Postanowienie NSA z dnia 6 października 2026 r., sygn. II OZ 1051/26
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia U.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 czerwca 2026 r. sygn. akt II SA/Łd 218/26 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi U.T. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 2 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2026 r. sygn. akt II SA/Łd 218/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił U.T. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez nią decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 2 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd stwierdził, że skarżąca nie wykazała, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), może zaistnieć w wypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Zaniechała bowiem jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku w tym zakresie. Natomiast uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Tymczasem w ocenie Sądu skarżąca nie podniosła żadnych argumentów, które pozwoliłyby sądowi na obiektywną ocenę, czy w rozpoznawanej sprawie faktycznie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzją Wojewoda Łódzki po rozpatrzeniu odwołań od decyzji Starosty Zgierskiego z 24 kwietnia 2025 r., nr [...], zezwalającą na realizację inwestycji drogowej w ramach zadania pn.: "Budowa drogi gminnej - ulicy P. w [...]", uchylił tę decyzję w części obejmującej: - określenie linii rozgraniczających teren przedmiotowej inwestycji; - zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu w zakresie rysunku pn.: "Projekt zagospodarowania terenu"; - zapisu dotyczącego terminu wydania nieruchomości i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy. W pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Niewątpliwie w wyniku wykonania zaskarżonego aktu dojdzie do władczej ingerencji władzy publicznej w zakres przysługującego stronie dotychczas prawa własności jej nieruchomości. Okoliczności te nie są jednak przesądzające o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, nie stanowią bowiem o niebezpieczeństwie wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Są to zwykłe następstwa wykonania decyzji wydanej w tym przedmiocie, które mogą się wiązać m.in. z wywłaszczeniem za odszkodowaniem części nieruchomości - co wynika wprost z przepisów ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 311) - zwanej dalej: "specustawą drogową". Ponadto Sąd wskazał, że nie może pominąć okoliczności, że rozwiązania prawne przyjęte w specustawie drogowej mają na celu zapewnienie szybkiego przebiegu inwestycji drogowej. Realizuje się to m.in. poprzez uproszczenie procedur administracyjnych. Dlatego za utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym należy uznać pogląd, w świetle którego rozważając kwestie wstrzymania wykonania decyzji udzielającej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej należy uwzględnić interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją tego przedsięwzięcia. Zatem zbyt pochopne wstrzymywanie decyzji takich, jak decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie, byłoby istotnym zaburzeniem procesu inwestycyjnego i jednocześnie w sposób rażący naruszałoby interes społeczny i gospodarczy. Tym samym mechanizmy przewidziane w powołanej ustawie w celu szybkiej i skutecznej realizacji inwestycji drogowej w sposób istotny ograniczają także możliwość udzielenia ochrony tymczasowej poprzez bardziej restrykcyjną ocenę sytuacji strony wnoszącej o wstrzymanie omawianego rozstrzygnięcia. Zestawiając natomiast korzyści dla interesu społecznego i gospodarczego, związane z wykonaniem zaskarżonej, z indywidualnym interesem skarżącej Sąd podniósł, że w toku postępowania odwoławczego inwestor wskazał, że działka nr ewid. [...]obręb [...]stanowi teren oznaczony symbolem 2MW w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Działka pozostająca po podziale przy właścicielu to działka nr ewid. [...]o powierzchni 0,1925 ha i spełniać będzie wymogi obowiązującego planu miejscowego co do parametrów działek uzyskiwanych w wyniku przeprowadzenia podziału nieruchomości, w tym w zakresie 1) minimalnej powierzchni: 800,0 m2; 2) minimalnej szerokość frontu: 20,0 m; 3) kątów położenia granic nowych działek w stosunku do pasa drogowego (§ 19 ust. 4 pkt 1 powołanej wyżej uchwały). Ponadto według zapewnień inwestora projekt drogowy, jak i linie rozgraniczające drogę, nie będą naruszać znajdujących się na działce skarżącej budynków. W związku z tym Sąd wskazał, że choć sporna inwestycja niewątpliwie wpłynie na przysługujące skarżącej prawo własności nieruchomości, to jednak wykonanie zaskarżonej decyzji nie uniemożliwi skarżącej korzystania z posiadanej nieruchomości w zakresie zaspokajania własnych potrzeb (np. mieszkaniowych, prawa do wypoczynku, korzystania z środowiska naturalnego). Z tego wniosek, że waga interesu społecznego i gospodarczego jest niewspółmierna do wagi indywidualnego interesu skarżącej, co wyklucza możliwość zastosowania w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
