Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz zastosowanie przepisów prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i Zakład Ubezpieczeń Społecznych uzasadniają odmowę umorzenia składek, a skarżący nie wykazał przesłanek do uchylenia tych decyzji.

Umowy zawarte przez E. B. z uczestniczką postępowania stanowią umowy zlecenia o świadczenie usług, a nie umowy o dzieło, co uzasadnia podleganie ubezpieczeniu zdrowotnemu przez uczestniczkę (art. 66 ust. 1 pkt 1 lit.e ustawy o świadczeniach).

Wykonywanie pracy na podstawie umów, które w swojej istocie są umowami zlecenia, nakłada na wykonawcę obowiązek podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu. Nazwanie umowy przez strony jako "umowy o dzieło" nie przesądza jej charakteru prawnego, który wynika z jej rzeczywistego przedmiotu i okoliczności wykonania.

Skarga kasacyjna dotycząca odmowy umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne jest bezzasadna, jako że nie wykazano naruszenia przepisów prawa w postępowaniu przed sądem Wojewódzkim, które mogłoby skutkować zmianą rozstrzygnięcia. NSA stwierdził brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o nieumarzaniu należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne jest zgodna z prawem; Wojewódzki Sąd Administracyjny postąpił prawidłowo, oddalając skargę na decyzję organu, a zarzuty skargi kasacyjnej nie są wystarczające do jej uwzględnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że kontrola sądu administracyjnego nie obejmuje kwestii przedawnienia w decyzjach o odpowiedzialności spadkobiercy za długi z tytułu składek. Prawidłowo organ odmówił umorzenia długu, gdyż przesłanki kontynuacji żądania nie były spełnione.

Obniżenie renty rodzinnej wdowy po funkcjonariuszu służby bezpieczeństwa na podstawie art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy jest niedopuszczalne w sytuacji, gdy funkcjonariusz posiadał wystarczający staż służby po dniu 31 lipca 1990 r., niezwiązanej ze służbą na rzecz totalitarnego państwa, który pozwalałby na ustalenie jego własnego świadczenia bez zastosowania

Przepis art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wyłącza możliwość uwzględnienia przy ustalaniu prawa do polskiej renty z tytułu niezdolności do pracy zagranicznych okresów składkowych repatrianta, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 9 tej ustawy, jeżeli z tych samych okresów jest wypłacane przez zagraniczną instytucję ubezpieczeniową świadczenie

Stwierdzenie choroby zawodowej raka płuca i oskrzeli u pracownika R.K. jest oparte na wysokim prawdopodobieństwie związku przyczynowego z czynnikami rakotwórczymi obecnymi w środowisku pracy, co potwierdzają orzeczenia medyczne jednostek specjalistycznych, winne być respektowane w postępowaniu administracyjnym i sądowym.

Uchwała o odwołaniu dyrektora publicznego zakładu opieki zdrowotnej, pozbawiona należytego uzasadnienia oraz przeprowadzona bez zapewnienia prawa do wypowiedzenia się strony, narusza zasadę praworządności i podlega stwierdzeniu nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej została prawidłowo utrzymana, wobec niewykazania naruszeń prawa materialnego i procesowego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Skarga kasacyjna w sprawie choroby zawodowej okazała się niezasadna.

Śmierć jedynego członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, powodująca faktyczne zaprzestanie prowadzenia działalności przez spółkę, nie stanowi dorozumianego oświadczenia woli pracodawcy o rozwiązaniu stosunku pracy z pracownikami, jeżeli spółka jako osoba prawna pozbawiona organu uprawnionego do jej reprezentowania nie była w stanie złożyć takiego oświadczenia w żadnym z trybów przewidzianych

Sprzedaż napojów alkoholowych osobie nieletniej skutkuje obligatoryjnym cofnięciem wszystkich zezwoleń na sprzedaż alkoholi udzielonych danemu przedsiębiorcy, niezależnie od incydentalności zdarzenia.

Zawieszenie działalności gospodarczej przez bezrobotnego, zarejestrowanego w tym okresie w urzędzie pracy, skutkuje przesunięciem prawa do zasiłku o 90 dni od dnia rejestracji, zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia.

Cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w przypadku stwierdzenia sprzedaży osobie nieletniej jest obligatoryjne, niezależnie od incydentalności zdarzenia czy winy przedsiębiorcy, zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości.

Obowiązek cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powstaje w przypadku jednorazowej sprzedaży alkoholu osobie nieletniej, niezależnie od subiektywnych okoliczności zdarzenia i pomimo ewentualnych błędów proceduralnych. Cofnięcie obejmuje wszystkie rodzaje zezwoleń, jakimi przedsiębiorca dysponuje.

Odbywanie kary pozbawienia wolności wskutek zawinionych działań nie uzasadnia ulgi w spłacie długu alimentacyjnego z funduszu, a skarga kasacyjna P.T. na decyzję o odmowie takiej ulgi podlega oddaleniu.

W kontekście refundacji podatku VAT za paliwa gazowe, istotne jest jedynie faktyczne zgłoszenie urządzenia grzewczego do CEEB, bez względu na datę zgłoszenia. Literalna interpretacja ustawy ograniczająca refundację do wcześniejszych zgłoszeń narusza zasady konstytucyjne, w tym zasadę równości, co uzasadnia korzystanie z wykładni funkcjonalnej.

Osoba nieobciążona obowiązkiem alimentacyjnym, jak np. wujek, nie jest uprawniona do świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z art. 17 ust. 1 i 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Przepisy wyraźnie wiążą prawo do świadczenia z obowiązkiem alimentacyjnym.

Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego cudzoziemcowi zależy nie tylko od adnotacji "dostęp do rynku pracy", ale od ogólnego prawa do legalnego zatrudnienia w Polsce, co wyklucza ograniczoną wykładnię przepisów odnoszących się do świadczeń rodzinnych.

Oparcie decyzji organu rentowego na wyborze jednej z możliwych interpretacji przepisów prawa ubezpieczeń społecznych, w tym na wykładni zgodnej z ówczesną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego, nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i nie uzasadnia stwierdzenia nieważności tej decyzji w trybie art. 83a ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń