Brak wykazania istnienia szczególnych przesłanek w rozumieniu art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z FUS wyklucza przyznanie świadczenia w drodze wyjątku; skutek: oddalenie skargi kasacyjnej.
Nie każde przekroczenie ustawowego terminu do wydania decyzji administracyjnej stanowi rażące naruszenie prawa; konieczne jest zbadanie kontekstu i okoliczności organizacyjnych działania organu kolegialnego.
Obywatel Ukrainy korzystający z ochrony na terytorium RP nie ma prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na podstawie art. 26 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, jeśli nie zamieszkuje z dziećmi na terytorium RP, gdyż ustawodawca ograniczył ochronę do świadczeń związanych z potrzebami dzieci.
Nie jest możliwe przyznanie renty w drodze wyjątku z FUS, gdy skarżący otrzymuje równocześnie zagraniczną rentę rodzinną i posiada dochód przewyższający kwotę najniższej emerytury, co wskazuje na brak niewystarczalności środków utrzymania.
Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wystarczającym jest, by opiekun z uwagi na zakres sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną nie miał realnej możliwości podjęcia zatrudnienia; posiadanie rodzeństwa również zobowiązanego alimentacyjnie nie wyklucza przyznania świadczenia.
Oddalenie skargi kasacyjnej złożonej przez M. S. wskazuje, iż Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził brak podstaw prawnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w okresie, gdy skarżąca była zatrudniona i pobierała zasiłek chorobowy.
Postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest zgodne z prawem, gdy ustalono datę doręczenia decyzji oraz jej zaskarżenie po terminie, a brak wykazania braku winy przez stronę uniemożliwia przywrócenie terminu.
Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobie, która z powodu konieczności zapewnienia stałej lub długotrwałej opieki nad osobą niepełnosprawną musi zrezygnować z zatrudnienia, niezależnie od obecności innych osób z obowiązkiem alimentacyjnym. Właściwa ocena dowodów wymaga analizy związku przyczynowego między rezygnacją z pracy a opieką.
Odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z powodu braku niezbędnego związku między rezygnacją z pracy a opieką nad osobą niepełnosprawną, jest niezasadna, gdy wykaże się konieczność stałej opieki uniemożliwiającej zatrudnienie.
Decyzja organu o odmowie rozłożenia na raty zadłużenia alimentacyjnego osoby w trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej, bez wszechstronnej analizy okoliczności, wykracza poza granice uznania administracyjnego i jest niezgodna z zasadami postępowania administracyjnego.
Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobie faktycznie sprawującej pełną i ciągłą opiekę nad niepełnosprawnym rodzicem, nawet jeśli ma rodzeństwo, które również jest zobowiązane do alimentacji, o ile ta opieka uniemożliwia jej podejmowanie zatrudnienia.
Podanie fałszywego miejsca zamieszkania we wniosku o dodatek węglowy, wobec którego prawdziwość potwierdzono pod rygorem odpowiedzialności karnej, skutkuje uznaniem świadczenia za nienależnie pobrane i zobowiązuje do jego zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi.
Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego decydujące jest, czy wnioskodawca sprawuje stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną, co wyklucza możliwość podjęcia pracy zarobkowej, niezależnie od momentu rezygnacji z pracy (art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych).
Szczególne przesłanki uzasadniające przyznanie świadczenia rentowego w trybie wyjątku muszą być wszechstronnie i obiektywnie ocenione, uwzględniając wszystkie aspekty stanu faktycznego, w tym układ okoliczności życiowych oraz status zdrowotny ubezpieczonego.
Skarga kasacyjna M.M. dotycząca odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania została oddalona, gdyż nie wykazano braku winy w uchybieniu temu terminowi z uwagi na niedołożenie należytej staranności przez pełnomocnika w kontekście samoizolacji.
NSA uznał, że przesłanki przywrócenia terminu w trybie art. 58 § 1 k.p.a. nie zostały spełnione, gdyż skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, a samoizolacja pełnomocnika nie stanowiła przeszkody uniemożliwiającej wniesienie odwołania.