Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, gdy istnieje realna konieczność opieki, uniemożliwiająca opiekunowi podjęcie zatrudnienia, niezależnie od przyczyny wcześniejszej rezygnacji z pracy.

Postępowanie administracyjne w zakresie nienależnie pobranych świadczeń musi być dwufazowe: najpierw decyzja o uznaniu świadczenia za nienależne, następnie decyzja o zwrocie. Zasadność skargi kasacyjnej wskazuje na konieczność przestrzegania tego rozdzielenia zgodnie z art. 92 ustawy o wspieraniu rodziny.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że brak dostatecznego uzasadnienia zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego oraz niezachowanie wymogów skargi kasacyjnej skutkuje jej oddaleniem. Umorzenie składek jest możliwe wyłącznie w przypadku całkowitej nieściągalności, co musi być prawidłowo wykazane.

Oddalenie skargi kasacyjnej z powodu prowadzenia gospodarstwa rolnego przez wnioskodawczynię jako negatywnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17b ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Oddalając skargę kasacyjną, NSA uznał, iż organy administracyjne prawidłowo oceniły wniosek o umorzenie składek zgodnie z jego zakresem, a brak naruszenia przepisu nie pozwala na uwzględnienie skargi.

Skarżąca nie spełniła wszystkich przesłanek wymaganych do nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przed dniem 1 stycznia 2024 r., stąd Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując orzeczenie Sądu I instancji i decyzję administracyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, uznał, że prawidłowa wykładnia art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych potwierdza bezpośredni związek przyczynowy między rezygnacją z pracy a sprawowaniem koniecznej opieki nad osobą niepełnosprawną.

Umowy zawarte przez P. Sp. z o.o. były umowami o świadczenie usług, a nie umowami o dzieło. Tym samym zainteresowany podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach zdrowotnych.

Umowy zawarte pomiędzy P. Sp. z o.o. a uczestnikiem były kwalifikowane jako umowy o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, co determinuje obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego. Sąd potwierdził stanowisko, że brak zindywidualizowanego rezultatu działań wyklucza uznanie ich za umowę o dzieło.

NSA potwierdza, że brak wystąpienia szczególnie uzasadnionych okoliczności o których mowa w art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych uzasadnia odmowę całkowitego umorzenia kwoty nienależnie pobranego świadczenia.