Orzeczenia
Pracownik obecny w pracy (wykonujący obowiązki wynikające z umowy o pracę lub też gotów do ich wykonywania), którego niezdolność do pracy została stwierdzona zaświadczeniem lekarskim, nie korzysta z ochrony przed wypowiedzeniem umowy o pracę ustanowionej w art. 41 k.p. Jeżeli jednak pozostaje on w pracy lub przybywa do pracy w celu załatwienia spraw ważnych dla pracodawcy lub zakładu pracy, to sąd powinien ocenić, czy wypowiedzenie umowy jest uzasadnione w rozumieniu art. 45 par. 1 k.p. oraz czy skorzystanie w takiej sytuacji przez pracodawcę z prawa wypowiedzenia umowy o pracę nie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 8 k.p.). Uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu z art. 264 par. 1 k.p. ma miejsce już wtedy, gdy w świetle okoliczności sprawy, mimo nieusuniętych wątpliwości, istnieją podstawy do przyjęcia, że uchybienie temu terminowi nastąpiło bez winy pracownika. Do przyjęcia uprawdopodobnienia nie jest konieczne usunięcie wszystkich wątpliwości. 2. powodu choroby. Również w takich wypadkach nie można mówić o bezskuteczności wypowiedzenia umowy o pracę z powodu naruszenia art. 41 k.p., ponieważ nie Niezdolność do pracy z powodu choroby jest przyczyną usprawiedliwiającą nieobecność pracownika w pracy, sama jednak niezdolność do pracy
Zaskarżona zmiana statutu zmierzała do przekształcenia siły głosu na walnym zgromadzeniu, wynikającego z posiadanych bonów, w prawa majątkowe Zaskarżone uchwały dają prymat i uprzywilejowują członkom posiadających bony, zarówno na gruncie majątkowym, jak i co do siły głosów na własnością (członków Spółdzielni) na podstawie bonów jako tymczasowych dokumentów uprawniających w historycznym ujęciu do większej siły
Umowa kredytu obowiązuje w wyrażonej w niej walucie tylko wówczas, gdy strony na etapie zawarcia umowy miały rzeczywistą możliwość zarówno wypłaty, jak i spłaty kredytu w tej walucie. powodu sprzeczności z ustawą i zasadami współżycia społecznego) spełniają one wszystkie przesłanki abuzywności, tj. nietransparentne Uzgodniono, że zostanie on wykorzystany w formie przekazania środków w kwocie nie wyższej niż 1 180 000 zł przeliczonej z CHF po kursie Zmiana siły nabywczej pieniądza w czasie jest natomiast normalnym zjawiskiem ekonomicznym.
wypłaty byłaby kwota 15.042,51 zł, stanowiąca iloczyn wynagrodzenia powoda liczonego jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy oraz trzech jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, podczas gdy w niniejszej sprawie, w razie uwzględnienia roszczenia Powoda, ewentualnie możliwa do Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli
jego roszczeń wynika z uchybień formalnych pracodawcy. Istotą regulacji z art. 31 k.p. w zakresie dotyczącym wyznaczenia osoby do dokonywania za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy jest jej wskazanie na innej zasadzie niż pełnomocnictwo, z czym wiąże się możliwość udzielania przez nią pełnomocnictwa do działania za pracodawcę. 2. Przywrócenie do pracy pracownika zajmującego stanowisko kierownicze może być uznane za niecelowe (art. 45 § 2 k.p.), jeżeli usprawiedliwioną przyczyną wypowiedzenia umowy o pracę była negatywna ocena wykonywania przez niego obowiązków, wskutek zaniechania działań zapewniających prawidłowe funkcjonowanie kierowanej jednostki oraz brak umiejętności współpracy z przełożonymi i podwładnymi, a zasadność W dniu 17 grudnia 2002 r. powódka złożyła wniosek o urlop bezpłatny, a Prezydent Miasta w dniu 18 grudnia 2002 r. udzielił jej tego urlopu Prezydent Miasta stwierdził, że bezpłatny urlop udzielony powódce zakończył się 10 stycznia 2003 r, a następnie w dniu 14 stycznia 2003 powódce w tym roku kalendarzowym urlop w wymiarze proporcjonalnym został przez nią wykorzystany w okresie wypowiedzenia, jak również
Prawidłowa wykładnia art. 170 ust. 4 ustawy – Przepisy wprowadzające Krajową Administrację Skarbową nakazuje, w zakresie przysługującej im odprawy z tytułu wygaśnięcia stosunku pracy na podstawie art. 170 ust. 1 tej ustawy, odpowiednio stosować do pracowników KAS (niebędących funkcjonariuszami ani urzędnikami Służby Cywilnej zatrudnionymi na podstawie mianowania), art. 8 ustawy o zwolnieniach grupowych Jednomiesięczne wynagrodzenie powoda liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 7.334,96 zł. Powód posiada wykształcenie wyższe, które uzyskał na kierunku Biologii i Nauki o Ziemi, ukończył także studia podyplomowe w zakresie informatyki Sąd Najwyższy uznał, że w sprawie zachodzi „wypadek szczególnie uzasadniony” w rozumieniu art. 102 KPC, dlatego nie obciążył powoda kosztami
o ustalenie istnienia stosunku pracy, wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, w porze nocnej i w święta, ekwiwalent za urlop . 2 ppkt od a) do f) tytułem dodatków do wynagrodzenia za prace nadliczbową, w niedzielę i święta oraz porze nocnej, ekwiwalentu za urlop ; z dnia 13 września 2001 r., I CKN 237/99, LEX nr 52348; z dnia 22 lipca 2004 r., II CK 477/03, LEX nr 269787; z dnia 10 stycznia 2008
Od dnia 23 stycznia 1999 r. do dnia 22 stycznia 2001 r. powódka korzystała z urlopu dla poratowania zdrowia. Między innymi z tej przyczyny po powrocie do pracy z urlopu dla poratowania zdrowia, powódka została przeniesiona do Szkoły Podstawowej Na tle takiego stanu sprawy Sąd Najwyższy uznał, iż rozpoznanie kasacji powódki wymaga usunięcia przez skład powiększony Sądu Najwyższego
Pisemne oświadczenie woli pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia nie musi wskazywać terminu ustania stosunku pracy, który to skutek następuje zawsze w dacie dojścia oświadczenia do adresata w sposób umożliwiający mu realne zapoznanie się z jego treścią (art. 61 KC w związku z art. 300 KP). powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, polegającego na pozostawieniu bez nadzoru - wbrew wyraźnym dyspozycjom art. 56 § 1 i art. 58 KP zasądził więc powodowi odszkodowanie w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia, liczonego jak ekwiwalent za urlop Pismem z dnia 7 kwietnia 1997 r. pozwana rozwiązała z powodem z dniem 8 kwietnia 1997 r umowę o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 KP z
Sporadyczna sprzedaż używanych towarów i uzyskiwanie z tego tytułu przychodów w wysokości kilkudziesięciu złotych rocznie nie jest równoznaczne z prowadzeniem działalności gospodarczej. Osoba, która zarobkuje w taki sposób, nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym. przestoju w wykonywaniu pozarolniczej działalności z powodu choroby (z uwagi na stan zdrowia) stanowi element ryzyka, z którym powinien Według Sądu Apelacyjnego, nieefektywne prowadzenie jednoosobowej pozarolniczej działalności gospodarczej z powodu długotrwałych zwolnień Z powodu wypadku komunikacyjnego ubezpieczony faktycznie ograniczył działalność gospodarczą wyłącznie do sprzedaży detalicznej prowadzonej
tabeli płac, premia regulaminowa, 40- godzinny tydzień pracy, urlop wypoczynkowy w wymiarze 26 dni. mianowanego nie był zresztą podważany i potwierdzały go dokumenty w zakresie urlopu wypoczynkowego, składników wynagrodzenia, zezwolenia na urlop Powódka jest z wykształcenia psychologiem. Ukończyła także studia podyplomowe z oligofrenopedagogiki.
Bezpośrednio po powrocie do pracy pozwana rozwiązała z powódką umowę o pracę w trybie art. 52 KP z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych Uzasadnienie to przedstawia także sposób oceny materiału dowodowego zgodny z art. 233 § 1 KPC w związku z art. 382 i 391 KPC, gdyż Sąd Dość jednoznacznie wynika z nich, że w trakcie rzekomej „choroby” powódka załatwiała pewne formalności związane z przygotowaniem uroczystości
I. Znaczenie normatywne określeń „przemoc wobec osoby”, użytego w art. 280 § 1 kk oraz „gwałt na osobie”, użytego w art. 130 § 3 kw, jest tożsame. II. Nadać powyższej uchwale moc zasady prawnej. użyciem (lub groźbą użycia) wobec osoby siły fizycznej - z klasy wykroczeń. , b) przemoc, bezprawie dokonane przy użyciu siły fizycznej, c) robienie coś innej osobie siłą, wbrew jej woli. na osobie” zawarte w art. 130§3 kw oznacza kwalifikowaną formę przemocy wobec osoby, charakteryzującą się użyciem siły fizycznej o natężeniu
W sytuacji gdy szkoda pozostaje w związku ze zgodnym z prawem zachowaniem osoby prawnej, która ma określony budżet i obowiązek wykonywania świadczeń zdrowotnych na rzecz innych osób, brak podstaw, aby nawet w drodze analogii można było zastosować przepis art. 4172 k.c.. Z. i zeznaniami świadka Z. M. Z. Z. wyrokiem z dnia 6 listopada 2013 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 13 marca 2013 r.
Krótka jednostka słowna, pełniąca rolę znaku towarowego, może być utworem w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.), jeżeli wykazuje autonomiczną wartość twórczą. Nie ma ono autonomicznych cech utworu i nie staje się utworem z powodu "wymyślenia" sposobu konkretnego jego wykorzystania jako znaku Z tego powodu Sąd Najwyższy nie podzielił odmiennego, stanowiącego podstawę zarzutu naruszenia art. 1 pkt 1 Pr.aut., poglądu skarżącego formach wypowiedzi słownej (krótkich jednostkach językowych) prawdopodobieństwo braku oryginalności jest wysokie i można wymagać większej siły
W sprawie o zadośćuczynienie pieniężne za krzywdę doznaną wskutek śmierci najbliższego członka rodziny (art. 446 § 4 k.c.) ma zastosowanie art. 445 § 3 k.c. powodu utraty osoby bliskiej (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, mająca moc zasady prawnej, z dnia 15 grudnia 1951 W orzecznictwie Sądu Najwyższego uznano, że przepis ten stanowi podstawę do dochodzenia zadośćuczynienia krzywdy moralnej z powodu śmierci Po wejściu w życie kodeksu cywilnego i uchyleniu kodeksu zobowiązań roszczenia przysługujące osobom najbliższym z powodu śmierci bezpośrednio
skazanego z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w K. G. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i za to skazał go na karę 6 lat pozbawienia wolności Zarzut rażącego naruszenia art. 256 k.p.k. w zw. z art. 344 k.p.k. w zw. z art. 211 § 3 k.k.w. znalazł się na granicy dopuszczalności
K. pomimo, iż nie widział dokładnie samego ciosu i miejsca kontaktu z ciałem z powodu słabego oświetlenia, pomimo latarni, ale doskonale relacjami świadków, tylko z tego powodu, iż jest to zgodne z poczynionymi ustaleniami przez Sąd iż doszło do uderzenia pięścią w twarz Y., który zeznał, że oskarżony pchał pokrzywdzonego rękami z całej siły, że ten upadł; po czym skonstatował, iż „w oparciu o te relacje
Rażąco ogólnikowe wywody Sądu drugiej instancji, w połączeniu z równie ogólnikową częścią opisową (historyczną) przebiegu sprawy, nie spełniało nie tylko elementarnych, ale żadnych (jakichkolwiek) wymagań prawidłowego uzasadnienia wyroku, które powinno być sporządzane według dyrektyw zawartych w art. 328 § 2 w związku z art. 391 k.p.c. służbowych oraz z tytułu kosztów noclegu". Poland Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K. o wynagrodzenie i należności z tytułu podróży służbowych , po rozpoznaniu na posiedzeniu Poland Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. od wyroku Sądu Rejonowego Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 maja 2011
Jeżeli odszkodowanie za dyskryminację ustalone na podstawie art. 361 § 2 k.c. jest zgodnie z europejskim prawem pracy odpowiednio 'skuteczne, proporcjonalne i odstraszające', to z art. 183d k.p. nie wynika prawo pracownika do odrębnego zadośćuczynienia. 3. Dyskryminacja pracownika wynikająca z zachowania pracodawcy o charakterze ciągłym może być podstawą przyznania tylko jednego zadośćuczynienia. 4. Przepis art. 183d k.p. nie jest podstawą zasądzenia odszkodowania za szkodę mogącą wystąpić w przyszłości. Ten dodatek nie był wypłacony powódce z tej przyczyny, że początkowo korzystała ze zwolnienia lekarskiego, a następnie z urlopu macierzyńskiego Mimo to Sąd Najwyższy uważa, że zasądzone na rzecz powódki zadośćuczynienie jest bardzo wysokie i absolutnie nie jest uzasadnione żądanie odsetkami, natomiast dodatek za marzec i kwiecień 2004 r., mimo wcześniejszej decyzji o jego wstrzymaniu na czas choroby i urlopu macierzyńskiego
tego tytułu odpowiednie rekompensaty z uwzględnieniem dyspozycji art. 322 k.p.c., równoważąc w taki sposób konkretne "kabinowe" i sanitarne uciążliwości nocowania pracownika z korzyściami pracodawcy, nad którego pojazdem i ładunkiem kierowca sprawuje niewątpliwie rodzaj "nocnej pieczy". , bądź ustawowego określenia weryfikowalnych warunków zapewnienia kierowcy "bezpłatnego noclegu", który potencjalnie nie wymagałby żadnej rekompensaty od pracodawcy, sądy pracy - w przypadkach braku adekwatnych regulacji układowych, regulaminowych lub umownych - mogą ustalać, wartościować i weryfikować uciążliwości oraz niedogodności odbywania noclegów w kabinach samochodów ciężarowych i zasądzać z z art. 4 pkt 4) ustawy z dnia z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2016, poz 4 rozporządzenia z 2002 r. w związku z art. 21a w związku z art. 2 pkt 7 ustawy o czasie pracy kierowców oraz w związku z art. 775 § 1 2002 r. w związku z art. 3 pkt 8 w związku z art. 35 ust. 1 i 3 w związku z art. 36 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych