Wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. II GSK 1583/15
Należy odwołać się do wyrażonego już wcześniej przez NSA poglądu, zgodnie z którym zasady ciągłości nie wolno rozumieć w aspekcie podmiotowym jako prawa do przyznania punktów konkretnemu świadczeniodawcy za fakt wykonywania określonych świadczeń na podstawie trwającej jeszcze umowy z Funduszem, bo stanowiłoby to pogwałcenie ustawowego obowiązku równego traktowania.
Teza od Redakcji
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 896/14 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w L. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. W. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w L. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 lutego 2015 r. o sygn. akt II SA/Lu 896/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej jako: "Dyrektor LOW NFZ") z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddalił skargę.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.
W dniu [...] marca 2014 r. Dyrektor LOW NFZ ogłosił konkurs ofert w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju Rehabilitacja lecznicza, w zakresie fizjoterapia ambulatoryjna okres od 1 lipca 2014 r. do 30 czerwca 2017 r. na obszarze powiatu [...]. W przedmiotowym konkursie złożono 33 oferty, wskazujące 35 miejsc udzielania świadczeń zdrowotnych. W dniu [...] marca 2014 r. ofertę w przedmiotowym konkursie zgłosiła również A. W. (dalej też jako "skarżąca"). Komisja konkursowa dokonując rozstrzygnięcia postępowania w dniu [...] maja 2014 r. wybrała do realizacji umów 27 ofert, które w rankingu końcowym zajęły pozycje od 1 do 9, wskazanych w ogłoszeniu o rozstrzygnięciu postępowania. Oferta skarżącej znalazła się na 10 pozycji w rankingu końcowym, tj. poza wartościowym zakresem zamówienia.
Skarżąca wniosła odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Dyrektor LOW NFZ oddalił odwołanie skarżącej.
Skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, podtrzymując argumenty zawarte w odwołaniu.
Ponownie rozpatrując sprawę, Dyrektor LOW NFZ decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję z [...] czerwca 2014 r., oddalającą odwołanie skarżącej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ stwierdził, że są one niezasadne. W ocenie organu nie zostały naruszone przepisy art. 134 ust. 1 i 2 oraz art. 148 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027 ze zm.), dalej jako ustawa o świadczeniach. Wszystkie oferty bowiem, w tym oferta skarżącej były oceniane przez komisję zgodnie z kryteriami określonymi w art. 146 ust. 1 pkt 2 i wymienionymi w art. 148 ustawy o świadczeniach oraz w Zarządzeniu Prezesa NFZ 23 stycznia 2014 r. nr 3/2014/DSOZ w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Stosownie do wymogów wymienionych aktów prawnych analiza porównawcza w zakresie świadczeń - fizjoterapia ambulatoryjna obejmowała: ciągłość, dostępność, jakość (kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, posiadane certyfikaty) oraz cenę. Za nieuzasadniony organ uznał zarzut dotyczący otrzymania kontraktu przez nowego świadczeniodawcę, pomimo braku punktów w kryterium ciągłość oraz uzyskania niższej liczby punktów w kryterium ceny. Na ocenę oferty miały bowiem wpływ również inne kryteria jak: dostępność, czy jakość (w kryterium jakości nowy świadczeniodawca uzyskał większą ilość punktów). Komisja konkursowa dokonała weryfikacji wszystkich ofert w zakresie liczby i ceny świadczeń oraz przygotowała propozycje do negocjacji, odrębnie dla każdego miejsca udzielania świadczeń, w kontekście potencjału oferenta i wymagań jakościowych na podstawie prowadzonych analiz w zakresie wartości umów, wykonania świadczeń za okres 2011-2013.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła A. W.
Oddalając skargę zaskarżonym wyrokiem z 26 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że nie dopatrzył się naruszenia przez organ prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym uchylenie, bądź stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Sądu I instancji zarzuty skarżącej nie miały usprawiedliwionych podstaw. W szczególności brak było podstaw do uznania, że został naruszony art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, bowiem wszyscy świadczeniodawcy ubiegający się o zawarcie umów mieli zapewnione równe traktowanie, w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Skarżąca złożyła oświadczenie o zapoznaniu się z warunkami konkursu oraz oświadczenie, że nie zgłasza do nich zastrzeżeń i przyjmuje je do stosowania. Kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania.
Co do zarzutu skarżącej nieuwzględnienia kryterium ciągłości jako kryterium kluczowego w wyborze oferty, WSA podzielił stanowisko organu. Na ocenę oferty oprócz ciągłości wpływały bowiem inne kryteria wymienione w art. 148 ustawy o świadczeniach, takie jak: kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną (pkt 1) oraz kryterium ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacje kosztów (pkt 2). Okoliczność, że w omawianym przepisie kryterium ciągłości zostało wymienione jako pierwsze, nie świadczy o tym, że jest to kryterium najważniejsze, kluczowe dla oceny wyboru oferty. Gdyby bowiem takie było zamierzenie ustawodawcy, to niewątpliwie znalazłoby to odzwierciedlenie w konstrukcji omawianego przepisu. Tymczasem ustawodawca kryterium ciągłości wymienił razem z innymi kryteriami wskazanymi w art. 148 pkt 1, po kolei, w jednej jednostce redakcyjnej artykułu, traktując je jako jedno z kryteriów, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie oferty. Pewne uszczegółowienie wymienionych w art. 148 kryteriów wyboru oferty znajduje się w zarządzeniu Nr 3/2014/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (NFZ.2014.3) i załącznikach do zarządzenia, które jak wynika z treści zaskarżonej decyzji miały w sprawie zastosowanie. O wyborze oferty do zawarcia umowy decydował ranking końcowy, który uwzględniał łączną sumę punktów oceny oferty (oprócz ciągłości takie kryteria jak jakość, dostępność, cena) a także wyniki negocjacji i wartość zamówienia.
Sąd I instancji wskazał, że skarżąca w rankingu końcowym zdobyła łącznie 40 punktów ( 5 pkt za ciągłość; 10 pkt za dostępność; 5 pkt za jakość i 20 pkt za cenę) , co dało jej w rankingu 10 pozycję, znajdującą się poza wartościowym zakresem zamówienia. Zatem mimo uzyskania w kryterium ciągłość maksymalnej ilości punktów (5 pkt), brak było podstaw do zawarcia ze skarżącą umowy. Ich zdobycie nie wystarczyło bowiem do zajęcia przez skarżącą takiej pozycji w rankingu końcowym, która była objęta wartością zamówienia, określoną w ogłoszeniu o postępowaniu. W ocenie WSA rozumowanie skarżącej jakoby kryterium ciągłości było kryterium najważniejszym w wyborze oferty stoi w sprzeczności z zasadą równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Nowe podmioty, które po raz pierwszy przystępują do konkursu ofert miałyby bowiem zablokowany dostęp do takich umów, mimo spełnienia wszystkich innych, wymaganych przepisami kryteriów.
WSA nie zgodził się także z zarzutem skarżącej dotyczącym niezastosowania zasady proporcjonalnego obniżania kwoty oferty w stosunku do wszystkich oferentów bowiem komisja konkursowa nie miała podstaw prawnych do stosowania takiej zasady. Komisja konkursowa dokonała analizy wszystkich ofert w zakresie liczby i ceny świadczeń oraz przygotowała propozycje do negocjacji odrębnie dla każdego miejsca udzielania świadczeń, w kontekście potencjału oferenta i wymagań jakościowych na podstawie analiz w zakresie wartości umów i wykonania świadczeń za lata 2011-2013. Na podstawie analizy struktury i zasobów świadczeniodawcy w ramach zdolności do wykonania oferowanej liczby świadczeń oraz wymagań jakościowych zawartych w szczegółowych materiałach uzgadniane były propozycje ilościowe oferty. W przypadku braku potencjału wykonawczego oferenta odpowiadającego liczbie świadczeń określonej w ofercie, komisja określiła propozycję niższą od proponowanej przez oferenta. W toku negocjacji, komisja konkursowa ustaliła ostateczne ilości i cenę, zgodnie z zaproszeniem do negocjacji w sprawie ustalenia liczby i ceny świadczeń opieki zdrowotnej. Oferenci zostali poinformowani i mieli możliwość zmiany ceny jednostki rozliczeniowej, zaproponowanej w ofercie, tak by uzyskać maksymalną liczbę punktów. Wskazać przy tym należy, że skarżąca uzyskała w kryterium ceny maksymalną ilość punktów (20 pkt).
Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skargi, że skoro w protokole końcowym z negocjacji z [...] maja 2014 r. nie ma rozbieżności stanowisk i innych uwag, to organ miał obowiązek zawrzeć ze skarżącą umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej gdyż zbieżność stanowisk w protokole końcowym nie oznacza dokonania wyboru oferenta i przyrzeczenia zawarcia umowy, co skarżąca zaakceptowała podpisując protokół końcowy z negocjacji.
W skardze kasacyjnej A. W. domagała się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, alternatywnie o uchylenie wyroku w całości i uwzględnienie skargi oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
W skardze kasacyjnej zarzucono;
I. naruszenie przepisów postępowania mające istoty wpływ na wynik sprawy, a to:
1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez przedstawienie przez organ zasad punktacji jedynie w oparciu o porównanie liczby punktów uzyskanych przez oferentów na różnych płaszczyznach oceny, bez poczynienia wyjaśnień w przedmiocie dlaczego w tym konkretnym przypadku każdy z oferentów został oceniony przyznaniem takiej , a nie inne liczby punktów, uniemożliwiając tym samym merytoryczną weryfikację: - w zakresie powzięcia ustalenia jakie okoliczności miały wpływ na nieprzyznanie Skarżącej punktów w kategorii zewnętrznej oceny jakości, a tym samym przyznanie zróżnicowanej ilości punktów pozostałym świadczeniodawcom, tj. 3,33, czy też 5 punktów, podczas gdy w/w ocena następuje w oparciu o ustalony uprzednio przedział punktowy, a nie w oparciu o uznanie administracyjne, organ nie wyjaśnił jakie okoliczności wziął pod uwagę, w oparciu o jakie kryteria dokonał punktacji, co pozostało poza uwagą Sądu ferującego zaskarżany wyrok;
- w zakresie ustalenia jakości udzielanych świadczeń przez poszczególne podmioty, bowiem została ona dokonana z pominięciem przeprowadzenia kontroli przez NFZ, która to kategoria widnieje w rankingu końcowym, co oznacza, iż organ nie poddał weryfikacji jakości udzielanych świadczeń w wyniku bezpośredniej obserwacji, a ograniczył się jedynie do informacji zawartych w ankietach przedstawionych przez świadczeniodawców, co czyni ranking końcowy wysoce nieobiektywnym;
- w zakresie ustalenia jakie okoliczności miały wpływ na ocenę jakości sprzętu i aparatur medycznej, którymi to dysponuje Skarżąca, a której to w/w kategorii zostało przyznanych 5 punktów na 15 możliwych, podczas gdy Skarżąca współpracowała z ONFZ od 15 czerwca 2011 r. do 30 czerwca 2014 r., bez zgłaszania ze strony Funduszu żadnych zastrzeżeń, co stanowi o tym, iż dysponuje ona odpowiednim sprzętem, który umożliwia jej przeprowadzanie fizjoterapii ambulatoryjnej w odpowiednim zakresie.
2. art. 80 k.p.a. polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, przejawiającym się w przyjęciu, iż w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym wyjaśniono wszelkie okoliczności związane z poczynioną punktacją zawartą w rankingu końcowym przedstawionym przez Lubelski Oddział Wojewódzki w Lublinie, podczas gdy w zaskarżanym wyroku nie poddano analizie okoliczności decydujących o przyznaniu danej ilości punktów świadczeniodawcom, a ogólnikowe wskazanie kryteriów zawartych w art. 148 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz zsumowanie punktów przedstawionych w tabeli nie stanowi wystarczającej podstawy do przyjęcia w/w ustalenia;
3. art. 10 § 1 k.p.a. polegające na powzięciu ustalenia, iż postępowanie odwoławcze przeprowadzono zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., a tym samym stwierdzenie, iż odwołująca i strony postępowania zostały poinformowane o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, podczas gdy w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 11 sierpnia 2014 r., Skarżąca podniosła, iż korzystając z prawa przejrzenia akt, została pozbawiona możliwości zapoznania się ze wszystkimi informacjami objętymi przedmiotem postępowania, a w szczególności kompletnymi protokołami końcowymi, które to braki nie były objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, co w konsekwencji uniemożliwiło Skarżącej dokonanie weryfikacji zachodzących rozbieżności m.in. w przedmiocie wysoce rażącej różnicy przyznanych kwot poszczególnym świadczeniodawcom;
4. art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia Skarżącej zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, co uniemożliwiło ich ocenę Świadczeniodawcy, a co zostało poza uwagą Sądu.
II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
1. art. 148 pkt 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez jego błędną wykładnię, a to ustalenie, iż w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym kompleksowe dokonanie oceny poszczególnych kryteriów wskazanych w ustawie następuje również wówczas gdy organ nie dokonał analizy jakości udzielanych świadczeń, podczas gdy w/w przepis stanowi o tym, iż organ winien wziąć pod rozwagę tę okoliczność, czego nie uczynił, a co zostało poza uwagą Sądu ferującego zaskarżany wyrok;
2. art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez jego błędną wykładnię, a to powzięcie ustalenia, iż pozbawienie prawa wglądu do kompletnych akt sprawy Skarżącej, tj. akt, w których brak jest informacji w przedmiocie tego jaką ostateczną ofertę cenową złożyli poszczególni świadczeniodawcy, a także przyznanie 35 punktów podmiotowi jedynie w oparciu o fakt zatrudnienia specjalisty, bez analizy jakości świadczonych usług, bez poczynienia jakiejkolwiek kontroli w tym zakresie, tym samym odmówienie nawiązania współpracy ze Skarżącą pomimo tego, iż w latach 2011 - 2014 współpraca NFZ ze Skarżącą przebiegała bez zastrzeżeń, wyczerpuje przesłanki zachowania uczciwej konkurencji i równego traktowania uprawnionych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Lubelskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Uczestnicy postępowania nie zajęli stanowiska w sprawie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.
Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy stwierdzić, że w ramach tej podstawy kasacyjnej strona wnosząca skargę kasacyjną winna powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym w jej ocenie uchybił Sąd I instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie odwołując się do treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zauważyć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Oznacza to, że obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Innymi słowy autor skargi kasacyjnej winien wskazać przepisy, które jego zdaniem zostały naruszone oraz uzasadnić, na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast - jak słusznie zauważył organ - ze skargi kasacyjnej nie wynika, jaki możliwy wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej miały wskazane w petitum skargi kasacyjnej uchybienia w zakresie przepisów proceduralnych. Po drugie, w ramach pkt I skargi kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, których to przepisów sądy administracyjne nie stosują, a jedynie kontrolują ich stosowanie przez organy administracji publicznej. Ponadto, autor skargi kasacyjnej nie powiązał swoich zarzutów z odpowiednimi przepisami dotyczącymi postępowania przed sądami administracyjnymi. Ponieważ postępowanie przed sądami administracyjnymi reguluje wyłącznie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z tym podnoszonym w skardze kasacyjnej zarzutom powinno nieodłącznie towarzyszyć wskazanie naruszonych przez Sąd I instancji przepisów tej ustawy.
Odnosząc się do tych wadliwie sformułowanych zarzutów procesowych obejmujących naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za nieusprawiedliwione. Przede wszystkim zarzuty te koncentrują się na zakwestionowaniu punktacji zawartej w rankingu końcowym. Zdaniem autora skargi kasacyjnej zasady tej punktacji nie zostały wyjaśnione w sposób wystarczająco zindywidualizowany.
W tym aspekcie sprawy podkreślenia wymaga okoliczność - co trafnie zaznaczył skarżący kasacyjne - że dla oceny prawidłowości postępowania dotyczącego zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej niezbędne jest szczegółowe wykazanie w oparciu o przepisy prawa materialnego, iż wyliczenie ilości punktów przypadających na daną kategorię zostało dokonane na podstawie przejrzystych i jednakowych dla wszystkich oferentów kryteriów (tak m.in. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 10/10).
Z akt sprawy wynika, że punktacja ta została dokonana ściśle w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w toku postępowania konkursowego , o których skarżąca kasacyjnie została powiadomiona i podpisała oświadczenie, że przyjmuje je do stosowania. Taką role spełniały sporządzone przez organ szczegółowe tabele uwzględniające wyniki punktacji w każdej z kategorii w stosunku do każdego oferenta dopuszczonego do udziału w części niejawnej konkursu. (vide: strona 2 i 3 zaskarżonej decyzji).
Oprócz przepisów ustawy z 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) postępowanie to regulują przepisy wykonawcze - rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz.U. Nr 273, poz. 2719), a także zarządzenia wykonawcze Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia.
Wymaga podkreślenia, że ustawodawca stworzył bardzo sformalizowany tryb przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W zasadzie w świetle regulacji ustawowej rola oferenta sprowadza się do wypełnienia formularza zgodnie ze wzorem przedstawionym i opracowanym przez zamawiającego. Z treści art. 149 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach wynika, że niezbędne jest określenie w składanej ofercie przedmiotu oferty oraz proponowanej liczby i ceny oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym ujawniono i wyjaśniono wszelkie okoliczności związane z punktacją, będącą skutkiem ocen dokonywanych w odniesieniu do poszczególnych wymagań stawianych w ogłoszeniu. Należy zaakceptować wnioski Sądu I instancji , że organ podjął wszelkie działania mające na celu zgromadzenie wyczerpującego materiału dowodowego, ustalenie stanu faktycznego, wyjaśnienie okoliczności faktycznych i prawnych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, a także dwukrotnie i szczegółowo odniósł się do każdego zarzutu skarżącej oraz uzasadnił przyznaną punktację w sposób wystarczający. W konsekwencji badając sprawę w tym aspekcie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się także naruszenia art. 11 k.p.a.
Natomiast ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut ten jest niezasadny bowiem postępowanie odwoławcze przeprowadzono zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Strony postępowania, w tym skarżąca kasacyjnie, zostały pismem z dnia 12 czerwca 2014 r. poinformowane o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ponadto - jak już wyżej wspomniano - autor skargi kasacyjnej nie wykazał, by ewentualne nieprawidłowości w tym zakresie miały wpływ - i to istotny - na wynik sprawy (stosownie do treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a).
Nie można również postawić organowi - jak to czyni skarżąca - skutecznego zarzutu naruszenia przepisów art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a przez nieprzeprowadzenie kontroli jakości świadczonych usług w poszczególnych świadczeniodawców. W ramach tego zarzutu skarżąca bliżej nie precyzuje dlaczego uważa, że organ, a ściślej mówiąc komisja konkursowa, powinna przeprowadzić kontrolę poszczególnych świadczeniodawców skoro organ wyjaśnił w decyzji, iż komisja obligatoryjnie przeprowadza kontrolę jedynie u oferentów, którzy dotychczas nie mieli zawartej umowy w zakresie danego rodzaju oferty.
Odnosząc się zarzutów skargi podnoszonych na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., należy zauważyć, że koncentrują się one wokół błędnej oceny Sądu I instancji naruszenia przez organ zasady równego traktowania przez pominięcie faktu ,iż skarżąca kasacyjnie w latach 2011-2014 współpracowała z NFZ i współpraca ta przebiegała bez zastrzeżeń. Pomijając fakt, że zarzutami prawa materialnego nie można zwalczać ustaleń faktycznych, te zarzuty należy uznać za nieusprawiedliwione.
Zgodnie z treścią art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach Fundusz zobowiązany jest zapewnić wszystkim świadczeniodawcom ubiegającym się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej równe traktowanie, a ponadto zobowiązany jest prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. W postępowaniu o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oferty oceniane są na podstawie kryteriów oceny ofert określonych przez Prezesa NFZ na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach. Poza tym, jak stanowi art. 148 cyt. ustawy, porównanie ofert w toku postępowania w sprawie o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje m.in. ciągłość oraz kompleksowość, dostępność i jakość udzielanych świadczeń. Ustawodawca nie omieszkał przy tym wyjaśnić co rozumie przez ciągłość udzielanych świadczeń i opieki zdrowotnej; w art. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach wyjaśniono, że ciągłość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej to organizacja udzielania tych świadczeń zapewniająca kontynuację procesu diagnostycznego lub terapeutycznego, w szczególności ograniczająca ryzyko przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej, w dniu złożenia ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów. Upraszczając, istota ustawowego określenia ciągłości udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej zawiera się w oczekiwaniu, ażeby potencjalnie wybrany świadczeniodawca gwarantował rodzaj i zakres podjętych wobec świadczeniobiorców usług zdrowotnych na minimalnym poziomie wynikającym z dotychczas obowiązującej umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Należy odwołać się do wyrażonego już wcześniej przez NSA poglądu, zgodnie z którym zasady ciągłości nie wolno rozumieć w aspekcie podmiotowym jako prawa do przyznania punktów konkretnemu świadczeniodawcy za fakt wykonywania określonych świadczeń na podstawie trwającej jeszcze umowy z Funduszem, bo stanowiłoby to pogwałcenie ustawowego obowiązku równego traktowania (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2010 r. o sygn. akt II GSK 1077/09). Mimo, że pogląd ów wyrażony został na gruncie nieco odmiennego stanu prawnego - ustawa o świadczeniach nie definiowała wówczas pojęcia ciągłości udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej - zachowuje on aktualność wobec zgodnej treściowo z nim definicji ustawowej. Zarzuty skargi kasacyjnej tej kwestii dotyczące należy uznać za nieusprawiedliwione, a przywołaną na ich poparcie argumentację za błędną. Dlatego też niedopuszczalne jest stosowanie do niektórych świadczeniodawców dodatkowych kryteriów względnie wyłączenie stosowania określonych kryteriów wobec niektórych świadczeniodawców. Należy zatem podzielić stanowisko Sądu I instancji, że w istocie rzeczy takie rozumowanie jakoby kryterium ciągłości było kryterium najważniejszym w wyborze oferty stoi w sprzeczności z zasadą równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.
W tym stanie rzeczy uwzględniając powyższą argumentację Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego, bowiem Sąd I instancji właściwe zinterpretował i zastosował przepisy prawa materialnego.
Z podanych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
