Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje decyzję organów administracji, uznając ich rozstrzygnięcia za zgodne z prawem; odmowa zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki była uzasadniona brakiem współpracy skarżącej i potencjalnym ryzykiem naruszenia zasad uczciwej konkurencji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że osoby faktycznie sprawujące opiekę nad niepełnosprawnymi bliskimi są uprawnione do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 u.ś.r., niezależnie od obowiązku alimentacyjnego ciążącego na innych członkach rodziny, o ile spełniają przesłanki z ustawy.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego musi powstać do 31 grudnia 2023 roku poprzez spełnienie wszystkich wymogów formalnych; ich niespełnienie do tej daty skutkuje brakiem możliwości rozpatrzenia wniosku na podstawie przepisów sprzed zmiany.

Renta rodzinna w drodze wyjątku zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach FUS przysługuje jedynie, gdy ubezpieczony, mimo woli podejmowania pracy, nie spełnia wymogów do uzyskania świadczenia w trybie zwykłym z powodu nadzwyczajnych okoliczności, a NSA może uchylić wyrok WSA, jeśli decyzja ZUS jest zgodna z prawem.

NSA potwierdza, że nie można odmówić przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz przy błędnym ustaleniu braku związku przyczynowego między faktem sprawowania opieki a niemożnością podjęcia zatrudnienia.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych, odmawiając umorzenia zaległości z tytułu składek, winien nie tylko ustalić istnienie należności, ale również prawidłowo ocenić przesłanki ich umorzenia, uwzględniając sytuację materialną dłużnika oraz przepisy dotyczące przedawnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przypadku wniosku o umorzenie należności z tytułu opłat dodatkowych, to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania istnienia przesłanek uzasadniających umorzenie, a brak wykazania prowadzi do odmowy przyznania ulgi w ramach uznania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że ponowne postępowanie musi uwzględnić właściwe adresy doręczeń oraz ocenić zasadność przedawnienia należności z tytułu składek, ponieważ uprzednie jego nieskuteczne rozpoczęcie zawieszało bieg przedawnienia.

Przyznanie świadczenia w drodze wyjątku uzależnione jest od wykazania szczególnych okoliczności niezależnych od ubezpieczonego, które uniemożliwiłyby spełnienie warunków prawnych do uzyskania świadczeń na zasadach ogólnych, co w niniejszej sprawie nie zostało udowodnione.

Negatywną przesłanką przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osobom mającym prawo do emerytury jest brak zawieszenia pobierania emerytury, co wyłącza takie osoby z możliwości pobierania świadczenia pielęgnacyjnego (art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych).

Nie jest dopuszczalne odmówienie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z powodu istnienia innych zobowiązanych alimentacyjnie członków rodziny, gdy wnioskodawca faktycznie sprawuje opiekę i z tego tytułu rezygnuje z zatrudnienia. Przy zbiegu uprawnień do świadczeń wymagane jest jednoznaczne oświadczenie o wyborze świadczenia.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza, że stwierdzenie choroby zawodowej boreliozy może nastąpić przy wysokim prawdopodobieństwie jej zawodowej etiologii, a nie tylko bezpośredniego dowodu narażenia zawodowego, uznając za prawomocne decyzje organów sanitarno-epidemiologicznych.

NSA uznaje, że niezbędne jest dokonanie formalnego wyrejestrowania z systemu producentów rolnych oraz KRUS, aby uznać zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego, co jest warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Stwierdzenie choroby zawodowej wymaga wykazania związku z pracą w ramach narażenia zawodowego, co musi być oparte na specjalistycznej ocenie, jaką w procesie stwierdzenia choroby zawodowej zapewniają właściwe jednostki orzecznicze. Niezależnie od zarzutów, oceny te powinny być uznane za wiarygodne, o ile nie budzą zasadniczych wątpliwości.