Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Prezes NFZ nie ma kompetencji do oceny przedawnienia należności składkowych, które mieści się w zakresie organu ubezpieczeń społecznych. Właściwy do rozwiązania kwestii podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu jest organ NFZ, a nie ocena przedawnienia składek.

Skarga kasacyjna jest niezasadna. Doręczenie decyzji dorosłemu domownikowi było skuteczne. Brak zawiadomienia o zmianie adresu skutkuje uznaniem doręczenia pod dotychczasowy adres za prawne.

Oddalenie skargi kasacyjnej M.B. wobec skutecznego doręczenia decyzji administracyjnej, pomimo niezgłoszenia przez skarżącą zmiany adresu, co skutkowało brakiem podstaw do przywrócenia terminu.

Przepis art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego nie uprawnia do żądania dokumentacji od podmiotu prowadzącego aptekę ogólnodostępną w sytuacji braku procedury inspekcji lub kontroli. Sądowy nadzór nad organami administracyjnymi wykazał zastosowanie przepisu z naruszeniem fundamentalnych zasad proceduralnych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego było zgodne z prawem, gdy przedsiębiorca utracił rękojmię należytego prowadzenia apteki, co jest podstawą obligatoryjnego cofnięcia zezwolenia według art. 37ap ust. 1 pkt 2 Prawa farmaceutycznego.

Przy ocenie spełnienia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub jego niepodejmowania w celu sprawowania opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, organ nie może pominąć wcześniejszych decyzji przyznających specjalny zasiłek opiekuńczy, jeżeli zostały wydane wobec tego samego opiekuna i osoby wymagającej opieki. Krótkotrwałe podjęcie pracy nie wyłącza związku przyczynowego

Art. 37at ust. 8 ustawy Prawo farmaceutyczne nie może stanowić samoistnej podstawy do żądania dokumentacji poza ramami inspekcji lub kontroli, co oznacza, że nałożenie kary na przedsiębiorcę na tej podstawie jest nieuzasadnione.

Przepis art. 37at ust. 8 ustawy Prawo farmaceutyczne nie upoważnia organu do żądania dokumentacji poza inspekcją lub kontrolą. Wprowadzanie wyjątków od zasady wolności gospodarczej wymaga podstawy prawnej, której brak uzasadnia umorzenie postępowania administracyjnego karygodnego.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się przy uwzględnieniu spełnienia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia, zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do końca 2023 r. od daty ostatniej przesłanki uprawniającej, a nie od daty złożenia wniosku.

Decyzje w przedmiocie umorzenia składek na ubezpieczenia społeczne wydaje Zakład Ubezpieczeń Społecznych, a nie Prezes ZUS. Brak majątku do egzekucji nie stanowi samodzielnej przesłanki do umorzenia takich składek.

Decyzja wydana na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, mimo jej konstytutywnego charakteru, może zmienić lub uchylić prawo do świadczenia ze skutkiem ex tunc, jeżeli od określonej daty wystąpiła ustawowa okoliczność wyłączająca to prawo. Dotyczy to w szczególności pobytu osoby wymagającej opieki w areszcie śledczym, o którym mowa w art. 17 ust. 5 pkt 2 u.ś.r.

Zmiana decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 83a ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych jest możliwa wyłącznie z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania zmiany decyzji na wniosek strony nie narusza zasady równości konstytucyjnej.

W postępowaniu o przyznanie renty rodzinnej w drodze wyjątku organ nie może ograniczyć oceny „szczególnych okoliczności” do braku całkowitej niezdolności zmarłego do pracy. Obowiązany jest wszechstronnie rozważyć przyczyny niewielkiego niedoboru stażu ubezpieczeniowego, w tym legalne korzystanie z ulgi na start, oraz przedstawić w decyzji uznaniowej uzasadnienie odpowiadające art. 107 § 3 k.p.a.

Decyzja administracyjna zmieniająca ostateczną decyzję przyznającą zasiłek pielęgnacyjny na podstawie art. 32 ustawy o świadczeniach rodzinnych może mieć skutek ex tunc, uwzględniając zmiany w sytuacji faktycznej, wpływające na prawo do świadczenia.

Sąd II instancji słusznie uchylił decyzję ZUS z powodu nieprawidłowej oceny przeważającej działalności gospodarczej, nie stosując się do wcześniejszych wyroków. NSA potwierdził poprawność decyzji WSA, oddalając skargę kasacyjną ZUS.