Orzeczenia
Potrzeba powołania innego biegłego powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii W związku z tym Sąd nie uwzględnił wniosku powoda o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego, w tym również profesora B. z Instytutu , zgodził się z tym stanowiskiem.
Przy ocenie mocy i wiarygodności dowodów sąd bierze pod rozwagę nie tylko „materiał dowodowy”, ale także wyjaśnienia informacyjne stron, oświadczenia, zarzuty przez nie zgłaszane, zachowanie się stron podczas procesu przejawiające się np. w odmowie lub utrudnieniach w przeprowadzeniu dowodów, itp., stanowiące „zebrany materiał” w rozumieniu art. 233 § 1 KPC. Okoliczność ta była przyczyną rozwiązania z powodem umowy o pracę z dniem 6 listopada 1997 r. na podstawie art. 52 § 1 KP. Podobnie wyrażenie „zebrany materiał” zawarte w drugim z wskazanych przepisów nie jest tożsame z pojęciem „materiał dowodowy”. W związku z tym Sąd Wojewódzki, uznając tak jak Sąd Rejonowy, że rozwiązanie z powodem umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 KP nie posiadało
Mianowanie adiunkta w szkole wyższej powoduje nawiązanie stosunku pracy z uczelnią, jako pracodawcą, a nie z poszczególnymi jej jednostkami organizacyjnymi (art. 2 kp w związku z art. 88 ust. 1 oraz art. 86 ust. 5 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym Dz. U. 1990 r. Nr 65 poz. 385 ze zm.). 2. z urlopu dla poratowania zdrowia, a od 1996 r. ponownie wielokrotnie nie była zdolna do pracy z powodu choroby. W okresie od 1 listopada 1992 r. do 31 maja 1993 r. powódce został udzielony urlop naukowy w celu kontynuowania badań we Francji. Sąd Rejonowy zakwalifikował roszczenie powódki, jako wynikające z art. 22 § 1 i 94 pkt 2 kp roszczenie o zatrudnianie zgodnie z treścią
Miał więc Sąd Wojewódzki podstawę, by uznać ją za nieprzekonującą zwłaszcza że do rozwiązania stosunku pracy doszło z powodu nie-przyjęcia zł, odprawy pieniężnej kwotę 432 zł, ekwiwalentu za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy w latach 1994-96 kwotę 361 zł, przy czym wszystkie Z dołączonego do akt sprawy protokołu z posiedzenia Kolegium Przedsiębiorstwa z dnia 29 września 1994 r. wynika, że przedstawiciele załogi
Przepis art. 240 § 3 pkt 1 kp jest sprzeczny z art. 59 Konstytucji oraz postanowieniami ratyfikowanej Konwencji nr 87 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej wolności związkowej i ochrony praw związkowych, przyjętej w San Francisco dnia 9 lipca 1948 r. (Dz. U. 1958 r. Nr 29 poz. 125). Zgodnie z art. 99 układu, pracodawca nie może rozwiązać umowy o pracę bez wypowiedzenia z powodu długotrwałej niezdolności pracownika może rozwiązać umowy o pracę z powodu długotrwałej nieobecności w pracy z pracownikiem niezdolnym do pracy wskutek objawów choroby zawodowej powodu niezdolności pracownika do pracy, spowodowanej objawami choroby zawodowej albo chorobą zawodową, jeżeli stan zdrowia pracownika
Naruszeniem art. 30 § 4 KP jest brak wskazania przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę, ujęcie jej w sposób zbyt ogólnikowy, a także podanie innej przyczyny niż uzasadniająca rozwiązanie umowy o pracę, a więc wskazanie przyczyny „nierzeczywistej”. W styczniu 1997 r. powód udał się na zaległy urlop wypoczynkowy. Po powrocie do pracy w dniu 28 lipca 1997 r. otrzymał na piśmie wypowiedzenie umowy o pracę z powodu „utraty zdolności kierowania Wydziałem Brygadzistka udała się z niekompletną wytłaczanką do zakładu, a powód i Dariusz B. z wytłaczanką z kompletem jaj, wsiedli do samochodu
Zamiar jednej ze stron umowy o pracę nie może być wystarczającą podstawą do ustalenia spornej między stronami treści umowy. powodu przejścia na emeryturę lub rentę. Z dniem 13 czerwca 1997 r. na podstawie art. 53 KP strona pozwana rozwiązała z powodem umowę o pracę z powodu upływu okresu zasiłku chorobowego w dniu 7 lipca 1997 r. wpłynęło do pozwanej pismo powoda, żądające wypłaty odprawy rentowej w kwocie 36.000 zł oraz ekwiwalentu za urlop
Sąd Najwyższy nie dopatruje się jednak w treści przytoczonych przepisów Kodeksu pracy możliwości uwzględnienia roszczenia powoda w całości Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: Kasacja jest nieuzasadniona. Wobec tego, że siła nabywcza zatrzymanego powodowi wynagrodzenia w sposób istotny zmieniła się, Sąd mając na uwadze zasady współżycia
Sędzia w stanie spoczynku, pobierający od dnia 1 stycznia 1998 r., w miejsce renty inwalidzkiej z ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.), uposażenie według art. 71 § 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (jednolity tekst: Dz.U. z 1994 r. Nr 7, poz. 137 ze zm.), zachowuje prawo do dodatku kombatanckiego oraz ryczałtu energetycznego, przysługujących na podstawie art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiaramirepresji wojennych i okresu powojennego (jednolity tekst: Dz.U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 ze zm.) wypłacanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. albo z powodu choroby lub utraty sił powiązane zostało z przejęciem ich finansowania przez budżet państwa i wypłaty przez jednostki organizacyjne Zasadnicze przekształcenie systemu świadczeń udzielanych sędziom po przejściu w stan spoczynku z powodu osiągnięcia określonego wieku Z mocy ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. (Dz.U.
Uchodźców są "działania polegające na zagrożeniu bezpieczeństwa osobistego ze względu na rasę, religię, narodowość (...)" jedynie wtedy, gdy związane są z działaniami władz kraju pochodzenia - tzn. jeśli są świadomie przez te władze tolerowane, bądź jeśli władze odmawiają lub nie są w stanie zapewnić zainteresowanemu skutecznej ochrony. z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa''. Ponadto podkreślono fakt, iż pan M. nie przytacza żadnych przykładów, nie wyraża nawet obawy przed prześladowaniami z powodu swojej rasy
od gościa hotelowego i wpłacenie równowartości tej kwoty w złotówkach na żądanie recepcjonistki po jej powrocie z kilkutygodniowego urlopu, Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, stosownie do art. 39313 KPC, orzekł jak w sentencji. Postępowanie powoda nie dawało pracodawcy pewności, że może on na nim polegać i powód o tym wiedział.
Przepis art. 21 ust. 1 pkt 20 ww. ustawy stanowi, że część dochodów osób, o których mowa w art. 3 ust. 1 - przebywających czasowo za granicą i uzyskują z tego tytułu wynagrodzenia są wolne od podatku dochodowego. Ustawodawca nie stawia warunku, aby były to dochody wypłacane za granicą. 3. Użycie przez ustawodawcę wyrażenia "przebywających czasowo za granicą" jest definicją ogólną tego pojęcia, w której mieszczą się także formy pobytu związane między innymi z przekroczeniem granicy np. w sposób doraźny, dorywczy, przerywany i jest to przeciwieństwo pojęcia pobytu na stałe. celnych jako pracowników przebywających czasowo za granicą i uzyskując dochody ze stosunków pracy w wysokości odpowiadającej równowartości diet określonych w odrębnych przepisach obowiązujących w przedsiębiorstwach państwowych w sprawie pokrywania kosztów podróży poza granicami kraju obliczonych za okres w jakim praca była wykonywana jest wolna od podatku dochodowego - art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy z A poza tym Sąd w poprzedniej sprawie nie orzekał co do istoty sprawy, bowiem sprawę uchylił z powodu uchybień formalnych w postępowaniu Związanie orzeczeniem sądowym dotyczy treści rozstrzygnięcia, nie zaś argumentacji jego uzasadnienia, które oddziałowuje tylko mocą siły : wynagrodzenie zasadnicze, wynagrodzenie za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop
Wypowiedzenie umowy o pracę na czas określony niezgodne z przepisami o wypowiadaniu tych umów nie stwarza po stronie pracownika roszczenia o uznanie tego wypowiedzenia za nieuzasadnione ani o przywrócenie do pracy (art. 50 § 3 KP). wynikającymi z nich zasadami. lub z zasadą niedyskryminacji. Dopiero po wyjściu z gabinetu prezesa zaznajomił się z jego treścią i zorientował, że umowa o pracę została zawarta na 3 lata (od 1 lipca
Wskazanie przez pracodawcę w oświadczeniu woli o rozwiązaniu bez wypowiedzenia umowy o pracę wcześniejszego terminu ustania stosunku pracy niż złożenie tego oświadczenia nie uzasadnia roszczeń pracownika z art. 56 § 1 kp. oraz przyznanie w tym okresie pełnego wynagrodzenia obliczanego jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy (§ 1 pkt 2 rozporządzenia W wyroku z dnia 19 stycznia 1998 r. Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej, w sprawie z powództwa Jana K. przeciwko Przedsiębiorstwu Produkcyjnemu H.
Ustawodawca nie pozostawił organom celnym pełnej swobody w doborze metody ustalania wartości celnej towaru, w przypadku zakwestionowania wartości transakcyjnej - nakazał ustalać tę wartość w kolejności wskazanej w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /t.j. Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./. tego tylko powodu, że pojazd poddano badaniom już po dokonaniu odprawy celnej. celny, na podstawie swoich informacji, może zatem uznać, iż deklarowana wartość celna nie jest wartością transakcyjną ustaloną, przez siły także uwagę na to, iż w uzupełniającej opinii rzeczoznawca ustalił wartość rynkową wyjściową w wysokości 39.200 zł tj. ponad 10.000 zł wyższej
Nie zasługuje na aprobatę rozumowanie, z którego wynikałoby przyjęcie, że w skład diety radnego wchodzą również kwoty stanowiące zwrot kosztów podróży służbowych. Rada miejska nie może przyznawać radnym zwrotu kosztów podróży, które się nie odbyły, podobnie jak nie może ograniczyć tego prawa do określonego z góry limitu. Samodzielność podejmowania decyzji przez organy samorządu terytorialnego /gminnego/ nie jest bowiem tożsama z dowolnością podejmowanych przez nie działań. przez niego tej funkcji /z powodu urlopu czy choroby/. Kolegium RIO stwierdziło, że nie kwestionuje prawa Rady do ustalania diety dla jej Przewodniczącego w formie ryczałtu oraz w wyższej wysokości Zwiększone obowiązki Przewodniczącego mogą stanowić podstawę wyższej diety, nie mogą natomiast uzasadniać wypłacania jej w przypadku niewykonywania
Przepis art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ stanowi, że część dochodów osób, o których mowa w art. 3 ust. 1 tej ustawy przebywających czasowo za granicą i uzyskujących z tego tytułu wynagrodzenia - są wolne od podatku dochodowego. Ustawodawca nie stawia warunku, aby były to dochody wypłacane za granicą. Użycie przez ustawodawcę wyrażenia "przebywających czasowo za granicą" jest definicją ogólną tego pojęcia, w której mieszczą się także formy pobytu związane między innymi z przekroczeniem granicy np. w sposób doraźny, dorywczy, przerywany i jest to przeciwieństwo pojęcia pobytu na stałe. A poza tym Sąd w poprzedniej sprawie nie orzekał co do istoty sprawy, bowiem sprawę uchylił z powodu uchybień formalnych w postępowaniu Związanie orzeczeniem sądowym dotyczy treści rozstrzygnięcia, nie zaś argumentacji jego uzasadnienia, które oddziaływuje tylko mocą siły : wynagrodzenie zasadnicze, wynagrodzenie za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop
Przyjęcie przez diagnostę korzyści majątkowej lub osobistej albo ich obietnicy w związku z wykonywaniem tych czynności wypełniało znamiona przestępstwa określonego w art. 239 § 1 d. kk. Wyrażony pogląd zachowuje aktualność po wejściu w życie kodeksu karnego z 1997 r., gdyż znamiona ustawowe określające krąg podmiotów przestępstwa łapownictwa biernego nie uległy zmianie (art. 228 § 1 kk), a uprawnienia diagnostów, unormowane w art. 81-84 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 1997 r. Nr 98 poz. 602), nadal pozostają w sferze pełnienia funkcji publicznej. Z uregulowanego ustawowo uprawnienia diagnosty do wpisywania w dowodzie rejestracyjnym pojazdu terminu kolejnego badania technicznego, a tym samym przedłużenia okresu dopuszczenia pojazdu do ruchu, wynika, że w zakresie wykonywania tej czynności pełnił on funkcję publiczną przekazaną imiennym upoważnieniem wojewody. Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 1999 r. sprawy Leszka B., oskarżonego z art. 239 § 2 d. kk, z powodu kasacji, wniesionej orzecznictwa prezentowanej w okresie obowiązywania kodeksu karnego z 1969 r., zgodnie z którą z pojęciem pełnienia funkcji publicznej przez obrońcę od wyroku Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia 14 marca 1997 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 22 stycznia
TIR zaginęły lub zostały bezpowrotnie zagubione na skutek wypadku lub siły wyższej albo że nastąpił ich ubytek naturalny, przyznane zostanie naruszeniem prawa materialnego, w szczególności przez niewyjaśnienie i z tego powodu całkowite pominięcie przesłanek zastosowania art. wyższej' i „wypadku', także nie mogą być interpretowane rozszerzająco i nie obejmują one „kradzieży'.