Status formalny wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, stwierdzony wpisem do KRS, rodzi obowiązek podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba prowadząca działalność pozarolniczą, niezależnie od faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego kluczowe jest istnienie ścisłego związku pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a faktycznym zakresem opieki nad osobą niepełnosprawną. Fakt posiadania orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności i potrzeba stałej opieki musi być uwzględniana przez organy przy rozpatrywaniu wniosków.

Umowy określone jako "umowy o dzieło", których wykonanie nie prowadzi do powstania samoistnego rezultatu materialnego, lecz polega na stałych czynnościach technicznych, należy klasyfikować jako umowy o świadczenie usług. W związku z tym podlegają one przepisom o zleceniu i wiążą się z obowiązkiem ubezpieczeniowym.

W przypadku rozpatrywania wniosków o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, przedawnienie należności oraz brak odpowiedniej dokumentacji przez organ ZUS skutkują naruszeniem zasad prawidłowego postępowania administracyjnego, wymagającym ponownego rozpoznania.

Status prawny wspólnika spółki jawnej, jako osoby prowadzącej pozarolniczą działalność, obliguje do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym, niezależnie od faktycznego wykonywania działalności gospodarczej przez spółkę.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie powstaje, jeśli do dnia 31 grudnia 2023 r. nie zostały spełnione wszystkie warunki ustawowe, w tym zaprzestanie pobierania konkurencyjnego specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, gdy zakres opieki nad osobą niepełnosprawną nie wyklucza możliwości podjęcia zatrudnienia, a rezygnacja z pracy nie występuje jako bezpośrednia konieczność sprawowania opieki.

Małżonkowie, nawet przy istnieniu rozdzielności majątkowej, są prawnie zobowiązani do współuczestnictwa w zaspokojeniu potrzeb rodziny. Dochody współmałżonka należy uwzględniać przy ocenie „środków utrzymania”, chyba że strona przedstawi dowody na ich faktyczne odrębne gospodarowanie.

W sprawie dotyczącej odmowy umorzenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, brak wykazania przez stronę ważnego interesu nie uprawnia do uchylenia decyzji administracyjnej. Organy i sądy stwierdziły brak przesłanek do zastosowania art. 189k k.p.a., co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna w sprawie odmowy umorzenia kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia oddalona. Brak wykazania przez wnioskodawczynię przesłanek "ważnego interesu strony" związanych z ulgą administracyjną wyklucza możliwość zastosowania art. 189k § 1 K.p.a. Organy działały w ramach swoich kompetencji.

Sprzedaż produktów leczniczych na platformie Allegro.pl, przy spełnieniu określonych warunków, może być uznana za działanie zgodne z normami prawnymi regulującymi obrót produktami leczniczymi przez internet, a organy administracyjne nie miały podstaw do wydania nakazu usunięcia uchybień.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną ZUS, uznając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo uchylił decyzję ZUS z uwagi na błędny brak analizy przedawnienia i niewłaściwą ocenę sytuacji finansowej skarżącej.

Oddalenie skargi kasacyjnej sugeruje, że brak spełnienia przesłanek formalnych art. 15zzd ustawy covidowej oraz niewystarczające uzasadnienie ważnego interesu dłużnika, zgodnie z art. 57 u.f.p., wykluczają umorzenie pożyczki udzielonej mikroprzedsiębiorcy.

W postępowaniu dotyczącym udzielenia ulgi w spłacie kary administracyjnej na podstawie art. 189k k.p.a., 'ważny interes strony' lub 'ważny interes publiczny' nie mogą być interpretowane wyłącznie w kontekście trudnej sytuacji materialnej strony, lecz muszą wynikać z wyjątkowych okoliczności faktycznych, które jednoznacznie uzasadniają przyznanie ulgi.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując brak przesłanek do rozłożenia na raty opłaty podwyższonej z tytułu wydobycia kopaliny bez koncesji, przy uznaniu prawidłowej oceny dowodowej oraz zgodności z zasadą odpowiedzialności przedsiębiorcy za decyzje gospodarcze.