Wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. I FSK 217/05
Aby uznać określone czynności za import usług miejsce zamieszkania tej osoby musi być za granicą. W świetle art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ menedżer posiadający zezwolenie na stały pobyt i na wykonywanie pracy w Polsce nie może być uznany za osobę mającą miejsce zamieszkania za granicą, a zatem za osobę świadczącą usługę importową. Taka wykładnia przepisu art. 4 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług jest zgodna zarówno z wykładnią językowa systemową i funkcjonalną tego przepisu.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki ( spr.), Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Jan Zając, Protokolant Ewa Głowacka, po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Spółki z o.o. "S. P." w Cz. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 listopada 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 2556/03 w sprawie ze skargi Spółki z o.o. "S. P." w Cz. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 7 października 2003 r. (...) w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz Spółki z o.o. "S. P." w Cz. kwotę 335 (trzysta trzydzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 8 listopada 2005 r. I SA/Ka 2557/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę S. P. Spółki z o.o. z siedzibą w Cz. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 7 października 2003 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Z ustaleń Sądu wynikało, że wspomnianą decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Skarbowej w K. z 8 lipca 2003 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec 1999 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za ten okres. W uzasadnieniu tej decyzji podkreślono, że Spółka płaciła miesięcznie kwotę stanowiącą równowartość 8.500.000 lirów włoskich na rzecz Marco S. Podstawą dokonywanych wypłat była umowa z dnia 22 listopada 1995 r. zawarta pomiędzy Marco S., a Spółką, na mocy której powierzono mu obowiązki prokurenta spółki. Obejmowały one zarządzanie produkcją, sferą handlową i administracyjną Spółki, kierowanie działem kadr, jednoosobowe reprezentowanie Spółki, podpisywanie czeków oraz zaciąganie zobowiązań nieprzekraczających 50.000 zł. Nadto organy podatkowe ustaliły, że Marco S. świadczył na rzecz Spółki usługi zarządzania, które zgodnie z opinią statystyczną z dnia 7 maja 2003 r. powinny być klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług pod kodem 74.14.11-00.00 /jako "usługi doradztwa w zakresie ogólnych zagadnień zarządzania"/. Organy podatkowe przyjęły w takiej sytuacji, że skoro tak określony przedmiot usług nie został zawarty w załączniku nr 2 do ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm. - dalej: ustawa o VAT/ jako zwolniony od podatku, świadczenie usług na rzecz Spółki przez Marco S. będącego nierezydentem, podlegało opodatkowaniu VAT według stawki 22 procent. Podatnikiem z tego tytułu była Spółka. Za podstawę prawną określenia podatku VAT w prawidłowej wysokości przywołano art. 15 ust. 5 par. ustawy o VAT oraz par. 6 ust. 1 pkt rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
