Do uznania pracy za wykonywaną w szczególnych warunkach nie wystarcza zaliczenie stanowiska przez pracodawcę do kategorii pracy w takich warunkach; kluczowe są rzeczywiście wykonywane przez pracownika obowiązki i ich wpływ na organizm pracownika.

W przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna, osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne musi definitywnie zrezygnować z zasiłku dla opiekuna, poprzez wyeliminowanie decyzji przyznającej to świadczenie, aby mogła otrzymać świadczenie pielęgnacyjne.

Uznanie ojcostwa dziecka przez ojca, późniejsze od pobrania świadczenia wychowawczego, nie powoduje ex tunc zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Decyzja o przyznaniu świadczenia była prawidłowa i nie podlegała zwrotowi.

Uchybienia proceduralne polegające na pozbawieniu strony możliwości obrony swych praw, wynikające z nierozpoznania wniosku o rozprawę, stanowią podstawę do stwierdzenia nieważności postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.).

Ponowne złożenie wniosku o świadczenie pielęgnacyjne w przypadku tożsamości podmiotowej i przedmiotowej z poprzednio rozstrzygniętą sprawą oraz braku nowych okoliczności stanowi naruszenie zasady res iudicata, uniemożliwiając wszczęcie postępowania administracyjnego.

Podleganie obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej wymaga spełnienia kryteriów faktycznego wykonywania tej działalności w sposób ciągły, zorganizowany i nastawiony na zysk, a brak tych cech prowadzi do uznania, że osoba nie podlega takim ubezpieczeniom.

Praktyka zawieszania przez strony świadczeń emerytalnych lub rentowych w oczekiwaniu na decyzję w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego jest zbędna w świetle istniejących regulacji procesowych; w przypadku zawodowego reprezentowania strony przez adwokata, organy administracyjne nie są pozbawione obowiązku wywiązania się z nałożonych na nich obowiązków informacyjnych względem strony.