Skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak przesłanek nieważności postępowania, a wcześniejsze decyzje i wyroki sądów nie stanowiły przeszkód w ponownej ocenie sprawy przez sąd administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie doszło do naruszenia res iudicata.

W postępowaniu o umorzenie należności z tytułu składek, przedawnienie zobowiązań składkowych musi być wnikliwie wyjaśnione przez organ, a kontrola legalności decyzji powinna uwzględniać pełne zestawienie należności pod kątem ich wymagalności i ewentualnego przedawnienia.

Decyzja stwierdzająca zawodową etiologię choroby (zespół cieśni nadgarstka) opiera się na prawidłowo przeprowadzonym i uzasadnionym orzeczeniu lekarskim. Wysokie prawdopodobieństwo związku przyczynowego między wykonywaną pracą, a chorobą wystarcza do jej uznania jako zawodowej.

Wysokie prawdopodobieństwo powstania choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni nadgarstka, uzasadnione zgodnie z orzeczeniami jednostek medycyny pracy, nie wymaga dalszego postępowania dowodowego dotyczącego innych przyczyn schorzenia.

Wniosek o świadczenie pielęgnacyjne złożony po 31 grudnia 2023 r., mimo wcześniejszego ustalenia niepełnosprawności, jest rozpatrywany zgodnie z nowymi przepisami, jeśli decyzja o stopniu niepełnosprawności wydana została po tej dacie.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że Śląski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny nie miał podstaw do żądania dokumentacji poza postępowaniem kontrolnym lub inspekcyjnym, a żądanie takie nie może stanowić podstawy nałożenia kary pieniężnej. Tym samym uchylono decyzję karną GBF i umorzono postępowanie.

Świadczenie pielęgnacyjne na podstawie art. 63 ust. 12 ustawy o świadczeniu wspierającym przysługuje również osobom, które złożyły wniosek przed 31 grudnia 2023 r., a którym świadczenie przyznano po 1 stycznia 2024 r., do końca miesiąca następującego po miesiącu zgonu osoby wymagającej opieki.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, w przypadku złożenia wniosku o orzeczenie o niepełnosprawności przed 31 grudnia 2023 r., powstaje zgodnie z przepisami obowiązującymi do tej daty, nawet jeśli orzeczenie wydano później.

NSA uznał skargę kasacyjną za zasadną, uchylił decyzje organów administracyjnych oraz wyrok WSA, podnosząc konieczność uwzględnienia sytuacji rodzinnej, a nie tylko dochodowej skarżącego, przy rozstrzyganiu o umorzeniu należności alimentacyjnych.

NSA ugruntował, że zarząd powiatu może wyznaczać apteki dyżurujące mimo zgłoszenia przez nie braku personelu, jeżeli inne przesłanki są spełnione, zapewniając dostęp do usług farmaceutycznych w zgodzie z prawem farmaceutycznym.

Przepisy art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy pomocowej nie wykluczają przyznania świadczenia pielęgnacyjnego obywatelom Ukrainy opiekującym się dorosłymi niepełnosprawnymi osobami, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna na wyrok WSA w Bydgoszczy została oddalona. Nie wykazano naruszenia prawa materialnego ani istotnych uchybień w procesie decyzyjnym, które miałyby wpływ na wynik postępowania administracyjnego.

W braku związku przyczynowo-skutkowego między rezygnacją z pracy a sprawowaną opieką świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje. Obowiązki opiekuńcze muszą faktycznie uniemożliwiać pracę zarobkową.

Obywatelowi Ukrainy przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na terytorium RP w związku z opieką nad osobą dorosłą, a ograniczenia te nie dotyczą wyłącznie świadczeń dla dzieci, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA.

Świadczenia rodzinne na podstawie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy mogą być przyznawane obywatelom Ukrainy przebywającym w Polsce legalnie, nawet jeśli dotyczą opieki nad osobami dorosłymi, a nie wyłącznie dziećmi.

W przypadku braku wykazania błędnej wykładni przepisów prawa materialnego przez sąd administracyjny niższej instancji, skarga kasacyjna oparta na tej podstawie nie może zostać uwzględniona.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, wskazując, że brak naruszenia przepisów postępowania przez WSA oraz niewykazanie błędów w ustaleniu stanu faktycznego uzasadnia odmowę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na brak związku przyczynowego między rezygnacją z pracy a opieką.

Zasada niepołączalności świadczeń rentowych i pielęgnacyjnych wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, mimo wyroku TK z 2019 r., nadal wymaga wyboru jednego z nich. Wyrok TK nie wprowadza zmiany skutkującej kumulowaniem tych świadczeń bez zawieszenia rentowego.

Przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, opisana w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, wymaga oceny rzeczywistej niemożności podjęcia zatrudnienia z uwagi na konieczność stałej opieki nad osobą niepełnosprawną, niezależnie od wcześniejszej aktywności zawodowej wnioskodawcy.