Wysokie prawdopodobieństwo powstania choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni nadgarstka, uzasadnione zgodnie z orzeczeniami jednostek medycyny pracy, nie wymaga dalszego postępowania dowodowego dotyczącego innych przyczyn schorzenia.

Wniosek o świadczenie pielęgnacyjne złożony po 31 grudnia 2023 r., mimo wcześniejszego ustalenia niepełnosprawności, jest rozpatrywany zgodnie z nowymi przepisami, jeśli decyzja o stopniu niepełnosprawności wydana została po tej dacie.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że Śląski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny nie miał podstaw do żądania dokumentacji poza postępowaniem kontrolnym lub inspekcyjnym, a żądanie takie nie może stanowić podstawy nałożenia kary pieniężnej. Tym samym uchylono decyzję karną GBF i umorzono postępowanie.

Świadczenie pielęgnacyjne na podstawie art. 63 ust. 12 ustawy o świadczeniu wspierającym przysługuje również osobom, które złożyły wniosek przed 31 grudnia 2023 r., a którym świadczenie przyznano po 1 stycznia 2024 r., do końca miesiąca następującego po miesiącu zgonu osoby wymagającej opieki.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, w przypadku złożenia wniosku o orzeczenie o niepełnosprawności przed 31 grudnia 2023 r., powstaje zgodnie z przepisami obowiązującymi do tej daty, nawet jeśli orzeczenie wydano później.

NSA uznał skargę kasacyjną za zasadną, uchylił decyzje organów administracyjnych oraz wyrok WSA, podnosząc konieczność uwzględnienia sytuacji rodzinnej, a nie tylko dochodowej skarżącego, przy rozstrzyganiu o umorzeniu należności alimentacyjnych.

W braku związku przyczynowo-skutkowego między rezygnacją z pracy a sprawowaną opieką świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje. Obowiązki opiekuńcze muszą faktycznie uniemożliwiać pracę zarobkową.

Skarga kasacyjna na wyrok WSA w Bydgoszczy została oddalona. Nie wykazano naruszenia prawa materialnego ani istotnych uchybień w procesie decyzyjnym, które miałyby wpływ na wynik postępowania administracyjnego.

Świadczenia rodzinne na podstawie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy mogą być przyznawane obywatelom Ukrainy przebywającym w Polsce legalnie, nawet jeśli dotyczą opieki nad osobami dorosłymi, a nie wyłącznie dziećmi.

Obywatelowi Ukrainy przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na terytorium RP w związku z opieką nad osobą dorosłą, a ograniczenia te nie dotyczą wyłącznie świadczeń dla dzieci, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA.

W przypadku braku wykazania błędnej wykładni przepisów prawa materialnego przez sąd administracyjny niższej instancji, skarga kasacyjna oparta na tej podstawie nie może zostać uwzględniona.

Przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, opisana w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, wymaga oceny rzeczywistej niemożności podjęcia zatrudnienia z uwagi na konieczność stałej opieki nad osobą niepełnosprawną, niezależnie od wcześniejszej aktywności zawodowej wnioskodawcy.

Zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego musi być należycie udokumentowane i zgłoszone odpowiednim organom, co stanowi bezwzględny warunek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego dla rolników, zgodnie z art. 17b ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Rezygnacja z zatrudnienia lub z pracy zarobkowej, jako warunek otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, obejmuje tylko te formy działalności określone w art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Osobą samotnie wychowującą dziecko w rozumieniu art. 3 pkt 17a u.ś.r jest rodzic, który wychowuje dziecko bez udziału drugiego rodzica, nawet pozostając w nowym związku z inną osobą, niezależnie od posiadania wspólnych dzieci z tym partnerem.

W sytuacji, gdy doręczanie decyzji organu administracyjnego budzi wątpliwości związane z prawidłowością adresu, na który przesyłka została skierowana, ocena prawidłowości doręczenia jest uprzednia wobec rozstrzygania o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania. (NSA, wyrok z dnia 11 grudnia 2025 r., sygn. akt [...])

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że po upływie jednego roku od podjęcia uchwały nie można stwierdzić jej nieważności zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, jeżeli uchwała nie jest aktem prawa miejscowego.