NSA utrzymał w mocy decyzję o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż alkoholu ze względu na sprzedaż osobie małoletniej, wskazując na obiektywny charakter odpowiedzialności przedsiębiorcy za naruszenie zakazu, co wyjątkowo wyłącza wymóg wykazywania winy sprzedawcy.

Bezczynność lub przewlekłość działania organu stanowią „błąd organu”, co uprawnia do nienaliczania odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty nienależnie pobranego świadczenia.

Postępowanie administracyjne w zakresie nienależnie pobranych świadczeń musi być dwufazowe: najpierw decyzja o uznaniu świadczenia za nienależne, następnie decyzja o zwrocie. Zasadność skargi kasacyjnej wskazuje na konieczność przestrzegania tego rozdzielenia zgodnie z art. 92 ustawy o wspieraniu rodziny.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że brak dostatecznego uzasadnienia zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego oraz niezachowanie wymogów skargi kasacyjnej skutkuje jej oddaleniem. Umorzenie składek jest możliwe wyłącznie w przypadku całkowitej nieściągalności, co musi być prawidłowo wykazane.

Oddalenie skargi kasacyjnej z powodu prowadzenia gospodarstwa rolnego przez wnioskodawczynię jako negatywnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17b ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Oddalając skargę kasacyjną, NSA uznał, iż organy administracyjne prawidłowo oceniły wniosek o umorzenie składek zgodnie z jego zakresem, a brak naruszenia przepisu nie pozwala na uwzględnienie skargi.

Skarżąca nie spełniła wszystkich przesłanek wymaganych do nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przed dniem 1 stycznia 2024 r., stąd Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując orzeczenie Sądu I instancji i decyzję administracyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, uznał, że prawidłowa wykładnia art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych potwierdza bezpośredni związek przyczynowy między rezygnacją z pracy a sprawowaniem koniecznej opieki nad osobą niepełnosprawną.

Umowy zawarte pomiędzy P. Sp. z o.o. a uczestnikiem były kwalifikowane jako umowy o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, co determinuje obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego. Sąd potwierdził stanowisko, że brak zindywidualizowanego rezultatu działań wyklucza uznanie ich za umowę o dzieło.

NSA potwierdza, że brak wystąpienia szczególnie uzasadnionych okoliczności o których mowa w art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych uzasadnia odmowę całkowitego umorzenia kwoty nienależnie pobranego świadczenia.

Wpis do CEIDG stanowi domniemanie prawne prowadzenia działalności gospodarczej, co obliguje do ubezpieczenia zdrowotnego, chyba że zostanie obalone dowodami potwierdzającymi faktyczne zaprzestanie działalności.