Skarga kasacyjna G.W. na wyrok WSA w Łodzi, dotycząca decyzji odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, została oddalona. Sformułowanie zarzutów skargi nie wykazało błędnej wykładni prawa materialnego, wskazując jedynie na kwestionowanie ustaleń faktycznych.

Nie znajduje podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, jeśli brak dowodu przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z pracy a opieką nad osobą niepełnosprawną wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Zobowiązania alimentacyjne innych osób nie naruszają zasad przyznawania świadczenia.

Rezygnacja z zatrudnienia lub jego niepodjęcie musi być ściśle związane z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, decydując o prawie do świadczenia pielęgnacyjnego. Wcześniejsza bierność zawodowa nie determinuje automatycznej odmowy świadczenia (art. 17 ust. 1 u.ś.r.).

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, jeżeli zaskarżony wyrok, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu oraz gdy zarzuty skargi kasacyjnej nie wykazują istotnego naruszenia przepisów mających wpływ na wynik sprawy.

Osoba sprawująca stałą i niezbędną opiekę nad członkiem rodziny o znacznym stopniu niepełnosprawności ma prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, niezależnie od wcześniejszych powodów niepodejmowania zatrudnienia, jeśli na datę wniosku istnieje obiektywna potrzeba takiej opieki.

Organem właściwym do rozstrzygnięcia wniosku o udzielenie ulgi w spłacie kary pieniężnej pozostaje ten, który nałożył karę administracyjną w I instancji, niezależnie od utrzymania decyzji w mocy przez organ odwoławczy.

W postępowaniu o umorzenie należności z tytułu składek, przedawnienie zobowiązań składkowych musi być wnikliwie wyjaśnione przez organ, a kontrola legalności decyzji powinna uwzględniać pełne zestawienie należności pod kątem ich wymagalności i ewentualnego przedawnienia.

Skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak przesłanek nieważności postępowania, a wcześniejsze decyzje i wyroki sądów nie stanowiły przeszkód w ponownej ocenie sprawy przez sąd administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie doszło do naruszenia res iudicata.

Decyzja stwierdzająca zawodową etiologię choroby (zespół cieśni nadgarstka) opiera się na prawidłowo przeprowadzonym i uzasadnionym orzeczeniu lekarskim. Wysokie prawdopodobieństwo związku przyczynowego między wykonywaną pracą, a chorobą wystarcza do jej uznania jako zawodowej.

Wysokie prawdopodobieństwo powstania choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni nadgarstka, uzasadnione zgodnie z orzeczeniami jednostek medycyny pracy, nie wymaga dalszego postępowania dowodowego dotyczącego innych przyczyn schorzenia.

Wniosek o świadczenie pielęgnacyjne złożony po 31 grudnia 2023 r., mimo wcześniejszego ustalenia niepełnosprawności, jest rozpatrywany zgodnie z nowymi przepisami, jeśli decyzja o stopniu niepełnosprawności wydana została po tej dacie.

Świadczenie pielęgnacyjne na podstawie art. 63 ust. 12 ustawy o świadczeniu wspierającym przysługuje również osobom, które złożyły wniosek przed 31 grudnia 2023 r., a którym świadczenie przyznano po 1 stycznia 2024 r., do końca miesiąca następującego po miesiącu zgonu osoby wymagającej opieki.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, w przypadku złożenia wniosku o orzeczenie o niepełnosprawności przed 31 grudnia 2023 r., powstaje zgodnie z przepisami obowiązującymi do tej daty, nawet jeśli orzeczenie wydano później.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że Śląski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny nie miał podstaw do żądania dokumentacji poza postępowaniem kontrolnym lub inspekcyjnym, a żądanie takie nie może stanowić podstawy nałożenia kary pieniężnej. Tym samym uchylono decyzję karną GBF i umorzono postępowanie.

NSA uznał skargę kasacyjną za zasadną, uchylił decyzje organów administracyjnych oraz wyrok WSA, podnosząc konieczność uwzględnienia sytuacji rodzinnej, a nie tylko dochodowej skarżącego, przy rozstrzyganiu o umorzeniu należności alimentacyjnych.