Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że osoby faktycznie sprawujące opiekę nad niepełnosprawnymi bliskimi są uprawnione do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 u.ś.r., niezależnie od obowiązku alimentacyjnego ciążącego na innych członkach rodziny, o ile spełniają przesłanki z ustawy.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego musi powstać do 31 grudnia 2023 roku poprzez spełnienie wszystkich wymogów formalnych; ich niespełnienie do tej daty skutkuje brakiem możliwości rozpatrzenia wniosku na podstawie przepisów sprzed zmiany.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych, odmawiając umorzenia zaległości z tytułu składek, winien nie tylko ustalić istnienie należności, ale również prawidłowo ocenić przesłanki ich umorzenia, uwzględniając sytuację materialną dłużnika oraz przepisy dotyczące przedawnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przypadku wniosku o umorzenie należności z tytułu opłat dodatkowych, to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania istnienia przesłanek uzasadniających umorzenie, a brak wykazania prowadzi do odmowy przyznania ulgi w ramach uznania administracyjnego.

Renta rodzinna w drodze wyjątku zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach FUS przysługuje jedynie, gdy ubezpieczony, mimo woli podejmowania pracy, nie spełnia wymogów do uzyskania świadczenia w trybie zwykłym z powodu nadzwyczajnych okoliczności, a NSA może uchylić wyrok WSA, jeśli decyzja ZUS jest zgodna z prawem.

NSA potwierdza, że nie można odmówić przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz przy błędnym ustaleniu braku związku przyczynowego między faktem sprawowania opieki a niemożnością podjęcia zatrudnienia.

Przyznanie świadczenia w drodze wyjątku uzależnione jest od wykazania szczególnych okoliczności niezależnych od ubezpieczonego, które uniemożliwiłyby spełnienie warunków prawnych do uzyskania świadczeń na zasadach ogólnych, co w niniejszej sprawie nie zostało udowodnione.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że ponowne postępowanie musi uwzględnić właściwe adresy doręczeń oraz ocenić zasadność przedawnienia należności z tytułu składek, ponieważ uprzednie jego nieskuteczne rozpoczęcie zawieszało bieg przedawnienia.

Negatywną przesłanką przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osobom mającym prawo do emerytury jest brak zawieszenia pobierania emerytury, co wyłącza takie osoby z możliwości pobierania świadczenia pielęgnacyjnego (art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych).

Nie jest dopuszczalne odmówienie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z powodu istnienia innych zobowiązanych alimentacyjnie członków rodziny, gdy wnioskodawca faktycznie sprawuje opiekę i z tego tytułu rezygnuje z zatrudnienia. Przy zbiegu uprawnień do świadczeń wymagane jest jednoznaczne oświadczenie o wyborze świadczenia.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza, że stwierdzenie choroby zawodowej boreliozy może nastąpić przy wysokim prawdopodobieństwie jej zawodowej etiologii, a nie tylko bezpośredniego dowodu narażenia zawodowego, uznając za prawomocne decyzje organów sanitarno-epidemiologicznych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż naruszenie fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego przy podejmowaniu uchwał dotyczących zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza uzasadnia uchylenie tych uchwał, w związku z czym oddala skargę kasacyjną, podtrzymując wyrok WSA.

Stwierdzenie choroby zawodowej wymaga wykazania związku z pracą w ramach narażenia zawodowego, co musi być oparte na specjalistycznej ocenie, jaką w procesie stwierdzenia choroby zawodowej zapewniają właściwe jednostki orzecznicze. Niezależnie od zarzutów, oceny te powinny być uznane za wiarygodne, o ile nie budzą zasadniczych wątpliwości.

NSA uznaje, że niezbędne jest dokonanie formalnego wyrejestrowania z systemu producentów rolnych oraz KRUS, aby uznać zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego, co jest warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Świadczenie pielęgnacyjne może być przyznane tylko w przypadku, gdy wnioskodawca nie korzysta już z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, a ustalenie tegoż świadczenia powinno nastąpić począwszy od miesiąca, w którym wyeliminowano przeszkodę prawną w postaci zbieżności świadczeń.

Umowy o prowadzenie warsztatów artystycznych nie stanowią umów o dzieło, jeśli ich przedmiot nie obejmuje zindywidualizowanego, weryfikowalnego rezultatu. W związku z tym, takie umowy należy kwalifikować jako umowy o świadczenie usług, co skutkuje obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego.