Zawarta między stronami umowa o opracowanie układu choreograficznego na cele fitness nie ma charakteru umowy o dzieło, gdyż nie prowadzi do powstania indywidualnego utworu. Umowa została prawidłowo zakwalifikowana jako umowa o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu, a uczestniczka podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu.

NSA orzekł, że umowa C. S.A. z kontrahentem nie spełnia kryteriów umowy o dzieło, lecz jest umową o świadczenie usług, co skutkuje podleganiem obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Odmowa umorzenia należności z tytułu grzywny mandatu karnego jest zasadna, gdyż trudna sytuacja finansowa zobowiązanego nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania wystąpienia ważnego interesu zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p.

Umowa zawarta między A. S.A. a pracownicą nie była umową o dzieło, lecz oświadczenie usług, co skutkuje obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego pracownicy.

Sąd uznał, że decyzja Prezesa NFZ była prawidłowa w zakresie odmowy uwzględnienia odwołania dotyczącego wyboru ofert na świadczenie opieki zdrowotnej. Ocena oferty miała być dokonana w oparciu o dane zawarte w ofercie, bez zmian po złożeniu wniosku.

Brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a opieką nad osobą niepełnosprawną skutkuje odmową świadczenia pielęgnacyjnego; decyzje organów administracyjnych i sądu I instancji były zgodne z prawem.

Formalne prowadzenie postępowania egzekucyjnego nie wyklucza spełnienia przesłanek całkowitej nieściągalności zobowiązania, jeśli realia ekonomiczne dłużnika wskazują na brak możliwości egzekwowania należności zgodnie z art. 28 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Brak związku przyczynowego między rezygnacją z pracy a opieką nad osobą niepełnosprawną, wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Deklaracja opieki jako motywu rezygnacji nie wystarcza, jeśli inne okoliczności dominują.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz brak rozpoznania istoty sprawy związanej z nienależnym pobraniem świadczenia wychowawczego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odpowiednie do rozpatrzenia umorzeń należności są przepisy art. 30 ust. 1, a nie ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Egzekucję prowadzi organ właściwy dłużnika, zgodnie z miejscem jego zamieszkania.

Wniosek o świadczenie pielęgnacyjne złożony przed 31 grudnia 2023 r. winien być rozpatrywany według przepisów obowiązujących przed tą datą, jeżeli prawo do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności powstało w okresie przewidzianym prawem, co pozwala na retroaktywne przyznanie świadczeń.

Decyzja przyznająca świadczenie rodzinne nie może być uchylona z mocą wsteczną, gdy okres świadczeniowy minął przed złożeniem wniosku o uchylenie; taka decyzja nie kształtuje już uprawnień strony i nie może skutecznie zmienić sytuacji prawnej.

Odmowa umorzenia nienależnie pobranych świadczeń pielęgnacyjnych była zasadna, gdyż na gruncie art. 30 ust. 9 u.ś.r. żadne szczególnie uzasadnione okoliczności nie uzasadniały wyjątkowego zastosowania tej ulgi, a decyzja organów była prawidłowa i pozbawiona wad.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstaje od daty złożenia wniosku o ustalenie niepełnosprawności, a nie od daty złożenia wniosku o samo świadczenie, co obliguje do stosowania przepisów sprzed nowelizacji, jeśli wniosek o orzeczenie niepełnosprawności złożono przed zmianą przepisów.

Sąd administracyjny uznał, że sprostowanie błędów pisarskich w decyzji KNF, dokonane na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., jest dopuszczalne, o ile nie wpływa na zmianę merytoryczną treści rozstrzygnięcia.

Sąd oddala skargę kasacyjną P. S.A. uznając, że decyzja Komisji Nadzoru Finansowego o nałożeniu kary pieniężnej za nieterminową wypłatę odszkodowań była zasadna i zgodna z obowiązującymi przepisami ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych.

Decyzja administracyjna organu odwoławczego umarzająca postępowanie z powodu domniemanej bezprzedmiotowości jest nierzeczywista, gdy zgoda Ministerstwa wcześniej przyznana jest wciąż obowiązująca. Postępowanie powinno być rozpatrzone merytorycznie, a nie umarzane formalnie.