Z brzmienia art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym wynika, że o zastosowaniu przepisów dotychczasowych przyznających świadczenia pielęgnacyjne decyduje istnienie prawa do takich świadczeń przed 1 stycznia 2024 r. Bez spełnienia tych przesłanek, wnioski złożone po tej dacie podlegają przepisom znowelizowanym.

Ocena możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie wymaga uwzględnienia obowiązku alimentacyjnego innych osób zobowiązanych. Jeśli spełnione są przesłanki art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie może być przyznane jednej osobie.

Dla przyznania dodatku węglowego decydujące jest faktyczne zamieszkanie i prowadzenie gospodarstwa domowego pod wskazanym adresem; przysługuje on tylko na jedno gospodarstwo domowe, zgodnie z art. 2 ust. 6 ustawy o dodatku węglowym.

Przepis art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi podstawę obowiązku zwrotu nienależnie przyznanych świadczeń na skutek stwierdzenia nieważności decyzji, bez względu na element subiektywny świadczeniobiorcy. Zła wiara nie jest wymagana.

Decyzja o odmowie przyznania R.C. jednorazowego zasiłku powodziowego z tytułu szkód w ogrodzie działkowym jest zgodna z art. 5 ustawy o usuwaniu skutków powodzi; nie spełnia przesłanki niezbędnej potrzeby bytowej.

Brak obowiązku powoływania biegłego, jeśli zakres opieki nad bliskim nie wymusza rezygnacji z pracy zawodowej. Zarzuty proceduralne muszą wykazać wpływ na orzeczenie oraz związek przyczynowy, by skutkować uchyleniem wyroku.

Samo złożenie prawidłowego wniosku o świadczenie pielęgnacyjne przed 31 grudnia 2023 r. nie ustanawia prawa do świadczenia. Wszystkie przesłanki materialne muszą zostać spełnione przed tą datą, a prawo do świadczenia nie powstaje w przypadku równoczesnego pobierania emerytury.

Skarga kasacyjna dotycząca odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego została oddalona, ponieważ skarżący nie wykazał spełnienia warunku rezygnacji z pracy zarobkowej z powodu opieki nad osobą niepełnosprawną w sposób uniemożliwiający podjęcie zatrudnienia.

NSA stwierdził, że nieprawidłowa ocena przesłanek umorzenia opłaty adiacenckiej przez WSA i organy administracyjne narusza zasady postępowania administracyjnego i wymaga kompleksowej analizy sytuacji materialno-bytowej skarżącej z uwzględnieniem jej zdrowia oraz możliwości częściowego umorzenia należności.

Skarga kasacyjna T.S. została oddalona z powodu braku usprawiedliwionych podstaw, a decyzja Prezesa NFZ o obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu współpracy pozarolniczej została uznana za prawidłową.

Status wspólnika spółki jawnej determinuje obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego, niezależnie od faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej; posiadanie statusu wspólnika skutkuje ubezpieczeniem do dnia utraty tego statusu.