Wyrok NSA z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. I OSK 2281/12
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie NSA Jolanta Rajewska (spr.) del. WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 563/12 w sprawie ze skargi B. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1) uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2) odstępuje od zasądzenia od B. K. na rzecz Komendanta Głównego Policji zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 563/12 po rozpoznaniu skargi B. K. uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia B. K. ze służby w Policji.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] wydanym, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz art. 108 § 1 k.p.a., zwolnił B. K. z dniem 30 listopada 2011 r. ze służby w Policji, nadając tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania B. K. rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., rozkaz personalny organu I instancji utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu swej decyzji Komendant Główny Policji stwierdził, że materialnoprawną podstawę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. W praktyce w tym trybie dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych z przyczyn pozamerytorycznych nie powinni dalej pełnić służby w Policji. Przesłanka "ważnego interesu służby" w każdej indywidualnej sprawie powinna być przez organy stosujące prawo skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. W cytowanym przepisie użyto zwrotu "można zwolnić", co oznacza, że zwolnienie funkcjonariusza w tym trybie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie niezdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych) w postaci "ważnego interesu służby". Jeżeli ustawodawca kwestię zwolnienia policjanta ze służby pozostawił uznaniu organu zwalniającego, to organ ten zobowiązany jest ocenić materiał dowodowy w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie. Przyczyny zwolnienia ze służby policjanta, ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji, zawierają wspólną cechę. Odwołują się bowiem do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia pełnienie tej służby. Zawsze ocena końcowa, poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby, musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie Komendant Wojewódzki Policji [...] przed podjęciem swej decyzji wnikliwie i wszechstronnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy (art. 7, art. 10 § 1 oraz art. 77 k.p.a.), rozważył wszystkie istotne dla sprawy okoliczności oraz wykazał, iż w obecnym stanie faktycznym pozostawienie B. K. w służbie narusza ważny interes Policji. Ponadto zaskarżona decyzja spełnia wymogi określone w art. 107 k.p.a. W sprawie bezspornym jest, że w dniu 13 września 2011 r. na drodze krajowej [...] w miejscowości [...] miało miejsce zdarzenie drogowe z udziałem samochodu osobowego marki Mercedes. Pasażerem tego pojazdu był B. K., u którego w wyniku badania stanu trzeźwości za pomocą alkotestu stwierdzono podczas pierwszej próby 0,60 mg/l, a podczas drugiej próby 0,57 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Bezsprzecznym jest również fakt, że skarżący nie pozostał na miejscu zdarzenia, co wynika z zeznań bezpośrednich świadków zdarzenia.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
