Brak bezpośredniego związku przyczynowego między niepodejmowaniem pracy a sprawowaną opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny uniemożliwia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Siostrzeńcowi osoby niepełnosprawnej nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, gdyż nie ciąży na nim obowiązek alimentacyjny wg k.r.o., co wyklucza go z kręgu uprawnionych do pobierania świadczenia, zgodnie z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Brak orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności u matki osoby wymagającej opieki wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobom spokrewnionym w dalszej kolejności, jak brat, zgodnie z art. 17 u.ś.r.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje w okresie, kiedy istnieje uprzednia prawomocna decyzja przyznająca uprawnienie do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Uchylenie takiej decyzji musi nastąpić przed przyznaniem nowego świadczenia, a decyzje te nie mogą być pobierane kumulatywnie.

Oczywiste naruszenie materialnoprawnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie stanowi samoistnej podstawy stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Konieczne jest również ustalenie, że skutki pozostawienia decyzji w obrocie są nieakceptowalne w państwie prawnym. Jeżeli wadliwość wynika z błędu organu, a nieważność ex tunc nadmiernie narusza bezpieczeństwo

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną w przedmiocie umorzenia należności z tytułu grzywien, wskazując, że brak jest przesłanek do stwierdzenia błędnej wykładni prawa przez sąd pierwszej instancji oraz że brak jest usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych.

Rolnik ubiegający się o świadczenie pielęgnacyjne musi wykazać rzeczywiste i prawne zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego. Samo oświadczenie o zaprzestaniu działalności oraz niewykonywanie prac w gospodarstwie nie są wystarczające, jeżeli wnioskodawca pozostaje zarejestrowany jako producent rolny, nie cofa wniosku o płatności bezpośrednie i pobiera dopłaty należne rolnikowi; okoliczności te

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymuje w mocy uchylający decyzję ZUS wyrok WSA, podkreślając obowiązek zbadania przedawnienia należności z tytułu składek przez organ w procedurze umarzania, jako warunek prawidłowego rozstrzygnięcia.

Przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego muszą uwzględniać pełny zakres opieki osobistej, jeśli w rzeczywistości uniemożliwia ona podjęcie pracy zawodowej, nawet gdy opiekun nie zamieszkuje z osobą niepełnosprawną.

Decyzja o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego, mimo oczywistego naruszenia przepisu prawa, nie wywołała skutków niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie. W związku z tym, stwierdzenie jej nieważności było nieuzasadnione.

Jeżeli właściwy organ krajowy stwierdzi, że wynikające z przepisów prawa krajowego, stanowiących transpozycję dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej (art. 7-9), przesłanki zwrotu kosztów transgranicznej opieki zdrowotnej nie zostały zrealizowane, to jego obowiązkiem jest rozpatrzenie z urzędu

NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że przy umorzeniu należności publicznoprawnych należy dokładnie rozważyć zarówno ważny interes zobowiązanego, jak i interes publiczny, z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności faktycznych, takich jak stan psychiczny zobowiązanego.

Dla stwierdzenia choroby zawodowej wystarczające jest udowodnienie wysokiego prawdopodobieństwa jej związku z warunkami pracy, a nie wykazanie wyłączności przyczyn zawodowych, co uzasadnia decyzje organów sanitarno-orzeczniczych. Skarga kasacyjna nieskuteczna.

Zwrot kosztów zakupu leku zakupionego w innym państwie UE może obejmować wyłącznie leki dostępne w Polsce na receptę. Decyzja organu o odmowie zwrotu, oparta na kategorii dostępności refundacyjnej, była zasadna.

1. Jeżeli dany lek nie należy do kategorii refundacyjnej leków dostępnych w aptece na receptę w całym zakresie zarejestrowanych wskazań i przeznaczeń lub we wskazaniu określonym stanem klinicznym (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych), to świadczeniobiorcy nie przysługuje prawo

Skarga kasacyjna M.P. podlega oddaleniu, albowiem nie spełniono przesłanek formalnych wynikających z art. 33 p.p.s.a. dla uzyskania statusu uczestnika postępowania sądowego, a zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. są bezzasadne.