Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, gdy zakres opieki uniemożliwia podjęcie pracy, co NSA uznał za spełnione w analizowanej sprawie, uchylając wcześniejsze decyzje. Związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia a opieką musi być ścisły.

Świadczenie pielęgnacyjne należy się od miesiąca złożenia kompletnego wniosku, gdy spełniono wszystkie warunki formalne, w tym orzeczenie o niepełnosprawności; daty początkowej nie określa data narodzin, jeśli brak wcześniejszego formalnego uznania niepełnosprawności.

Ziarniniak grzybiasty skóry nie może zostać uznany za chorobę zawodową wynikającą z narażenia zawodowego skarżącego, ponieważ brak jest naukowych dowodów na istotny związek przyczynowy miedzy czynnikami rakotwórczymi w jego środowisku pracy a wystąpieniem tego nowotworu.

Brak podstaw do wydania interpretacji indywidualnej, gdy wnioski dotyczą wyłącznie hipotetycznych zmian strukturalnych spółki, niezwiązanych z obowiązkiem świadczenia danin publicznych.

Podmiot prowadzący aptekę musi przez cały czas dawać rękojmię należytego jej prowadzenia. Skazanie wspólnika spółki jawnej za przestępstwo narusza tę rękojmię i może skutkować cofnięciem zezwolenia.

Postępowanie sądowo-administracyjne jest nieważne, gdy strona została pozbawiona możliwości obrony swych praw, co skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania celem zagwarantowania pełnego udziału wszystkich stron.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zaniedbania sądu I instancji w sferze uzasadnienia wyroku, w kontekście braku jego instancyjnej kontroli, uzasadniają uchylenie zaskarżonego wyroku WSA, korzystając z podstawy art. 141 § 4 p.p.s.a., i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Dopuszczalne zwolnienie z opłacania składek wynikające z art. 31zo ust. 1 ustawy COVID-19 obejmuje wyłącznie składki należne za okres od 1 marca do 31 maja 2020 roku, bez możliwości rozszerzenia na późniejsze okresy poprzez interpretację prawną.

Zakaz reklamy aptek określony w art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego narusza zasady swobody świadczenia usług ustanowione w prawie unijnym, organy administracji publicznej nie mogą na jego podstawie nałożyć kary pieniężnej za reklamowanie aptek.

Decyzja Prezesa NFZ naruszająca przepisy k.p.a. niezgodna z wymogiem wszechstronnego zbadania materiału dowodowego; umowa wymaga dalszego zbadania celem jednoznacznego określenia, czy miała charakter dzieła, czy świadczenia usług.

NSA uchyla decyzje organów farmaceutycznych w sprawie kary za reklamę apteki, uznając art. 94a ust. 1 Pf za niezgodny z prawem unijnym, co prowadzi do umorzenia postępowania administracyjnego.

Wniosek o świadczenie pielęgnacyjne złożony po 31 grudnia 2023 r., z zachowaniem terminu art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych, rozpatruje się wg przepisów sprzed tej daty, jeśli wniosek o niepełnosprawność złożono przed 31 grudnia 2023 r. i potwierdzono niepełnosprawność datowaną na przed nowym rokiem.

Zakaz prowadzenia reklamy aptek, przewidziany w art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, narusza unijne przepisy o swobodnym świadczeniu usług i nie może być podstawą do nałożenia kary, co skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej w tej kwestii.

Potwierdzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny, że dla ustalenia choroby zawodowej wystarczające jest potwierdzenie przez uprawnioną jednostkę medycyny pracy związku choroby z narażeniem zawodowym, bez konieczności dodatkowego postępowania dowodowego.

Zakaz prowadzenia reklamy aptek zgodnie z art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego jest niezgodny z prawem unijnym, szczególnie z dyrektywą 2000/31/WE i postanowieniami TFUE, co czyni nałożone kary za takie naruszenia bezprawnymi i nieuzasadnionymi, uzasadniając ich uchylenie oraz umorzenie postępowania.

Zakaz reklamy aptek, wynikający z art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, jest sprzeczny z art. 8 dyrektywy 2000/31/WE oraz art. 49 i 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, co wyklucza sankcjonowanie działań reklamowych na gruncie prawa krajowego.