Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wymaga istnienia bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego między rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym.

Dla skutecznego zaskarżenia decyzji odmawiającej świadczenia pielęgnacyjnego konieczne jest wykazanie właściwej interpretacji i zastosowania przepisów oraz podważenie ustaleń faktycznych potwierdzających brak związku przyczynowego między rezygnacją z pracy a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną.

Pobieranie dodatku pielęgnacyjnego wyklucza możliwość przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, a decyzja o uchyleniu zasiłku może być podjęta z efektem na przyszłość, jeżeli spełnione są przesłanki ustawowe.

Oddalenie skargi kasacyjnej Z. S. przez NSA wskazuje na zgodność z prawem oraz należytą ocenę przez organy administracyjne i sądy przesłanek do umorzenia zaległości składkowych. Ostateczne rozstrzygnięcie nie naruszało przepisów prawa procesowego ani materialnego.

Rezygnacja z prowadzenia gospodarstwa rolnego, podyktowana koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną, spełnia przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, przy założeniu realnego sprawowania opieki będącego powodem rezygnacji ze źródła dochodu.

Umowy zawarte pomiędzy skarżącym a uczestniczką postępowania stanowią umowy o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy o zleceniu; uczestniczka podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit.e ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Zmiana nazwy apteki na "Apteka S." stanowiłaby niedozwoloną reklamę w rozumieniu art. 94a ust. 1 u.p.f., naruszając zasady konkurencji i wprowadzając klientów w błąd, co uzasadnia odmowę zmiany zezwolenia.

Świadome uchybienie terminowi przez stronę nie uprawnia do przywrócenia terminu na podstawie art. 58 § 1 k.p.a., gdy brak w tym zakresie uprawdopodobnienia braku winy.

Umowy o świadczenie usług polegające na prowadzeniu wykładów, które nie spełniają kryteriów twórczego i indywidualnego dzieła naukowego, nie stanowią umowy o dzieło. Tym samym, podlegają one przepisom o obowiązkowym ubezpieczeniu zdrowotnym jako umowy o świadczenie usług zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach.

Umowa na przeprowadzenie wykładów, nawet jeśli zawiera elementy twórczości, nie stanowi umowy o dzieło, a umowę o świadczenie usług, zgodnie z art. 734 w zw. z art. 750 k.c., co skutkuje obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego dla wykonawcy.

Umowy cywilnoprawne dotyczące działalności edukacyjnej, o starannym działaniu i powtarzalnym charakterze, nie stanowią umowy o dzieło, lecz umowy o świadczenie usług, co skutkuje obowiązkiem podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Umowy mające za przedmiot przeprowadzenie wykładów i przekazanie wiedzy, nawet o autorskim charakterze, stanowią umowy o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy o zleceniu, a nie umowy o dzieło, które nakładają obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego.