Sąd uznał, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie, która nie zaprzestała prowadzenia działalności zawodowej, a umotywowane opieką nad osobą niepełnosprawną czynności domowe nie wykluczają zawodowej aktywności.

Decyzja ostateczna nie może być przedmiotem odwołania na podstawie k.p.a., nawet jeśli uczestnik postępowania uzyskał status strony postępowania po jej wydaniu. Organizacja społeczna powinna wnioskować o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

NSA uznał, że skarga kasacyjna była zasadna. Nakazał WSA ponowne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem wykładni prawa dotyczącej uchwał lekarskich jako aktów administracyjnych. Uchwały mogą być decyzjami administracyjnymi, a nie aktami administracyjnymi w węższym sensie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zakres opieki nad osobą niepełnosprawną musi wyraźnie uniemożliwiać podjęcie pracy zarobkowej, co jest przesłanką do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Organ powinien ponownie ocenić związek przyczynowy, uwzględniając rzeczywisty wpływ opieki na możliwość zatrudnienia.

Zachodzi związek przyczynowo-skutkowy między niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką, niezależnie od istnienia innych osób zobowiązanych alimentacyjnie. Skarga kasacyjna zasadna – NSA uchyla wyrok i decyzje niweczące prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.

Przeszkoda w podjęciu pracy zarobkowej przez E. H., wynikająca z intensywności i stałości opieki nad niepełnosprawnym mężem, stanowi przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Uchylenie decyzji organów oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wskazuje na konieczność uwzględnienia charakteru opieki jako kluczowego elementu w postępowaniu.

Uchwała Zarządu Powiatu w B. powierzała obowiązki dyrektora jednostki organizacyjnej osobie niewypełniającej wymogów art. 122 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, co stanowiło istotne naruszenie prawa. Skarga kasacyjna została oddalona.

Umowa o świadczenie usług, której przedmiotem jest przygotowanie i prowadzenie szkoleń, podlega przepisom dotyczącym umów zlecenia, co uzasadnia obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach zdrowotnych.

Niepodjęcie lub rezygnacja z zatrudnienia musi być bezpośrednio związana z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Nie spełniających tego warunku nie przyznaje się świadczenia pielęgnacyjnego.

Umowa cywilnoprawna dotycząca prowadzenia szkoleń, w kontekście podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, uznana jest za umowę o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy kodeksu cywilnego o zleceniu. Tym samym, uczestnik podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu (art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e u.ś.o.z.).

Umowa zawarta na gruncie art. 627 k.c. uznawana jest za umowę wartościującą na efekt samoistny i weryfikowalny; jednakże brak takich cech konstytutujących rezultatu, kwalifikuje umowę jako świadczenie usług, nie dzieło, co implikuje obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego na mocy art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) u.ś.o.z.

Stwierdzenie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu umowy o świadczenie usług wymaga kwalifikacji umowy na podstawie obiektywnych kryteriów, a nie subiektywnej nomenklatury stron. Zastosowanie przepisów o zleceniu wpływa na podleganie ubezpieczeniom społecznym.

Umowa o przygotowanie i prowadzenie zajęć szkoleniowych jest umową o świadczenie usług, podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, gdyż brak jej elementów charakterystycznych dla umowy o dzieło, tj. weryfikowalnego rezultatu.