Wnuczce osoby wymagającej opieki nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, gdy istnieją bliżsi krewni (dzieci), którzy nie spełniają przesłanek wykluczających ich z roli opiekuna, zgodnie z art. 17 ust. 1 i 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Świadczenie wychowawcze w pełnej wysokości może być przyznane jednemu z rodziców sprawujących opiekę naprzemienną, jeśli zgodnie z ustaleniem obojga rodziców, środki są przeznaczane na potrzeby dziecka. Ograniczenie wypłaty do połowy kwoty na podstawie art. 5 ust. 2a ustawy wymaga starannego rozważenia kontekstu i celu świadczenia.

Nieuprawnione jest automatyczne dzielenie świadczenia wychowawczego na pół w przypadku opieki naprzemiennej, jeśli jeden z rodziców nie złożył wniosku, o ile rodzice są zgodni co do przeznaczenia środków. Stosowanie art. 5 ust. 2a powinno uwzględniać rzeczywiste dobro dziecka.

Oddalenie skargi kasacyjnej wobec braku związku przyczynowego między opieką a niepodjęciem zatrudnienia, co uzasadnia odmowę świadczenia pielęgnacyjnego.

Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy współmałżonek osoby wymagającej opieki nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jest niemożliwe. Warunkiem przyznania świadczenia innej osobie jest posiadanie takiego orzeczenia przez współmałżonka osoby wymagającej opieki.

Brak obowiązku alimentacyjnego wyklucza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, nawet przy opiece nad bliskim o znacznym stopniu niepełnosprawności. Interpretacja przepisów musi respektować ich literalne brzmienie.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż brak spełnienia przesłanki "szczególnych okoliczności" uzasadnia odmowę przyznania renty w drodze wyjątku; decyzja Prezesa ZUS była zgodna z prawem i uzasadniona prawidłową oceną materiału dowodowego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak spełnienia przesłanki braku niezbędnych środków utrzymania wyłącza możliwość przyznania renty rodzinnej w trybie wyjątku zgodnie z art. 83 ustawy emerytalnej. Dochód na osobę przewyższający minimalną emeryturę uzasadnia oddalenie wniosku.

Odwołanie ze stanowiska kierownika jednostki organizacyjnej powiatu bez zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu stanowi naruszenie zasad proceduralnych, uzasadniające stwierdzenie nieważności uchwały przez sąd administracyjny.

Brak możliwości podjęcia zatrudnienia w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych musi wynikać z charakteru i zakresu faktycznie sprawowanej opieki. W sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o świadczenie nie jest głównym opiekunem osoby niepełnosprawnej, brak jest przesłanek do jego przyznania.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, stwierdzając, iż postępowanie w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego powinno być oceniane na podstawie przepisów dotychczasowych, jeśli wniosek o orzeczenie niepełnosprawności złożono przed 31 grudnia 2023 roku.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje w przypadku pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Skuteczność wyboru świadczenia zbieżnego wymaga wcześniejszego uchylenia decyzji administracyjnej przyznającej dotychczasowe świadczenie.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje w sytuacji, gdy jedna z osób z tej samej grupy alimentacyjnej faktycznie sprawuje stałą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, mimo istnienia innych zobowiązanych osób.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że brak powiadomienia strony o możliwym wypowiedzeniu się co do materiału dowodowego nie wpływa istotnie na wynik sprawy, jeśli faktyczne zarzuty skargi kasacyjnej nie miały wpływu na uznanie świadczeń jako nienależnie pobranych.