Standard konstytucyjny wynikający z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2019 r. (P 20/16), dotyczącego kobiet urodzonych w 1953 r., które przed 1 stycznia 2013 r. nabyły prawo do wcześniejszej emerytury, ma szersze zastosowanie i obejmuje również ubezpieczonych, którzy w tej samej sytuacji prawnej nie mogli w chwili przejścia na emeryturę wcześniejszą przewidzieć, że decyzja ta spowoduje

Ustalenie wysokiego stopnia przyczynienia się poszkodowanego do wypadku komunikacyjnego i związanej z tym znacznej redukcji odszkodowania wymaga dokonania stanowczych ustaleń faktycznych co do prawidłowej obserwacji drogi przez kierowcę i adekwatności jego reakcji na zagrożenie. Brak takich ustaleń, przy jednoczesnym przyjęciu odpowiedzialności sprawcy na zasadzie ryzyka, czyni znaczną redukcję świadczeń

Zmiana kodu PKD nie wyklucza automatycznie prawa do zwolnienia z opłacania składek, a organ administracji jest zobligowany do rzetelnego wyjaśnienia faktycznego stanu przeważających przychodów w kontekście przyznawania wsparcia z COVID-19.

Złożenie przez stronę w apelacji wniosku o przeprowadzenie rozprawy w rozumieniu art. 374 zdanie drugie k.p.c. jest dla sądu drugiej instancji wiążące i wyłącza możliwość rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym, niezależnie od oceny sądu co do konieczności przeprowadzenia rozprawy. Rozpoznanie sprawy i wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym mimo złożenia przez stronę skutecznego wniosku o przeprowadzenie

NSA utrzymał w mocy wyrok WSA, podkreślając, iż umorzenie składek na ubezpieczenia społeczne ma charakter wyjątkowy i uznaniowy. ZUS poprawnie zastosował przepisy materialne, odmawiając umorzenia wobec braku wykazania przez skarżącego okoliczności uzasadniających takie umorzenie.

NSA uznał za zasadne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące niewyciągnięcia pełnych wniosków z dowodów w sprawie odmowy umorzenia składek ZUS, wskutek czego uchylił wyrok WSA i decyzję ZUS w całości.

Wykładnia art. 31zo ust. 11 ustawy COVID-19 nie ogranicza się wyłącznie do wpisu w rejestrze REGON; organ winien ustalić rzeczywistą działalność podmiotu, korzystając z wszelkich dostępnych środków dowodowych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna musi być precyzyjna co do podstaw prawnych, a brak szczegółowego wskazania naruszonych przepisów powoduje niemożność jej uwzględnienia; w konsekwencji skarga Zakładu Ubezpieczeń Społecznych została oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż w postępowaniu dotyczącym umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ciężar dowodu wykazującego spełnienie przesłanek umorzenia spoczywa na wnioskodawcy, a niekompletność materiału dowodowego skutkuje oddaleniem skargi.

Skarga kasacyjna dotycząca odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek, zarzucająca naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, jest bezzasadna, jeżeli nie wykazano istotnego wpływu naruszeń na wynik sprawy.

Niezasadne jest wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego w oparciu o brak obowiązku ubezpieczenia społecznego, gdy nowe dowody lub okoliczności nie wpływają na treść prawomocnych orzeczeń.

Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie innej niż współmałżonek osoby wymagającej opieki, pozostającej w związku małżeńskim, uzależnione jest od legitymowania się przez współmałżonka orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Decyzja administracyjna o stwierdzeniu choroby zawodowej, oparta na wysokim prawdopodobieństwie wynikającym z narażenia zawodowego, jest zgodna z prawem, jeśli brak jest dowodów na przyczyny pozazawodowe. Stwierdzona choroba zawodowa może być uzasadniona nawet bez pomiarów z okresu zatrudnienia, jeśli istnieją dowody na narażenie na czynniki szkodliwe.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzję, uznając, iż decyzja organu została wydana bez wyczerpującego rozważenia sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego, co naruszyło przepisy o umorzeniu należności składkowych.

Służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r. nie uznaje się za służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, co wynika wprost z art. 13c tej ustawy i co potwierdza, że wraz z mianowaniem pierwszego niekomunistycznego rządu zakończył się okres, za który można przypisać funkcjonariuszowi realną służbę na

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną z powodu błędnego wskazania przez skarżącego podstaw prawnych oraz niespełnienia wymogów formalnych skargi kasacyjnej, potwierdzając zasadę związania granicami skargi.

Przywrócenie terminu do wniesienia wniosku może nastąpić tylko przy uprawdopodobnieniu braku winy w jego uchybieniu; uchybienie związane z ryzykiem prawnym braku odpowiedniej staranności podlega ocenie negatywnej.

Złożenie ponownego wniosku dotyczącego choroby zawodowej, której przypadek został już prawomocnie rozstrzygnięty, stanowi przesłankę do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego z uwagi na zasadę res iudicata, co wyklucza powtórne postępowanie w tej samej sprawie.

W sprawie dotyczącej umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne decyzje organów administracyjnych wydane na podstawie uznania administracyjnego, przy braku stwierdzeń naruszenia procedury lub błędów prawnych, są uznawane za prawidłowe, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej.

W przypadku zbiegu uprawnień do świadczeń rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje od daty ustania uprawnienia konkurencyjnego; skutkuje to niedopuszczalnością przyznania obu świadczeń równolegle.

Pobrane przez B.K. świadczenia rodzinne na córkę były nienależne z powodu braku wspólnoty dochodów. Skarga kasacyjna jest bezzasadna; obowiązek zwrotu świadczeń został prawidłowo orzeczony.