Interpretacja indywidualna z dnia 19 maja 2023 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-2.4010.141.2023.1.ANK

Czy w świetle art. 21 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2a ustawy o CIT wynagrodzenie faktora („opłata faktoringowa”) nie podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem u źródła.

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 marca 2023 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, która dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy w świetle art. 21 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2a ustawy o CIT wynagrodzenie faktora („opłata faktoringowa”) nie podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem u źródła.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

Sp. z o.o. (dalej również: „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest spółką z siedzibą na terytorium Polski i podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych (dalej jako: „CIT”) od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy). Rok podatkowy Spółki jest tożsamy z rokiem kalendarzowym. Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności świadczy usługi polegające na obsłudze, naprawach i remontach najnowszej generacji (…).

Spółka jest stroną umowy faktoringu, w której faktorem jest X GmbH. Na podstawie umowy Spółka (faktorant) zbywa na rzecz faktora nieprzeterminowane wierzytelności przysługujące jej wobec kontrahentów, dzięki czemu uzyskuje środki finansowe z tytułu świadczonych usług wcześniej, niż wynikałoby z przyjętych w tych transakcjach terminów zapłaty. Faktor otrzymuje od Spółki z tego tytułu odpowiednie wynagrodzenie. Spółka ponosi także koszty obsługi rachunków bankowych związanych z faktoringiem.

Zgodnie z treścią zawartej z faktorem umowy, wynagrodzenie faktora (w umowie określone jako „Factoring Fee”, w tłumaczeniu „Opłata faktoringowa”) jest równe odsetkom (umowa posługuje się określeniem „interest”) naliczanym od ceny zakupu wierzytelności, generalnie za okres do momentu, gdy kontrahent ureguluje nabytą przez faktora wierzytelność. Wysokość odsetek jest ustalana na podstawie referencyjnej stopy procentowej oraz dodatkowej marży, której wysokość jest określana na bazie ratingu kredytowego danego kontrahenta Spółki, dostarczanego przez F lub inną instytucję ratingową określoną w umowie faktoringowej.