W razie ponownego uchylenia decyzji wydanej po wcześniejszym wyroku kasatoryjnym sąd administracyjny nie może poprzestać na ogólnym stwierdzeniu niewykonania wskazań z art. 153 p.p.s.a. Powinien skonfrontować te wskazania z czynnościami i ustaleniami podjętymi przez organ oraz sformułować własne, jednoznaczne i wykonalne zalecenia, pozwalające na zgodne z prawem ponowne załatwienie sprawy.

Posiadanie promesy na prowadzenie apteki ogólnodostępnej przez jeden podmiot nie nadaje mu przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym innych podmiotów ubiegających się o zezwolenie. Brak interesu prawnego wyklucza uprawnienie do zaskarżania decyzji administracyjnych dotyczących wydania zezwolenia innym przedsiębiorcom.

Główny Inspektor Farmaceutyczny dopuścił się rażącej bezczynności w rozpoznaniu odwołania od decyzji o zmianie zezwolenia na prowadzenie apteki, naruszając przepisy proceduralne dotyczące terminowego załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym.

Przedsiębiorca prowadzący aptekę ogólnodostępną ponosi administracyjną odpowiedzialność na podstawie art. 129e ust. 1 Prawa farmaceutycznego za wydawanie produktów leczniczych z naruszeniem ograniczeń z art. 71a ust. 2 tej ustawy, także gdy bezpośrednich czynności wydania dokonuje personel fachowy lub kierownik apteki. Ustawowy zakres obowiązków kierownika apteki nie przenosi na niego wyłącznej odpowiedzialności

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz opinię Ministra Zdrowia, uznając, że opinia nie spełniała prawnych wymogów dotyczących uzasadnienia kryteriów oceny inwestycji, co stanowi naruszenie wiążących wytycznych sądu administracyjnego.

Otrzymanie odszkodowania za skrócenie okresu wypowiedzenia skutkuje pozbawieniem prawa do zasiłku dla bezrobotnych za ten sam okres, niezależnie od późniejszego terminu przyznania tego świadczenia, co uzasadnia jego żądanie zwrotu.

Osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z działalności rolniczej musi wykazać całkowite zaprzestanie tej działalności przed określonym terminem; nieprzestrzeganie tej przesłanki uniemożliwia przyznanie świadczenia.

Zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych nie obejmuje sprzedaży internetowej i wymaga przestrzegania ściśle określonych warunków, a ich naruszenie skutkuje obligatoryjnym cofnięciem zezwolenia.

Zezwolenie cateringowe na sprzedaż napojów alkoholowych nie może być ograniczone terytorialnie do konkretnej gminy, gdyż takie ograniczenia nie są przewidziane w ustawie o wychowaniu w trzeźwości. Ponadto, zezwolenie takie nie wymaga określenia lokalizacji punktu sprzedaży.

Art. 94a ust. 1 zd. pierwsze ustawy Prawo farmaceutyczne, zakazujący reklamy aptek, jest niezgodny z prawem Unii Europejskiej, w tym z art. 49 i 56 Traktatu oraz dyrektywą 2000/31/WE. Decyzje organów nakładające kary za naruszenie tego zakazu podlegają uchyleniu.

Art. 94a ust. 1 ustawy – Prawo farmaceutyczne, zabraniający reklamy aptek, narusza unijne zasady swobody przedsiębiorczości oraz świadczenia usług, co implikuje nieważność decyzji o nałożeniu kary na podstawie tego przepisu.

Naczelny Sąd Administracyjny, w świetle orzeczenia TSUE, stwierdził niezgodność art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego z prawem unijnym, co uzasadnia uchylenie decyzji administracyjnych dot. zakazu reklamy aptek i umorzenie postępowania.

Samo odbywanie kary pozbawienia wolności nie spełnia przesłanek całkowitej nieściągalności dla umorzenia należności składkowych. Umorzenie możliwe jest jedynie w razie zaistnienia wyjątkowych okoliczności, które muszą być wykazane przez wnioskodawcę.

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zarzuty kasacyjne za bezpodstawne, oddalił skargę kasacyjną B.K., potwierdzając prawidłowość decyzji odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia, w związku z niespełnieniem przesłanek nabycia tego prawa przed 31 grudnia 2023 r.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z art. 17b ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, skuteczne zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego wymaga nie tylko faktycznego zaniechania działalności rolniczej, ale także spełnienia formalnych wymogów, takich jak wykreślenie z ewidencji producentów rolnych.

Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia, nawet pomimo złożenia wniosku o przywrócenie terminu, nie narusza zasad procedury administracyjnej i konstytucyjnego prawa do sprawiedliwego postępowania.