Naczelny Sąd Administracyjny uznaje istnienie bezpośredniego związku przyczynowego między rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną za podstawę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wymagając dalszego wyjaśnienia okoliczności po okresie kwietnia 2023 roku.

Stwierdzenie istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a opieką nad osobą niepełnosprawną wymaga wykazania, że opieka ma charakter stały i wyklucza zawodowe zatrudnienie. Samo posiadanie orzeczenia o niepełnosprawności nie wystarczy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zmiana okoliczności faktycznych, wynikająca z wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności na kolejny okres, wyklucza przyjęcie tożsamości przedmiotowej sprawy i zasadności umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Oświadczenie o zaprzestaniu działalności rolniczej złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej podlega weryfikacji pod kątem faktycznego zaprzestania działalności, w tym wykreślenia z ewidencji producentów rolnych i zakończenia pobierania dopłat, co jest niezbędne do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Opieka nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności uzasadnia prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w przypadku rezygnacji z pracy, jeśli opieka ta jest stała i długotrwała, z wykazanym związkiem rezygnacji z zatrudnienia.

Sąd kasacyjny podzielił stanowisko, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobom, które nie obciążone są obowiązkiem alimentacyjnym, jak określono w art. 128 k.r.o. Przepis art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych ogranicza ustalanie prawa do tego świadczenia do krewnych w linii prostej i rodzeństwa.

Nie można żądać dokumentacji uzupełniającej w ramach usuwania braków formalnych, jeśli przepisy nie wskazują ich jako załączników do wniosku. Organy muszą gromadzić dowody zgodnie z procedurą administracyjną. Bezczynność w tym zakresie skutkuje zobowiązaniem do rozpatrzenia sprawy.

Sąd administracyjny nie może odmówić przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż osoba wymagająca opieki ma więcej niż jedno dziecko równocześnie zobowiązane do alimentacji. Faktyczne sprawowanie opieki, a nie liczba zobowiązanych, determinują przyznanie świadczenia.

W postępowaniu o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, związek przyczynowy między sprawowaną opieką a brak możliwości zatrudnienia musi być jednoznaczny. Sam fakt opieki nad osobą niepełnosprawną nie uzasadnia przyznania świadczenia, jeśli nie wymaga stałej obecności opiekuna.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wymagane jest istnienie związku przyczynowego między sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną a niemożności podjęcia zatrudnienia; brak takiego związku uzasadnia odmowę przyznania świadczenia.

NSA potwierdził, że skarga kasacyjna Prezesa ZUS była niezasadna, ponieważ decyzja o odmowie świadczenia wychowawczego wynikała z błędnej wykładni prawa, a wniosek złożony przez skarżącego w terminie powinien skutkować przyznaniem świadczenia od dnia urodzenia dziecka.

Działanie Dyrektora KIS, polegające na wydaniu interpretacji indywidualnej dotyczącej opłat od napojów alkoholowych, było pozbawione podstaw prawnych, gdyż wniosek został milcząco załatwiony przez Ministra Zdrowia. Interpretację indywidualną należało uchylić jako przyjętą z naruszeniem zasady legalizmu.

Przepis art. 86a ustawy Prawo farmaceutyczne, przewidujący zakazy dystrybucji leków, nie stanowi podstawy do wydania interpretacji indywidualnej na mocy art. 34 ustawy Prawo przedsiębiorców, gdyż nie nakłada obowiązku świadczenia danin publicznych.

Akty prawa miejscowego podjęte zgodnie z wymogami formalnymi, uwzględniające lokalne programy i opinie jednostek pomocniczych, a także odzwierciedlające dotychczasowe procedury, nie mogą być uznane za istotnie naruszające prawo, niezależnie od oceny celowości ich postanowień.

NSA uznaje, że w skardze kasacyjnej nie wskazano naruszenia prawa przez uchwałę gminną odpowiadającą dotychczasowym regulacjom, poddaną wymaganej procedurze opiniowania, a zarzuty arbitralności oraz naruszenia zasad legislacji są nieuzasadnione, co skutkuje oddaleniem skargi.