W związku z brakiem istotnego naruszenia prawa, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na wyrok WSA, podtrzymując legalność uchwały Rady Miejskiej dotyczącej maksymalnej liczby zezwoleń na sprzedaż alkoholu.

NSA oddalił skargę ZUS, wskazując na potrzebę pełnego rozpatrzenia okoliczności zdrowotnych przy decyzjach o rentach wyjątkowych, podtrzymując uchylenie decyzji ZUS przez WSA.

Ustalenie, że obecność innych osób zobowiązanych alimentacyjnie nie stanowi negatywnej przesłanki dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. NSA przyjął rozstrzygnięcie WSA jako prawidłowe.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na wyrok WSA w Warszawie, potwierdzając brak spełnienia przesłanek do przyznania świadczenia w drodze wyjątku na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy emerytalnej. Przyznanie renty nie było uzasadnione z uwagi na brak całkowitej niezdolności do pracy oraz nieznacznego niedopełnienia warunków do uzyskania renty.

Czynności opiekuńcze nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym, świadczone stale i potrzebne do codziennej egzystencji, mogą uzasadniać rezygnację z zatrudnienia co kwalifikuje do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego.

Przyznanie świadczenia rentowego w trybie wyjątku wymaga łącznego spełnienia przesłanek szczególnych okoliczności, braku środków utrzymania, całkowitej niezdolności do pracy oraz niespełnienia warunków ustawowych w sposób niezależny od wnioskującego. Brak spełnienia wszystkich przesłanek wyklucza przyznanie świadczenia nawet w trudnej sytuacji materialnej.

Odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego synowi osoby wymagającej opieki uzasadniona brakiem orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności u małżonka osoby wymagającej opieki (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.).

Okoliczność istnienia innych zobowiązanych alimentacyjnie nie wyklucza prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, skoro skarżący faktycznie sprawuje opiekę uniemożliwiającą pełne zatrudnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając brak przesłanek umożliwiających przyznanie renty rodzinnej w drodze wyjątku zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy emerytalnej, za uzasadnieniem decyzji Prezesa ZUS.

W przypadku przyznawania renty rodzinnej w drodze wyjątku, organ rentowy zobowiązany jest dogłębnie zbadać przesłanki szczególnych okoliczności oraz w sposób kompleksowy i indywidualny ocenić całość sytuacji życiowej wnioskodawcy, co zaniechał ZUS, naruszając art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

W przypadku ubiegania się o rentę w drodze wyjątku, istotnym jest indywidualne rozpatrzenie przypadku i zbadanie "szczególnych okoliczności" uniemożliwiających spełnienie zwykłych warunków do uzyskania świadczenia, z uwzględnieniem konstytucyjnych zasad godności człowieka i sprawiedliwości społecznej.

Sąd oddalił skargę kasacyjną, uznając, że brak jest podstaw do umorzenia należności z tytułu składek przy niezaistnieniu przesłanek ustawowych. Samo powstanie zadłużenia bez winy dłużnika nie uzasadnia ulgi.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego była bezzasadna z uwagi na nieprawidłową ocenę dowodów i błędną wykładnię art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, uzależniające prawo do świadczenia od niemożności pomocy innych zobowiązanych do alimentacji.

Świadczenie w drodze wyjątku z art. 83 ust. 1 ustawy o FUS nie przysługuje, gdy niespełnienie warunków do renty wynika z okoliczności subiektywnych, a nie niezależnych i obiektywnych. Przesłanki przyznania świadczeń wyjątkowych należy interpretować rygorystycznie.

Cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej jest uzasadnione w sytuacji, gdy podmiot dopuścił się naruszeń przepisów Prawa farmaceutycznego, skutkujących utratą rękojmi należytego prowadzenia apteki, co potwierdza Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu.

Nieprzyznanie renty rodzinnej w drodze wyjątku może stanowić naruszenie prawa, gdy organ nie uwzględnił należycie szczególnych okoliczności uniemożliwiających wnioskodawcy uzyskanie świadczenia w trybie zwykłym.

Oddalenie skargi kasacyjnej I.S.-D. potwierdza słuszność decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego o nałożeniu kary z tytułu prowadzenia apteki bez zezwolenia. Organ administracyjny działał zgodnie z prawem i zasadami postępowania dowodowego.

Sąd podtrzymał cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki, wskazując na bezwzględny obowiązek organów farmaceutycznych do cofnięcia zezwolenia w przypadku naruszenia Prawa farmaceutycznego, co podważa rękojmię należytego prowadzenia apteki.