę na ww. decyzję Wojewody, zaskarżając ją w części "dotyczącej uchylenia zaskarżonej decyzji w punkcie 3 i orzeczenia zmieniającego w to miejsce".
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie, podając, że Zarząd Powiatu nie posiada legitymacji do wywiedzenia skargi na jego decyzję.
Opisanym na wstępie postanowieniem z 12 maja 2026 r., sygn. akt III SA/Po 474/26 - Sąd I instancji odrzucił skargę Zarządu Powiatu, jako niedopuszczalną.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że skargę Zarządu Powiatu należało odrzucić jako niedopuszczalną, gdyż nie miał on legitymacji procesowej do działania w niniejszej sprawie jako strona w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., mimo, że był on jednym z adresatów zaskarżonej decyzji.
Ocenę skargi kasacyjnej należy rozpocząć od wskazania, że zgodnie z art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym jest także inny podmiot, któremu ustawa przyznała prawo do wniesienia skargi. Wniesienie skargi przez osobę, która nie ma legitymacji skargowej powoduje jej odrzucenie jako niedopuszczalnej z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Jak podnosi się przy tym w orzecznictwie i doktrynie skarżącym, czyli podmiotem, który (zasadniczo) ma interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, może być nie tylko ten podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej, ale także ten, którego interes prawny wywodzony jest z przepisów prawa procesowego. Przedstawione uprawnienie do wniesienia skargi nawiązuje zatem do unormowania z art. 28 k.p.a., zgodnie z którym, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, ale jest od niego kategorią szerszą.
Odnosząc się do kwestii legitymacji skargowej należy zauważyć, iż problem prawny zarysowany treścią zarzutów kasacyjnych nie jest nowy i był już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi sądów administracyjnych. Odwołując się do nich należy pokreślić, że w toku badanego postępowania aktualna pozostaje teza, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego pogląd ten uznać należy za ugruntowany (vide: postanowienie NSA z dnia 26 maja 1982 r., SA/Gd 165/82, ONSA 1982/1/49; uchwała SN z dnia 22 października 1984 r., III AZP 5/84, OSN 1985/7/86). Nie uległ on zmianie po samorządowej reformie ustrojowej państwa. Podkreślano wówczas, że organ samorządu terytorialnego nie jest stroną postępowania administracyjnego nie tylko wtedy gdy jej organ jest organem uprawnionym do wydania decyzji administracyjnej w sprawie (vide: postanowienie NSA z dnia 15 października 1990 r., SA/Wr 990/90, ONSA 1990/4/7; postanowienie NSA z dnia 28 grudnia 1990 r., SA/Wr 1202/90, niepubl.) ale także wówczas, gdy jej organ jest uczestnikiem procesu decyzyjnego, jako organ, od stanowiska którego zależy treść decyzji (vide: wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r., II SA 1971/93, Wokanda 1994/6/34; wyrok NSA z dnia 31 stycznia 1995 r., II SA 1625/94, Wokanda 1995/8/33). Stanowisko to było wielokrotnie powtarzane w późniejszych orzeczeniach (vide: uchwała NSA z dnia 9 października 2000 r., OPK 14/00, ONSA 2001/1/17; uchwała NSA z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, ONSA 2003/4/115; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04, OSP 2004/4/48; wyrok NSA z dnia 19 października 2006 r., I OSK 1356/05; wyrok NSA z dnia 18 lipca 2007 r., I OSK 1211/06; wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2011 r., II OSK 617/11; wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2014 r., I OSK 820/13 – źródło CBOSA). Pogląd ten akceptowany jest także w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (vide: wyrok TK z dnia 29 października 2009 r., K 32/08, OTK ZU 2009/9/139), oraz aprobowany przez doktrynę (vide: M. Szewczyk, Podmiotowość prawna gminy, RPEiS 1993/3/35; W. Chróścielewski, Glosa do wyroku SN z dnia 7 czerwca 2001 r. sygn. akt III RN 104/00, OSP 2002/10/516; G. Kubalski, Wójt jako organ orzekający w postępowaniu dotykającym interesu prawnego gminy, ST 2008/1-2 s. 72 i nast.). Jednostka samorządu terytorialnego nie jest także legitymowana do wszczęcia postępowania w trybie nadzwyczajnym w przedmiocie własnej decyzji lub decyzji wydanej na skutek odwołania od niej (vide: uchwała NSA z dnia 9 października 2000 r., OPK 14/00, ONSA 2001/1/17), a nadto taka jednostka, której organowi powierzono kompetencje władcze do orzekania w określonej sprawie, nie ma możliwości dochodzenia interesu prawnego nie tylko w trybie postępowania administracyjnego ale także sądowoadministracyjnego (vide: uchwała NSA z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, ONSA 2003/4/115).
Powyższe pozwala uznać, że w razie występowania w okolicznościach określonej sprawy kumulacji ról procesowych jednostki samorządu terytorialnego wynikających ze sfery dominium i organu tejże jednostki wykonującego władztwo w sferze imperium, w orzecznictwie sądów administracyjnych sformułowano regułę kolizyjną, która nie pozwala owych ról procesowych łączyć. Przyznaje ona pierwszeństwo roli organu administracji załatwiającego sprawę, co oznacza, że przysługiwanie organowi jednostki samorządu takiej roli w sprawie na podstawie przepisów prawa, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyklucza udział owej jednostki samorządowej w tym postępowaniu w charakterze strony. Jednostka samorządu terytorialnego nie ma bowiem legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu. Nie jest ona również podmiotem uprawnionym do inicjowania w tej sprawie postępowań w trybach nadzwyczajnych, do zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego, ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez samorząd terytorialny następuje zatem kosztem znacznego ograniczenia jego władztwa ze sfery dominium (vide: uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03; postanowienie NSA z dnia 22 października 2009 r., I OSK 1406/09; wyrok NSA z dnia 5 listopada 2014 r., OSK 801/14, uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 16 lutego 2016 r., I OPS 2/15 – źródło CBOSA).
Prawo złożenia skargi nie przysługuje zatem organowi administracji publicznej, który pozostając w strukturze instancyjnej organów orzekających w danej sprawie, wydał rozstrzygnięcie w pierwszej instancji, ponieważ wydając rozstrzygnięcie administracyjne, organ nie kieruje się własnym interesem prawnym, jak również nie kieruje się interesem prawnym podmiotu, który reprezentuje, lecz wykonuje zadanie z zakresu administracji publicznej nałożone na ten organ w stosownych przepisach prawa stanowiących podstawę do wydania rozstrzygnięcia. Organ taki ma obowiązek wydania rozstrzygnięcia zgodnej z prawem niezależnie od tego, czy pozostaje z jej adresatem w stosunkach uzależnionych od jego treści.
W zakresie więc, w jakim Powiat, jako organ jednostki samorządu terytorialnego, wykonuje funkcję organu administracji publicznej – zarówno z zakresu zadań własnych, jak i zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, nie jest uprawniony do reprezentowania interesu prawnego jednostki samorządu terytorialnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie posiada również takich uprawnień jednostka organizacyjna, która wykonuje uprawnienia Zarządu Powiatu, działając w granicach jego kompetencji (w niniejszej sprawie jako zarządca drogi powiatowej).
Powyższe stanowisko ma zastosowanie w niniejszej sprawie, skoro Starosta jako organ I instancji decyzją z 29 sierpnia 2025 r., na podstawie art. 12 ust. 4a, 4f i 5, art. 18 oraz art. 22 ust. 1 specustawy drogowej, rozstrzygnął sprawę odszkodowania, przejętą przez Powiat w związku z udzieleniem zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Okoliczność, iż Wojewoda - jako organ odwoławczy, decyzją z 4 marca 2026 r., częściowo rozstrzygnął reformatoryjnie sprawę, uchylając punkt 3 decyzji Starosty z 29 sieprnia 2025 r. i zobowiązując w miejsce Burmistrza Miasta S. – Zarząd Powiatu S. do wypłaty na rzecz Skarbu Państwa ustalonego w toku postępowania odszkodowania, nie prowadzi do wniosku, iż jednostka samorządu terytorialnego, którą reprezentuje ww. organ I instancji staje się podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji Wojewody do sądu administracyjnego.
Dodać też należy, że Starosta nie jest organem powiatu w rozumieniu ustrojowym. Jest on przewodniczącym zarządu powiatu, a zarząd stanowi organ wykonawczy powiatu. Starosta organizuje pracę zarządu powiatu i starostwa powiatowego, kieruje bieżącymi sprawami powiatu oraz reprezentuje powiat na zewnątrz. Nadto, starosta wydaje decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości powiatu, chyba, że przepisy szczególne przewidują wydawanie decyzji przez zarząd powiatu (art. 8 ust. 2 pkt 2, art. 26 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 1 i art. 38 ust. 1 u.s.p. Za organ jednostki samorządu terytorialnego starostę uznaje natomiast Kodeks postępowania administracyjnego (art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a.). Starosta stanowi więc organ powiatu w znaczeniu funkcjonalnym (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2016 r., sygn. akt I OPS 2/15, źródło CBOSA).
Wskazać też należy, że w powołanej uchwale o sygn. akt I OPS 2/15 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że powiat nie ma legitymacji procesowej strony w sprawie o ustalenie wysokości odszkodowania od powiatu za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną, która stała się własnością powiatu, jeżeli decyzję wydaje starosta na podstawie art. 12 ust. 4a w związku z art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.) oraz art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1445).
Z uzasadnienia tejże uchwały wynika, że w sprawie, w której starosta wykonuje zadanie należące do powiatu, inny organ powiatu nie może występować i powoływać się na to, że realizuje zadania powiatu. Jeżeli kompetencja w tych sprawach została powierzona staroście, który wykonuje zadanie powiatu, to zarząd powiatu, którego przewodniczącym jest starosta, nie może w tej samej sprawie kwestionować rozstrzygnięcia starosty. W konsekwencji, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w omawianej uchwale, w takiej sprawie powiat nie może wywodzić swojego interesu prawnego z faktu bycia zobowiązanym do wypłaty odszkodowania i stać się stroną postępowania. Powiat stanowi jednolity podmiot, niezależnie od tego jak wskazano jego sposób reprezentacji, i dlatego niezależnie od tego, który z jego organów jest właściwy do wydania decyzji administracyjnej, nie zmienia to faktu, że jest to decyzja wydana przez organ powiatu. W demokratycznym państwie prawnym niedopuszczalna jest wykładnia przepisów prawa, zgodnie z którą jednostka samorządu terytorialnego realizując poprzez swoje organy powierzone jej zadania z zakresu administracji publicznej, najpierw jest władna w sposób władczy i jednostronny kształtować sytuację prawną podmiotów od niej niezależnych, a następnie jest uprawniona do wnoszenia środków zaskarżenia od podejmowanych przez te organy decyzji.
Powyższe rozważania odnoszą się w sposób oczywisty do postępowania sądowoadministracyjnego. Wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot stanowi przyczynę jej odrzucenia, jeżeli skarga pochodzi od podmiotu, który a limine nie może być skarżącym. Z tej przyczyny odrzuceniu podlegają m.in. skargi wniesione przez organ, który rozpoznawał sprawę w postępowaniu administracyjnym w pierwszej lub w drugiej instancji lub jednostkę samorządu terytorialnego, której organ wydał decyzję w pierwszej instancji, ponieważ podmioty te nie mają legitymacji skargowej w rozumieniu art. 50 p.p.s.a. Powierzenie organowi administracyjnemu właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza bowiem możliwość dochodzenia przezeń swego interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego czy sądowoadministracyjnego. W odniesieniu do jednostek samorządu terytorialnego nie ma tu najmniejszego znaczenia fakt, że skarga tej jednostki na decyzję organu odwoławczego została wniesiona przez inny organ tej jednostki niż ten, który wydał decyzję pierwszoinstancyjną, zaś nałożonych na organ samorządu terytorialnego zadań z zakresu administracji publicznej nie można utożsamiać z posiadaniem interesu prawnego.
Wskazać tez należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że osobowość prawna, o której mowa w art. 165 ust. 1 Konstytucji RP stanowi podstawowy element przesądzający o podmiotowości jednostki samorządu terytorialnego. Zapewnia ona wyodrębnienie z aparatu państwowego, daje możliwość występowania we własnym imieniu, ponoszenia odpowiedzialności. Daje także możliwość korzystania z ochrony sądowej. Nie oznacza to jednak, że jednostka samorządu terytorialnego jest taką samą osobą prawną, jak wszystkie osoby prawne podlegające regulacjom prawa cywilnego. Jej samodzielność w zakresie dysponowania prawem własności i innymi prawami majątkowymi podlega daleko idącym ograniczeniom wynikającym zarówno z ustaw samorządowych, jak i z przepisów szczególnych. Nie ulega także wątpliwości, iż jednostki samorządu terytorialnego zostały wyposażone we własność i inne prawa rzeczowe (art. 165 ust. 1 Konstytucji RP). Jest to jednak wyłącznie jedno ze źródeł finansowania spoczywających na nich zadań, służące zapewnieniu realnej możliwości ich wykonywania. Przyjęte w prawie publicznym ograniczenia prawa własności przysługującego jednostkom samorządu terytorialnego prowadzą do wniosku, że własność tę należy rozumieć przede wszystkim jako jeden z przyznanych tym jednostkom środków, za pomocą którego mają one realizować nałożone na nie zadania (vide: uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 16 lutego 2016 r., I OPS 2/15). Ponadto jednostki samorządu terytorialnego wykonują powierzone im zadania publiczne przede wszystkim poprzez swoje organy, będące jednocześnie organami administracji publicznej powołanymi do wykonywania zadań wynikających z ich kompetencji, a nie do korzystania z praw i wolności (vide: J. Trzciński, Podmiotowy zakres skargi konstytucyjnej [w:] Konstytucja. Wybory. Parlament. Studia ofiarowane Zdzisławowi Jaroszowi, Warszawa 2000, s. 213; postanowienie TK z dnia 22 maja 2007 r. sygn. akt SK 70/05, OTK ZU 2007/6A/60, s. 871). Wykonując zadania w zakresie rozstrzygania spraw administracyjnych organy samorządu terytorialnego muszą bezwzględnie przestrzegać prawa i kierować się dobrem wspólnym (zasadami legalizmu, prawdy obiektywnej, uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli). Nie mogą natomiast wykorzystywać swoich kompetencji decyzyjnych dla realizacji własnych interesów lub interesów jednostki samorządu terytorialnego, którą reprezentują (vide: uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 16 lutego 2016 r., I OPS 2/15).
Skoro, więc Zarząd Powiatu – jako organ wykonawczy tego Powiatu, którego Starosta wydał decyzję w pierwszej instancji – nie posiada legitymacji do zainicjowania kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonej decyzji Wojewody, działającego w tej sprawie w charakterze organu odwoławczego, to Sąd I instancji prawidłowo, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę Zarządu Powiatu.
Podsumowując, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że wniesiona skarga jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a. Nie można więc Sądowi I instancji stawiać zarzutu naruszenia 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. art. 12 ust. 4a w zw. z art. 11a ust. 1 specustawy drogowej w zw. z art. 38 ust. 1 u.s.p. w zw. z art. 165 ust. 2 Konstytucji RP.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za nieusprawiedliwioną i na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
