Do kwalifikacji umowy artystycznej jako umowy o dzieło nie jest konieczne uwzględnienie twórczego (unikalnego) charakteru interpretacji utworu. Kluczowe jest twórcze przyczynienie się do powstania wykonania, co jest domniemane w przypadku artystów wykonujących solowe partie wokalne lub instrumentalne.

Umowy cywilnoprawne dotyczące opracowania scenariuszy i prowadzenia spotkań, które nie określają konkretnych, zindywidualizowanych rezultatów o charakterze materialnym lub niematerialnym, należy kwalifikować jako umowy o świadczenie usług, a nie umowy o dzieło, co implikuje obowiązek podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu wykonawcy.

Czynności dnia codziennego związane z opieką nad osobą niepełnosprawną, które wymagają stałej obecności i zaangażowania opiekuna, mogą wypełniać przesłanki uzasadniające przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, jeśli uniemożliwiają podjęcie zatrudnienia.

Umowa dotycząca przygotowania i aranżacji pokazu walk wojów zawarta z artystą jest umową o dzieło, gdyż celem umowy jest osiągnięcie określonego, twórczego rezultatu, co wyklucza stosowanie przepisów o zleceniu.

Świadczenie pielęgnacyjne nie może być przyznane osobie, która w czasie składania wniosku pobiera zasiłek stały, ponieważ zgodnie z przepisami art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz art. 37 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, nie jest możliwe jednoczesne pobieranie dwóch konkurencyjnych świadczeń. Teza od Redakcji

Umowa na wykonanie recitalu fortepianowego, w której istotne są cechy związane z twórczym, niestandardowym wykonaniem oraz zgodny zamiar i cel stron, może nosić znamiona umowy o dzieło, co wyklucza automatyczne objęcie wykonawcy obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym.

Umowa o dzieło charakteryzuje się samoistnym, jednorazowym oraz weryfikowalnym rezultatem, którego pewność stanowi zasadniczy element umowy, w przeciwieństwie do umowy o świadczenie usług, która polega na starannym prowadzeniu czynności bez odpowiedzialności za rezultat. W przypadku niejasności i braku wystarczających ustaleń faktycznych dotyczących charakteru umowy, konieczne jest przeprowadzenie

Art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, uznany za niekonstytucyjny w zakresie uzależniającym prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od wieku powstania niepełnosprawności, nie może stanowić podstawy odmowy przyznania tego świadczenia.

Opieka naprzemienna nad dzieckiem musi wynikać bezpośrednio z orzeczenia sądu powszechnego; organy administracji publicznej nie mają uprawnienia do samodzielnego ustalania takiej formy opieki na podstawie wywiadów środowiskowych. Teza od Redakcji

W przypadku, gdy jeden z rodziców dziecka przebywa w kraju, gdzie mają zastosowanie unijne przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, polskie świadczenia wychowawcze przyznane i wypłacone mogą zostać uznane za nienależnie pobrane, jeśli decyzja przyznająca te świadczenia zostanie uchylona z powodu zastosowania przepisów o koordynacji.

Ocena organu przyznającego świadczenie pielęgnacyjne nie może opierać się wyłącznie na kryterium wieku powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, lecz wymaga wszechstronnego zbadania okoliczności wskazujących na rzeczywistą potrzebę i możliwość sprawowania opieki oraz ewentualny zbieg świadczeń społecznych.

Zawieszenie prawa do pobierania emerytury na wniosek uprawnionego pozwala na uczynienie bezskuteczną negatywną przesłankę zawartą w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, wyłączającą nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w przypadku posiadania przez osobę sprawującą opiekę prawa do emerytury, umożliwiając jej tym samym uzyskanie świadczenia korzystniejszego, które zostało

Świadczenie pielęgnacyjne, zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, nie przysługuje osobie spokrewnionej z niepełnosprawną w pierwszym stopniu (np. córce) jeżeli współmałżonek osoby wymagającej opieki nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Literalna wykładnia przepisów wyklucza możliwość przyznania tego świadczenia w przypadku braku takiego

Spełnienie przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wynikających z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych wymaga wykazania bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego między koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną a niemożnością podjęcia pracy zawodowej przez opiekuna.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego dla osób spokrewnionych z osobą wymagającą opieki, zgodnie z art. 17 ust. 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych, przysługuje jedynie w sytuacji, gdy współmałżonek osoby wymagającej opieki legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Stwierdzenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wymaga oceny, czy zakres i intensywność sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną uniemożliwia opiekunowi podjęcie zatrudnienia lub pracy zarobkowej, przy czym ocena ta powinna uwzględniać aktualne potrzeby i stan zdrowia osoby podlegającej opiece oraz możliwości i realia życiowe opiekuna.

Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie może być uzależnione od istnienia innych osób zobowiązanych alimentacyjnie, zdolnych do podzielenia się obowiązkami opiekuńczymi, jeśli osoba wnioskująca o świadczenie faktycznie sprawuje pełną i całodobową opiekę nad członkiem rodziny wymagającym stałej pomocy, co uniemożliwia jej podjęcie pracy zarobkowej.

Przy ocenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego istotne jest ustalenie, czy zakres opieki nad osobą niepełnosprawną w sposób realny uniemożliwia opiekunowi podjęcie zatrudnienia bądź zmusza do rezygnacji z pracy, przy czym fakt wcześniejszej rezygnacji nie wyklucza przyznania świadczenia jeżeli w chwili decydowania istnieje bezpośredni związek między koniecznością sprawowania opieki a niemożnością