Wyrok NSA z dnia 10 września 2019 r., sygn. I GSK 1044/19
Działalność gospodarcza; Ubezpieczenie społeczne
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Marta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 10 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A] Sp. z o.o. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 lutego 2019 r. sygn. akt III SA/Lu 499/18 w sprawie ze skargi [A] Sp. z o.o. w L. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 lutego 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: Sąd I instancji), po rozpoznaniu skargi [A] sp. z o.o. w L. (dalej: Skarżąca), na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: Prezes ZUS), z dnia [...] maja 2017r., wydanego w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych, uchylił zaskarżone postanowienie.
Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że:
Oddział ZUS w Lublinie wszczął wobec Skarżącej kontrolę płatnika składek.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Skarżąca wniosła sprzeciw wobec wykonywania przez Oddział ZUS czynności kontrolnych, wskazując, że prowadzenie kontroli stanowi naruszenie art. 83b ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej ( Dz.U. 2016 poz. 1829 z zm., dalej: ustawa o swobodzie działalności gospodarczej), bowiem kontrola dotyczy przedmiotu objętego już uprzednio zakończoną kontrolą przeprowadzoną przez ten sam organ.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. ZUS Oddział w Lublinie rozpatrzył wniesiony sprzeciw i orzekł o kontynuowaniu czynności kontrolnych płatnika składek. Wyjaśnił, że, wszczęta obecnie kontrola uzasadniona jest tym, że po przeprowadzeniu kontroli w 2016 r. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody nieznane organowi kontroli w chwili przeprowadzenia kontroli. Takie okoliczności zostały stwierdzone w trakcie kontroli innego płatnika składek przeprowadzonej przez ZUS II Oddział w Warszawie.
W następstwie wniesionego przez Skarżącą zażalenia na to postanowienie Prezes ZUS postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. utrzymał je w mocy.
W uzasadnieniu wskazał, że podstawą wszczęcia kontroli było to, że podczas kontroli innego podatnika ujawniono dowody w postaci umów o współpracę, których stroną była Skarżąca, a w konsekwencji wykryto zawieranie umów cywilnoprawnych z jej pracownikami. Sposób realizacji wzajemnych usług oraz prowadzonych rozliczeń pomiędzy Skarżącą, a innymi podmiotami gospodarczymi może, zdaniem Prezesa ZUS, mieć istotny wpływ na zgłaszanie do ubezpieczenia osób oraz prawidłowość obliczania składek za osoby, które wykonują umowy na rzecz Skarżącej.
Skarżącą zaskarżyła powyższe postanowienie, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 280/17, odrzucił wniesioną skargę uznając, że na tego rodzaju rozstrzygnięcie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego
W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez Skarżącą, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 września 2018 r., sygn. akt I GSK 534/18, uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie sygn. akt SK 37/15, wskazał, że art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.), rozumiany jako wyłączający możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego, na postanowienie w przedmiocie zażalenia na postanowienie wydane wskutek wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 84c ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Uznał, iż powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego należy uwzględnić mimo, że odrzucenie skargi miało miejsce przed jego wydaniem.
W następstwie powyższego wyroku, Sąd I instancji wyrokiem z dnia 7 lutego 2019r. uchylił zaskarżone postanowienie
W jego ocenie, uznał, że w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie sposób dokonać należytej oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia.
Wskazał, iż ZUS Oddział w L. w dniach [...] lutego 2017 r., [...] marca 2017 r. i [...] kwietnia 2017 r., na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 6, art. 86 ust. 2 i art. 92a z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych ( Dz.U. 2016 poz. 963 ze zm. dalej: ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych), zawiadomił Skarżącą o zamiarze wszczęcia kontroli w zakresie: prawidłowości i rzetelności obliczenia składek na ubezpieczenia społeczne oraz innych składek, do których pobierania zobowiązany jest Zakład oraz zgłaszanie do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego w zakresie wykonywanej pracy na rzecz własnego pracodawcy w rozumieniu art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W dniu [...] kwietnia 2017 r., organ podjął w tym zakresie czynności kontrolne dotyczące Skarżącej (uprzednia kontrola w tym samym przedmiocie została zakończona protokołem kontroli z dnia [...] lipca 2016 r. i objęła okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2015 r.) z powołaniem się na wyjątek od ogólnej zasady przewidziany w art. 83b ust. 2 pkt 8 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Według art. 83b ust. 1 tej ustawy, organ kontroli nie przeprowadza kontroli, w przypadku gdy ma ona dotyczyć przedmiotu kontroli objętego uprzednio zakończoną kontrolą przeprowadzoną przez ten sam organ. Jednakże według powołanego art. 83b ust. 2 pkt 8 ustawy, przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku, gdy po sporządzeniu protokołu kontroli z poprzedniej kontroli wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nieznane organowi kontroli w chwili przeprowadzenia kontroli.
Zaistniały wyjątek polegał zdaniem organu na tym, że podczas kontroli innego płatnika składek, [B] Sp. z o.o., prowadzonej przez ZUS II Oddział w Warszawie, ujawniono dowody w postaci umów zlecenia i umów o dzieło zawieranych przez tę spółkę z osobami świadczącymi pracę na rzecz Skarżącej. Nowe dowody które zostały ujawnione podczas kontroli innego płatnika składek należą do istotnych i mają wpływ nie tylko na tytuł do ubezpieczeń społecznych, ale i na wysokość podstawy wymiaru składek ubezpieczonych.
Podkreślił, że ujawnienie umów zlecenia dotyczących pracowników Skarżącej u innego podmiotu i wykonujących czynności u swojego pracodawcy może mieć wpływ na obowiązki określone w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, w tym na wymiar należnych składek. Rzeczą organów jest jednak zebranie dowodów, że wskazana przesłanka uprawniająca do wszczęcia przez ten sam organ postępowania kontrolnego u tego samego podmiotu w tym samym przedmiocie, także za okres, który podlegał już kontroli w przeszłości - w oparciu o art. 83b ust. 2 pkt 8 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej miała rzeczywiście miejsce. Nie wystarczy, zdaniem Sądu I instancji jedynie stwierdzenie, że organ nie wiedział o konkretnych okolicznościach faktycznych lub nowych dowodach. Należało bowiem za pomocą właściwych dla postępowania administracyjnego instrumentów tę okoliczność wykazać. Procedura zawarta w rozdziale 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, pt. "Kontrola działalności gospodarczej przedsiębiorcy" (art. 77-84d nakładała na kontrolowanego szczegółowo określone obowiązki, ale również ma również na celu ochronę praw przedsiębiorcy. Natomiast zakaz prowadzenia ponownej kontroli, w przypadku gdy ma ona dotyczyć przedmiotu objętego uprzednio zakończoną kontrolą (art. 83b ust. 1 tej ustawy) - jest jednym z instrumentów gwarantujących ochronę tych praw.
Zdaniem Sądu I instancji akta administracyjne nie zawierają żadnych dokumentów pozwalających potwierdzić przyjętą przez organy argumentację.
Podkreślił, iż treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia jak również akta administracyjne sprawy wskazują, że organ odwoławczy nie sprostał wskazanym wymogom nie sprostał, a wskazane uchybienia stanowią naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., a w konsekwencji także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła Skarżąca zarzucając zaskarżonemu wyrokowi
Na podstawie art 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
1. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 2 i art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi oraz twierdzeń i argumentów podniesionych przez Skarżącą w ich uzasadnieniu, czego wyrazem jest brak odniesienia się przez Sąd do poszczególnych zarzutów, twierdzeń i argumentów Skarżącej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co uniemożliwia Skarżącej zrozumienie motywów rozstrzygnięcia i treści uzasadnienia Sądu I instancji i tym samym uniemożliwia Skarżącej merytoryczną polemikę z treścią rozstrzygnięcia, a Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę instancyjną wyroku, a w szczególności nie odniesienie się do zarzutu z punktu nr 3 skargi z dnia [...] czerwca 2017 r. na decyzję Prezesa ZUS z dnia [...] maja 2017 r., polegającego na przekroczeniu terminu rozpoznania zażalenia na postanowienie w przedmiocie rozpatrzenia sprzeciwu od czynności organu w toku postępowania kontrolnego tj. naruszenia art. 84c ust. 10 u.s.d.g.,
2. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie (pominięcie) w uzasadnieniu zaskarżanego orzeczenia podstawy i przyczyn nierozpoznania (pominięcia) w toku postępowania zarzutów Skarżącej z punktu 3 skargi z dnia [...].06.2017 r,; art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a., polegające na wydaniu wiążącej oceny prawnej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w postaci następującego stwierdzenia: "poza sporem pozostaje to, iż ujawnienie umów zlecenia dotyczących pracowników skarżącej Spółki u innego podmiotu i wykonujących czynności u swego pracodawcy może mieć wpływ na obowiązki określone w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, w tym przede wszystkim wymiar należnych składek", podczas gdy pozostaje to w sprzeczności z twierdzeniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o braku merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi a jedynie oparciu swego rozstrzygnięcia o błędy proceduralne organu,
3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedokładne zbadanie sprawy oraz niepełne i błędne ustalenie stanu faktycznego przyjętego przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji, tj. ustalenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane bez należytego zebrania dowodów i ich oceny, podczas gdy organ dysponował odpowiednią ilością dowodów w celu stwierdzenia, że ponowna kontrola przedsiębiorcy obejmująca tożsamy okres i przedmiot kontroli oraz informacje jakimi dysponował organ prowadziły do wniosku, że kontrola była niedozwolona i organ winien orzec o odstąpieniu od czynności kontrolnych
.Wobec powyższych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie pod Prezesa ZUS na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie była skuteczna.
Skarga kasacyjna zawiera jedynie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w głównej mierze art. 141 § 4 p.p.s.a.
Wskazać więc należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Tak więc Sąd I instancji ma obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Jednakże Skarżący, formułując powyższy zarzut jest zobowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.
Odnosząc powyższe do podniesionych zarzutów, za nie uzasadnione należy uznać zarzuty podniesione punkcie 1 i 2, w istocie sprowadzające się do nie odniesienia się Sądu I instancji do przekroczenia terminu rozpoznania zażalenia na postanowienie w przedmiocie rozpatrzenia sprzeciwu. Skarżąca bowiem nie wykazała, iż wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Zauważyć należy, że pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Skarżąca wniosła sprzeciw wobec wykonywania przez Oddział ZUS czynności kontrolnych, podjętych na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z dnia [...] kwietnia 2017r.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. ZUS Oddział w Lublinie rozpatrzył wniesiony sprzeciw i orzekł o kontynuowaniu czynności kontrolnych.
W następstwie wniesionego przez Skarżącą zażalenia na to postanowienie Prezes ZUS postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. utrzymał je w mocy. Przy czym zażalenie Skarżącej na postanowienie z dnia [...] maja 2017r. wpłynęło do Prezesa ZUS, w dniu [...] maja 2017r.
Natomiast, zgodnie z art. 84c ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca może wnieść sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez organy kontroli czynności z naruszeniem przepisów art. 79-79b, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 i 2, z zastrzeżeniem art. 84d.
Natomiast zgodnie z art. 84c ust.10 na postanowienie, o którym mowa w ust. 9, przedsiębiorcy przysługuje zażalenie w terminie 3 dni od dnia otrzymania postanowienia. Rozstrzygnięcie zażalenia następuje w drodze postanowienia, nie później niż w terminie 7 dni od dnia jego wniesienia. Natomiast zgodnie z art. 84c ust.13 nierozpatrzenie zażalenia w terminie, o którym mowa w ust. 10, jest równoznaczne w skutkach z wydaniem przez organ właściwy postanowienia uznającego słuszność wniesionego zażalenia.
Tym samym nie został przekroczony siedmiodniowy termin do jego rozpoznania.
Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 84c ust. 16 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej do postępowań, o których mowa w ust. 9 i 10, w zakresie nieuregulowanym stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten pozwala na zastosowanie wprost przepisów k.p.a. w takim zakresie, w jakim przepisy art. 84c ust. 9 i ust. 10 u.s.d.g. nie zawierają regulacji umożliwiających właściwe stosowanie przepisów o środkach zaskarżenia, wobec podjęcia i wykonywania czynności kontroli. Oznacza to odwołanie do przepisów dotyczących trybu wnoszenia i rozpoznawania zażaleń w postępowaniu administracyjnym.
Natomiast, stosownie do art. 129 § 1 k.p.a.w zw. z art. 144 k.p.a. zażalenie na postanowienie organu kontroli wydane w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał postanowienie, czyli w rozpoznawanej sprawie do Prezesa ZUS za pośrednictwem Oddziału ZUS prowadzącego postępowanie kontrolne.
Do postępowania zażaleniowego, o którym mowa w art. 84c ust. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, znajdują również zastosowanie także inne przepisy rozdziałów 10 i 11 działu II k.p.a., a więc i art. 132 k.p.a. art. 133 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a.
Natomiast art. 133 k.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej, który wydał decyzję (postanowienie), obowiązany jest przesłać odwołanie (zażalenie) wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w który otrzymał odwołanie (zażalenie), jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji (postanowienia) w myśl art. 132.
Przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie wprowadzają w tej materii odmiennych rozwiązań, tak więc organ kontroli, do którego wpływa zażalenie, ma obowiązek rozważyć, czy nie skorzystać z możliwości wydania nowego rozstrzygnięcia uwzględniającego w całości zawarte w zażaleniu żądanie strony, zgodnie z art. 132 k.p.a. Jeżeli z tej możliwości nie skorzysta, zobowiązany jest, zgodnie z art. 133 k.p.a., w terminie 7 dni przesłać zażalenie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu.
Oznacza to także, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że z wyżej przedstawionych powodów siedmiodniowy termin, o którym mowa w przepisie art. 84c ust. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, swój bieg rozpoczyna w dacie wpływu zażalenia do organu odwoławczego. Dopiero naruszenie tych zasad, a w konsekwencji przekroczenie 7 dniowego terminu, wywołuje skutki prawne określone w art. 84c ust. 13 i ust. 9 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 345/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Tak więc nie można Prezesowi ZUS przedstawić zarzutu naruszenia określonego w art. 84c ust. 10 u.s.d.g. terminu do rozstrzygnięcia zażalenia w sytuacji, gdy wydał on swoje postanowienie (utrzymujące w mocy postanowienie organu kontroli ) w dniu [...] maja 2017 r. Z akt sprawy wynika bowiem, że zażalenie z wpłynęło do Prezesa ZUS w dniu [...] maja 2017 r., a Prezes ZUS rozstrzygnął wniesione zażalenie postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r.
Nie zasadny okazał się również zarzut określony w punkcie 3, to jest wydania wiążącej oceny prawnej, podczas gdy pozostaje on w sprzeczności z twierdzeniami Sądu I instancji o braku merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi.
Zauważyć bowiem należy że w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał że "Trzeba zwrócić uwagę, że poza sporem pozostaje to, iż ujawnienie umów zlecenia dotyczących pracowników skarżącej Spółki u innego podmiotu i wykonujących czynności u swojego pracodawcy może mieć wpływ na obowiązki określone w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, w tym przede wszystkim wymiar należnych składek".
Jednakże w dalszym ciągu wywodu wskazał, że" rzeczą organów powołujących się na przesłanki uprawniające do wszczęcia przez ten sam organ postępowania kontrolnego u tego samego podmiotu w tym samym przedmiocie, także za okres, który podlegał już kontroli w przeszłości - w oparciu o art. 83b ust. 2 pkt 8 nieobowiązującej już ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - uzależnione było od zebrania dowodów, że przesłanka ta została spełniona. Nie wystarczy gołosłowne twierdzenie, że organ nie wiedział o konkretnych okolicznościach faktycznych lub nowych dowodach".
Tak więc, nie jest tak jak twierdzi Skarżąca, że Sąd I instancji wydał wiążącą ocenę prawną, bowiem wskazany fragment uzasadnienia wskazuje na okoliczności które niewątpliwie w sensie ogólnym przesądzają o zasadności wszczęcia postępowania kontrolnego, w tym samym przedmiocie, za ten sam okres, u tego samego podmiotu, jednakże aby mogły być podstawą do jego wszczęcia, konieczne jest wykazanie, iż przesłanki te zostały spełnione.
Nie jest zasadny również zarzut określony w punkcie 4, to jest naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niedokładnie zbadanie sprawy oraz niepełne i błędne ustalenie stanu faktycznego.
Przypomnieć więc należy, ze art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi formalne uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. Wadliwość uzasadnienia może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania, gdy uzasadnienie nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 września 2009 r., I OSK 1605/09, z dnia 27 października 2010 r., II GSK 900/09, z dnia 5 listopada 2010 r., II OSK 1713/10, z dnia 30 listopada 2012 r., II FSK 745/11), względnie gdy sąd nie zajmie stanowiska odnośnie prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09).
Należy również podkreślić, iż w orzecznictwie funkcjonuje utrwalony pogląd, że na podstawie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można bowiem podważać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, a w konsekwencji zarzucać błędnego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyroki NSA: z 18 września 2014 r. sygn. II GSK 1096/13, z 26 lipca 2018 r., sygn. II GSK 5499/16).
Za pomocą tego takiego zarzutu Skarżąca nie może zarzucać niedokładnego zbadania sprawy, czy niepełnego i błędnego ustalenia stanu faktycznego przyjętego przy wyrokowaniu, bowiem w tym zakresie koniecznym jest podniesienie zarzutów naruszenia innych przepisów postępowania.
Niewątpliwie natomiast w uzasadnieniu decyzji Prezesa ZUS brak jest przesłanek do uznania, iż zostało wykazane zaistnienie przesłanek określonych w art. 83b ust.2 pkt 8 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, które uzasadniałyby ponowne wszczęcie postępowania wobec tego samego podmiotu, w tym samy przedmiocie kontroli, objętym uprzednio zakończoną kontrolą przeprowadzoną przez ten sam organ.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
