Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że istnienie innego rodzeństwa zobowiązanego do alimentacji nie wyklucza przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobie faktycznie sprawującej opiekę, o ile opieka ta obiektywnie wymaga rezygnacji z zatrudnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przy czynności ustalania świadczenia pielęgnacyjnego decydująca jest data uchylenia konkurencyjnego świadczenia, co potwierdza zasadność przyznania go od dnia uchylenia zasiłku dla opiekuna.

Brak wykazania istnienia szczególnych przesłanek w rozumieniu art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z FUS wyklucza przyznanie świadczenia w drodze wyjątku; skutek: oddalenie skargi kasacyjnej.

Nie każde przekroczenie ustawowego terminu do wydania decyzji administracyjnej stanowi rażące naruszenie prawa; konieczne jest zbadanie kontekstu i okoliczności organizacyjnych działania organu kolegialnego.

Obywatel Ukrainy korzystający z ochrony na terytorium RP nie ma prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na podstawie art. 26 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, jeśli nie zamieszkuje z dziećmi na terytorium RP, gdyż ustawodawca ograniczył ochronę do świadczeń związanych z potrzebami dzieci.

Nie jest możliwe przyznanie renty w drodze wyjątku z FUS, gdy skarżący otrzymuje równocześnie zagraniczną rentę rodzinną i posiada dochód przewyższający kwotę najniższej emerytury, co wskazuje na brak niewystarczalności środków utrzymania.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wystarczającym jest, by opiekun z uwagi na zakres sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną nie miał realnej możliwości podjęcia zatrudnienia; posiadanie rodzeństwa również zobowiązanego alimentacyjnie nie wyklucza przyznania świadczenia.

Oddalenie skargi kasacyjnej złożonej przez M. S. wskazuje, iż Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził brak podstaw prawnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w okresie, gdy skarżąca była zatrudniona i pobierała zasiłek chorobowy.

Postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest zgodne z prawem, gdy ustalono datę doręczenia decyzji oraz jej zaskarżenie po terminie, a brak wykazania braku winy przez stronę uniemożliwia przywrócenie terminu.

Odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z powodu braku niezbędnego związku między rezygnacją z pracy a opieką nad osobą niepełnosprawną, jest niezasadna, gdy wykaże się konieczność stałej opieki uniemożliwiającej zatrudnienie.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobie, która z powodu konieczności zapewnienia stałej lub długotrwałej opieki nad osobą niepełnosprawną musi zrezygnować z zatrudnienia, niezależnie od obecności innych osób z obowiązkiem alimentacyjnym. Właściwa ocena dowodów wymaga analizy związku przyczynowego między rezygnacją z pracy a opieką.

Decyzja organu o odmowie rozłożenia na raty zadłużenia alimentacyjnego osoby w trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej, bez wszechstronnej analizy okoliczności, wykracza poza granice uznania administracyjnego i jest niezgodna z zasadami postępowania administracyjnego.

Podanie fałszywego miejsca zamieszkania we wniosku o dodatek węglowy, wobec którego prawdziwość potwierdzono pod rygorem odpowiedzialności karnej, skutkuje uznaniem świadczenia za nienależnie pobrane i zobowiązuje do jego zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobie faktycznie sprawującej pełną i ciągłą opiekę nad niepełnosprawnym rodzicem, nawet jeśli ma rodzeństwo, które również jest zobowiązane do alimentacji, o ile ta opieka uniemożliwia jej podejmowanie zatrudnienia.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego decydujące jest, czy wnioskodawca sprawuje stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną, co wyklucza możliwość podjęcia pracy zarobkowej, niezależnie od momentu rezygnacji z pracy (art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych).

Szczególne przesłanki uzasadniające przyznanie świadczenia rentowego w trybie wyjątku muszą być wszechstronnie i obiektywnie ocenione, uwzględniając wszystkie aspekty stanu faktycznego, w tym układ okoliczności życiowych oraz status zdrowotny ubezpieczonego.