Uchwała nr 23 Rady Ministrów z dnia 1 lutego 1988 r. w sprawie ryczałtów pieniężnych dla inwalidów korzystających z pojazdów mechanicznych /M.P. nr 3 poz. 26/, jako uchwała "samoistna", nie może stanowić podstawy prawnej do wydawania decyzji administracyjnych.

1. Nie każdy przypadek uchylania się od podjęcia pracy przez osobę objętą zakresem stosowania ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu wobec osób uchylających się od pracy /Dz.U. nr 33 poz. 229/ może być uznany za społecznie nieusprawiedliwiony a fakt czerpania środków utrzymania z innych źródeł niż zarobki z własnej pracy najemnej, twórczej bądź prowadzonej na własny rachunek - za sprzeczny

1. Intencją wprowadzenia ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu wobec osób uchylających się od pracy /Dz.U. nr 35 poz. 229/ - dającą się odczytać zwłaszcza z treści art. 8 ust. 2 i art. 11 ust. 1 - było przeciwdziałanie zjawisku utrzymywania się ze źródeł sprzecznych z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo ze źródeł nie ujawnionych, nie zaś ustanowienie obowiązku pracy. 2. Przesłanką

Z brzmienia art. XII par. 1 i 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. przepisy wprowadzające kodeks pracy /Dz.U. nr 24 poz. 142/, wynika, że godziny otwierania i zamykania placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych nie są regulowane decyzjami administracyjnymi w rozumieniu art. 104 Kpa; czas pracy tych placówek i zakładów określony jest w formie przepisów powszechnie obowiązujących

1. Przeniesienie urzędnika mianowanego do pracy w innym urzędzie na okres do sześciu miesięcy /art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych - Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./ następuje w formie decyzji, a nie polecenia służbowego w rozumieniu art. 18 ust. 1 tej ustawy. Decyzja taka nie może być wykonana do czasu rozpatrzenia wniesionego odwołania, chyba że nadano

Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem państwowym na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./ może dotyczyć wszelkich pracowników będących urzędnikami państwowymi mianowanymi, w tym również pracowników wyróżniających się swoją postawą zawodową i społeczną, wzorowych; dla zastosowania tego przepisu konieczne jest

Ustalenie czy posiadane wykształcenie i przygotowanie zawodowe /w szczególności ukończone studia wyższe o określonej specjalności, rodzaje pracy zawodowej wykonywanej dotychczas i ewentualne inne jeszcze dodatkowe kwalifikacje/ pozwalają na wykonywanie pracy w określonym charakterze bez przygotowania zawodowego lub po uprzednim krótkim przygotowaniu, a więc czy proponowana praca stanowi propozycję

W świetle przepisu 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz.U. nr 65 poz. 294/ dla uznania choroby za chorobę zawodową niezbędne jest: 1) wymienienie choroby w wykazie chorób zawodowych, 2) stwierdzenie ścisłego związku przyczynowego między powstaniem schorzenia, a warunkami pracy osoby ubiegającej się o stwierdzenie u niej choroby zawodowej

1. Do zatrudnionego na stanowisku Głównego Inspektora Ochrony Przeciwpożarowej w Urzędzie Gospodarki Morskiej, zajmującego stanowisko kierownicze i samodzielne - zgodnie z art. 2 ust. 6 dekretu z dnia 27 grudnia 1974 r. o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa /Dz.U. nr 50 poz. 321/ i mianowanego na to stanowisko - mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

Zapisy dokonane przez Wydział Zatrudnienia i Spraw Socjalnych dotyczące ilości osób zarejestrowanych jako poszukujących pracy oraz zapisy o zgłoszonych przez gospodarkę uspołecznioną wolnych miejscach pracy, nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do oceny rzeczywistej sytuacji na rynku pracy.

Przepis art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./, nie wyklucza możliwości czasowego przeniesienia pracownika m.in. na niższe od zajmowanego dotychczas stanowiska, pod warunkiem wszakże, że zostaną spełnione wszystkie przewidziane w tym przepisie wymogi.

1. W razie prawomocnego ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z pracy w urzędzie decyzja organu administracji państwowej o rozwiązaniu bez wypowiedzenia stosunku pracy z urzędnikiem państwowym z jego winy ma charakter związany /art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych - Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./. 2. Przy wydawaniu tej decyzji organ administracji państwowej

Stanowisko inspektora do spraw planowania z wymaganym wykształceniem ekonomicznym wyższym lub średnim nie może być uznane za sprzeczne z kwalifikacjami osoby legitymującej się wyższym wykształceniem ekonomicznym.

1. Art. 23 par. 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy /Dz.U. nr 24 poz. 141 ze zm./ wyraża ogólną zasadę odnoszącą się do wszystkich rodzajów stosunku pracy, że czynności prawnych w zakresie stosunku pracy dokonuje w imieniu zakładu pracy jego kierownik lub inny upoważniony do tego pracownik. Tezę taką potwierdza zamieszczenie powyższego przepisu w rozdziale I "przepisy ogólne" Działu Drugiego

Ocena zasadności cofnięcia upoważnienia do załatwiania spraw tajnych nie podlega kontroli organów rozpatrujących spory pracownicze, aktualność tej tezy zawartej w IV uchwale Pełnego Składu Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie wytycznych dotyczących wykładni art. 45 Kodeksu pracy i praktyki sądowego stosowania tego przepisu w zakresie zasadności wypowiedzenia

Od rozwiązania stosunku pracy w drodze porozumienia stron /art. 15 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych - Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./ urzędnikowi państwowemu mianowanemu nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 38 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy, gdyż w takiej sprawie brak jest decyzji o jakiej mowa w art. 104 Kpa.

Kontroli sądu administracyjnego nie podlega zasadność dokonania ujemnej oceny urzędnika państwowego, lecz zaistnienie przesłanki z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./ czyli wydania dwóch kolejnych ujemnych ocen pracy urzędnika.

Zmiana zakresu czynności urzędnikowi państwowemu mianowanemu nie należy do spraw poddanych kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego na zasadzie art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./, można zlecić urzędnikowi państwowemu wykonywanie przez okres trzech miesięcy w roku kalendarzowym innej pracy niż określona w akcie mianowania, zgodnej z jego kwalifikacjami - jeżeli wymagają tego potrzeby urzędu. Przy ocenie prawidłowości decyzji wydanej na podstawie powołanego

Wobec braku sprzeczności między par. 3 pkt 1 zarządzenia Ministra Finansów z dnia 25 stycznia 1984 r. w sprawie szczegółowych zasad obliczania produkcji sprzedanej netto oraz produkcji sprzedanej do ustalenia obciążeń na Państwowy Fundusz Aktywizacji Zawodowej /M.P. nr 3 poz. 24/ a ust. 3 okólnika nr 5/KS Ministra Finansów z dnia 11 kwietnia 1984 r. w sprawie szczegółowych zasad obliczania produkcji

1. Kobieta, która urodziła dziecko, przez pewien czas po porodzie nie jest ani zdolna ani gotowa do podjęcia pracy zawodowej, nie spełnia zatem jednego z niezbędnych warunków pobierania zasiłku dla poszukujących bezskutecznie odpowiedniej pracy. 2. Zasiłek mógłby być jej wypłacony na nowo, gdyby w jakiś czas po porodzie zgłosiła się we właściwym referacie zatrudnienia Urzędu Miejskiego i złożyła oświadczenie

1. Wojskowe Komendy Uzupełnień są tymi ogniwami administracji wojskowej, których właściwie wszyscy pracownicy - poza ewentualnymi pracownikami technicznymi - powinni mieć uprawnienia do wykonywania prac mobilizacyjnych, szczególnie wobec możliwości narastania prac w określonych sytuacjach, a także konieczności zapewnienia zastępstw spowodowanych urlopami, chorobami, itp. 2. Wymóg posiadania uprawnień