Decyzja administracyjnej kary pieniężnej za prowadzenie apteki bez zezwolenia, uchylona z powodu niewystarczającego ustalenia stanu faktycznego przedawnienia i braku analizy znikomości naruszenia, zgodnie z art. 189g i art. 189f § 1 k.p.a., pozostaje w mocy. Skarga kasacyjna Głównego Inspektora Farmaceutycznego zostaje oddalona przez NSA.

Umowa o przygotowanie i wygłoszenie wykładu, jako nieposiadająca cech twórczego i indywidualnego dzieła, stanowi umowę o świadczenie usług, podlegającą obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Zezwolenia na prowadzenie aptek nie mogą być cofane z powodu zmian właścicielskich lub koncentracyjnych zachodzących po ich wydaniu, gdyż art. 99 ust. 3a i 4 ustawy odnoszą się jedynie do warunków wydawania zezwoleń. Pozwala to wykluczyć stosowanie mechanizmu cofania zezwoleń retroaktywnie na podstawie późniejszych naruszeń struktury właścicielskiej aptek.

NSA potwierdza prawidłowość odmowy wszczęcia postępowania przez GIF, uznając powagę rzeczy osądzonej dla decyzji odmownych ws. nieważności przeniesienia zezwolenia na prowadzenie apteki, eliminując możliwość ponownego wszczynania postępowania administracyjnego w tej samej sprawie na podstawie nowych argumentów.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia składek na ubezpieczenia społeczne jest prawidłowe, gdy pierwsza czynność egzekucyjna została podjęta i dłużnik o tym powiadomiony, co odpowiada wymogom art. 24 ust. 5b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, niezależnie od skuteczności egzekucji.

Świadczenie pielęgnacyjne wypłacone za okres, za który osobie wymagającej opieki przyznano świadczenie wspierające, jest nienależnie pobrane na podstawie art. 63 ust. 11 ustawy o świadczeniu wspierającym, także gdy świadczenie wspierające przyznano z mocą wsteczną. Dla obowiązku zwrotu nie jest konieczne ustalenie świadomości opiekuna ani jego złej wiary w chwili pobrania świadczenia pielęgnacyjnego

Osoba będąca wdową, wychowująca dzieci z pierwszego małżeństwa bez udziału drugiego rodzica, może być uznana za osobę samotnie wychowującą dzieci, nawet będąc w nieformalnym związku z nowym partnerem i posiadając z nim dziecko. W takim przypadku przysługuje jej dodatek do zasiłku rodzinnego.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu; Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza brak spełnienia przez skarżącą przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego przed 1 stycznia 2024 r., z uwagi na prowadzenie gospodarstwa rolnego do 31 grudnia 2023 r.

Samo istnienie rodzeństwa osoby wymagającej opieki nie wyklucza prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, jeśli jedno z dzieci faktycznie sprawuje pełną opiekę, rezygnując z pracy zarobkowej. Decyzje administracyjne oparte na błędnej wykładni przepisów ulegają uchyleniu, pomimo że uzasadnienia niektórych argumentów wymagały korekty.

Opiekun osoby niepełnosprawnej traci prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z chwilą nabycia przez podopiecznego prawa do świadczenia wspierającego. Świadczenia wypłacone w czasie, gdy osoba wymagająca opieki nabyła prawo do świadczenia wspierającego, są nienależne i podlegają zwrotowi.

Decyzja organu nie może przewidywać zmiany prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z mocą wsteczną, gdyż konstytutywna natura decyzji wyklucza skutki ex tunc, a możliwa jest tylko zmiana aktu z mocą od daty wydania.

Opieka sprawowana nad osobą niepełnosprawną musi wykluczać możliwość podjęcia pracy, aby przyznać świadczenie pielęgnacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zakres opieki wykonywanej przez skarżącą tego nie czyni, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, gdy istnieje bezpośredni związek przyczynowy między rezygnacją z pracy a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną; istnienie innych osób zobowiązanych do alimentacji nie jest warunkiem negatywnym.