odpowiedzialności osób odpowiedzialnych na podstawie art. 153 k.z., czyli wzajemną odpowiedzialność właścicieli mechanicznych środków komunikacji lub osób wymienionych w art. 153 § 2 k.z., nie ma więc zastosowania w sprawie, w której powodem poszkodowanym wskutek zderzenia jest osoba przewożona przez właściciela mechanicznego środka komunikacji (motocykla); w tym wypadku ma zastosowanie art. 153 § 1 w związku z wyższej. z winy powoda lub osoby trzeciej (Jerzego O.), za której czyny pozwane Przedsiębiorstwo nie ponosi odpowiedzialności, albo wskutek siły Sąd Najwyższy zważył, co następuje: I.

oraz związany z tym stopień natężenia przeżyć psychicznych i poczucia krzywdy. Artykuł 165 § 1 k.z., dotyczący obrazy czci, nie ogranicza prawa poszkodowanego do dochodzenia zadośćuczynienia tylko do wypadku, gdy z krzywdą moralną łączy się szkoda materialna. Przy zasądzeniu takiego roszczenia sąd powinien mieć na uwadze wszystkie okoliczności konkretnej sprawy mogące mieć wpływ na jego wysokość, jak rodzaj, zasięg, trwałość skutków zniesławienia! z zaspokojenia potrzeb w większym rozmiarze, przybliżone zaś porównanie siły oddziaływania U. z 1950 r. Sędziowie: Z. Masłowski, J. Kamiński.

Związek ten może być wieloczłonowy i składać się z szeregu ogniw pozostających ze sobą w stosunku, jaki zachodzi między przyczyną a skutkiem. Wówczas każde z poszczególnych ogniw związku przyczynowego podlega ocenie ze stanowiska art. 157 § 2 k.z. 3. Ruch przedsiębiorstwa kolejowego nie jest pojęciem równoznacznym z ruchem pociągu. w zawinionym zachowaniu się wymienionych wyżej osób, bądź w działaniu siły wyższej. winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za której czyny nie odpowiada, bądź wreszcie wskutek siły wyższej. opóźnieniem z powodu oczekiwania na salonkę służbową oraz że oświetlenie peronu było słabe.

Właściciel pojazdu mechanicznego, który uległ zderzeniu z innym pojazdem mechanicznym, odpowiada za szkody wyrządzone pasażerowi tego drugiego pojazdu na zasadzie ryzyka, chociażby pasażer ten był przewożony przez właściciela drugiego pojazdu z grzeczności". Przepis art. 154 § 2 k.z. dotyczy tylko stosunku między pasażerem z grzeczności" a tym, kto go przewozi. wskutek siły wyższej. Z uzasadnienia Dnia 18 marca 1953 r. między G. a G. nastąpiło zderzenie motocykla prowadzonego przez Stefana G. z samochodem wojskowym Odpowiedzialność Skarbu Państwa w stosunku do B. byłaby wyłączona, gdyby szkoda powstała z jego wyłącznej winy, z wyłącznej winy G. lub

Przy ustalaniu wysokości renty należnej poszkodowanemu wobec częściowej utraty zdolności do pracy zarobkowej wskutek nieszczęśliwego wypadku należy porównać obecne zarobki poszkodowanego z zarobkami, jakie mógłby osiągnąć obecnie na stanowisku zajmowanym w czasie wypadku. Ewentualna różnica pomiędzy wysokością tych zarobków a obecnym uposażeniem poszkodowanego łącznie z otrzymywaną przezeń rentą wypadkową stanowiłaby jego szkodę, podlegającą wyrównaniu w formie renty miesięcznej jako ekwiwalentu utraty zdolności do tej pracy zawodowej, którą przed wypadkiem wykonywał. art. 157 i 158 k. z. Zdaniem skarżącego, Sąd Wojewódzki, z obrazą art. 161 § 2 k. z., pominął także fakt. że wskutek utraty ręki zwiększyły się potrzeby powoda Wniosek o częściowej utracie zdolności do pracy zarobkowej wysnuty być powinien z porównania obecnych zarobków poszkodowanego z zarobkami

Zaniedbanie przez PZU uiszczenia wpisu od rewizji w terminie określonym przez przepisy k.p.c. należy uznać za zaniedbania samej strony, nie uzasadniające z reguły przywrócenia terminu na podstawie art. 178 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Jana i Anieli małż. specyfikę pracy, samodzielnie musi decydować, czy podjęcie dalszej podróży jest dozwolone ze względu na stan sił fizycznych i duchowych Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rewizja pozwanej Spółdzielni podlega odrzuceniu, została bowiem wniesiona po terminie, a przywrócenie

Otrzymanie przez pracownika uspołecznionego zakładu pracy wynagrodzenia określonego w art. 39 rozporządzenia z dnia 16 marca 1928 r. o umowie o pracę pracowników umysłowych w przypadku uzyskania przez niego nowej pracy w innym uspołecznionym zakładzie pracy i pobrania tam wynagrodzenia za ten sam okres czasu należy uznać za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego w Państwie Ludowym. Pierwszemu pracodawcy przysługuje w takim przypadku prawo żądania zwrotu spełnionego świadczenia (art. 129 k. z.). Zasady te nie dotyczą przypadku otrzymania przez pracownika wynagrodzenia od pierwszego pracodawcy za okres stosunkowo krótki, za jaki należy uważać okres miesięczny. L., wnosząc o jego zmianę w części dotyczącej wspomnianych 102.186 zł i oddalenie powództwa w tym zakresie, a to z powodu naruszenia prawa powyższa nie znajduje usprawiedliwienia skutkiem zmiany ustroju społecznego, likwidacji bezrobocia i stale wzrastającego zapotrzebowania siły Z art. 3 i 41 przep. og. pr. cyw. oraz art. 135 k. z. wynika, że ustawa liczy się z możliwością, że w poszczególnych przypadkach korzystania

Artykuł 3 p.o.p.c. może mieć również zastosowanie do roszczeń pracownika z tytułu wynagrodzenia za pracę w sytuacji, gdy oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu stosunku pracy jest nieważne z powodu niezachowania wymagań przewidzianych w art. 9 dekretu z dnia 18 stycznia 195 j r., co uzasadnia przyznanie pracownikowi wynagrodzenia za pracę nie spełnioną zgodnie z art. 455 k.z. Nadużycie prawa w tym zakresie może zachodzić wtedy, gdy pracownik niezgodnie z zasadami współżycia społecznego pozostaje bezczynny aż do zakończenia procesu (a więc przez okres, być może, kilkuletni) i nie poszukuje innego zatrudnienia tylko dlatego, że pracodawca rozwiązał umowę o pracę bezprawnie z naruszeniem przepisów ustawodawstwa pracy. Gdy chodzi o pracownika na stanowisku kierowniczym, z którym umowę zawarła instytucja nadrzędna nad zakładem pracy, przepisy dekretu przewidują jedynie wyjątek od normalnego trybu przewidzianego dla zwolnienia z pracy bez wypowiedzenia, a mianowicie zbędne jest w takim wypadku uzyskiwanie zgody rady zakładowej (art. 7 ust. 4), inne zaś przepisy dekretu, a w szczególności art. 9, mają w tymże wypadku Nie wystarcza wobec tego powołanie w piśmie, że rozwiązanie umowy następuje z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych wynagrodzenia za miesiące październik 1 listopad 1957 r., kiedy był chory, za trzymiesięczny okres wypowiedzenia i za jednomiesięczny urlop Przewodniczący: sędzia Z. Wasilkowska (sprawozdawca). Sędziowie: Z. Warman i F. Blahuta.

Roszczenie pracownika o należne mu wynagrodzenie za okres trzymiesięcznego pobytu w areszcie tymczasowym podlega przedawnieniu na ogólnych zasadach przewidzianych dla roszczeń pracowników z tytułu wynagrodzenia za pracę (art. 284 k. z.). Początek biegu tego przedawnienia należy liczyć, w świetle art. 108 przep. og. pr. cyw. w związku z pismem lokalnym nr 102 Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 maja 1952 r., co do połowy wynagrodzenia od dnia płatności poszczególnych poborów miesięcznych, należnych za pierwsze trzy miesiące po aresztowaniu pracownika, a co do drugiej połowy od daty wyroku uniewinniającego. Gdyby istotnie roszczenie powoda dotyczyło wynagrodzenia za trzy miesiące z powodu zwolnienia go z pracy bez ważnej przyczyny, wówczas M. 3 480 zł tytułem trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego z powodu zwolnienia go bez wypowiedzenia oraz wynagrodzenia za niewykorzystany urlop wyjaśniając, iż jako kierownik mleczarni został dnia 19 listopada 1952 r. aresztowany, przy czym w dniu 9 lub 10 stycznia 1953

Skuteczność ugody zawartej w toku postępowania scaleniowego nie jest uzależniona od doprowadzenia tego postępowania do końca. powodu innych bardziej pilnych prac związanych z przebudową ustroju rolnego i będzie kontynuowane w miarę posiadania wolnych sił technicznych Sąd Wojewódzki stanął na stanowisku, że chociaż z mocy przepisów art. 9 i 4 ustawy z dnia 31 lipca 1923 r. o scalaniu gruntów (Dz.U. z Wyrokiem z dnia 8 lutego 1955 r.

Dla stwierdzenia stanu nałogowego pijaństwa nie jest wymagany, przewidziany w art. 12 dekretu w sprawie postępowania o ubezwłasnowolnienie, dowód z biegłego, wystarczą inne dowody, jak np. dowód ze świadków, gdy stan ten przejawia się silniej na zewnątrz w postaci widocznego dla otoczenia i trwającego dłuższy czas stałego upijania się w krótkich odstępach czasu. Opinia biegłego jest natomiast z reguły potrzebna w przypadku, gdy nasuwa się podejrzenie, że pewna osoba ma wprawdzie chorobliwy pociąg do nadmiernego spożywania alkoholu, lecz nie przejawia się on w stałym upijaniu się. Opinia taka będzie miała na celu ustalenie, czy pociąg ten jest rozwinięty chorobliwie do tego stopnia, że odbiera on danej osobie siłę przeciwstawienia się mu. Sąd Wojewódzki po przeprowadzeniu postępowania z wniosku Prokuratora orzekł częściowe ubezwłasnowolnienie Stanisława K. z powodu nałogowego Nr 40, poz. 225) przewiduje obligatoryjny wód z biegłego lekarza również w tym przypadku, gdy ubezwłasnowolnienie ma nastąpić z powodu O ile przeto wymieniony wyżej art. 12 przewiduje obligatoryjny dowód z biegłego lekarza obok przypadków ubezwłasnowolnienia z powodu choroby

Art. 151 k. z. dotyczy tylko takich szkód, które wywołane zostały zawaleniem się budynku lub oberwaniem się jego części, albo innego urządzenia. Przez oberwanie się rozumieć należy spadnięcie oberwanej części z powodu zerwania mechanicznego połączenia jej z całością, przy czym spadnięcie to musi nastąpić nie na skutek ludzkiego zawinionego działania. Na skutek doznanych obrażeń powódka zmuszona była poddać się operacji, a jej zdolność do pracy zarobkowej z powodu trwałego ograniczenia Przez oberwanie się" w sensie tegoż artykułu rozumieć bowiem należy spadnięcie oberwanej części z powodu zerwania mechanicznego połączenia Nie jest natomiast uzasadnione roszczenie powódki o rentę, gdyż z powodu nikłej utraty zdolności do pracy nie poniosła ona żadnego materialnego

Nie wydanie rozporządzenia wykonawczego do art. 5 dekretu z dnia 2 sierpnia 1945 r. (Dz. U. Nr 30, poz. 182) wyłącza możliwość stosowania obecnie ustawy z dnia 2 lipca 1937 r. (Dz. U. Nr 59, poz. 464). II. Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych z dnia 22 stycznia 1938 r. (Dz. U. Nr 8, poz. 50) nie może być stosowane w Polsce Ludowej. gospodarczych rosnącemu uprzemysłowieniu kraju nie tylko zostało zlikwidowane. bezrobocie, lecz zachodzi potrzeba uruchomienia nowych rezerw siły Zgodnie z art. 58 Konstytucji P. Postanowieniem z dnia 18 maja 1951 r.

Art. 14 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o przedsiębiorstwach państwowych, stanowiąc, że dyrektorów przedsiębiorstw i ich zastępców powołuje właściwy minister, nie przewiduje dla tego powołania żadnego specjalnego aktu ani żadnej uroczystej formy. Nie da się pogodzić z zasadami współżycia społecznego w Państwie Ludowym taka sytuacja, że pracodawca powołuje pracownika na niższe stanowisko, zaszeregowując go według stawek przewidzianych dla tego stanowiska, a powierza mu faktycznie stanowisko wyższe, żądając pracy trudniejszej i bardziej odpowiedzialnej, płacąc zaś wynagrodzenie według grupy przewidzianej dla stanowiska niższego. z dnia 29 grudnia 1951 r. Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Stanisława Z. przeciwko Centrali Handlu Zagranicznego Węglokoks" Przedsiębiorstwo Państwowe w Katowicach Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 8 października 1954 r.

Odpowiedzialność kopalni za skutki nieszczęśliwego wypadku któremu uległ jej pracownik skierowany do tej pracy jako żołnierz odbywający służbę, podlega ocenie na podstawie art. 24dekretu z dnia 25 czerwca 1954 r. o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, jeżeli pracownik ten pobierał z funduszów kopalni wynagrodzenie za czynności i korzystał z udzielonych mu przez jej kierownictwo Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Herberta K. przeciwko Kopalni Węgla Kamiennego w B. o zapłatę 73 150 zł, po rozpoznaniu rewizji powoda Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Nie mógł odnieść skutku wysunięty w rewizji zarzut, że wobec tego, iż powód został skierowany do Jak to bowiem przyznał powód w swoim piśmie procesowym z dnia 29 maja 1959 r. skierowanym do Sądu Najwyższego, pobierał on wynagrodzenie

W przypadku aresztowania pracownika umysłowego pracodawcy służy prawo rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, jeżeli spowodowana aresztowaniem przerwa w pełnieniu pracy trwa przez taki okres czasu, iż nie można, zgodnie z wymaganiami dobrej wiary, żądać od pracodawcy, ażeby nadal zatrudniał pracownika. Natomiast nie przychodzenie do pracy z powodów, na które pracownik nie ma wpływu, a więc z powodów, które mają dla niego charakter siły Wynika z niego bowiem, że niezwłoczne rozwiązanie umowy o pracę z powodu niezachowania przez pracownika jej istotnych warunków może nastąpić W skardze kasacyjnej Prokuratoria Generalna R.P. wnosi o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego z powodu obrazy art. 32 i 39 rozp. o umowie

I Pracownik, który czując się obrażony postępowaniem przełożonego zamiast wyciągnąć z tego konsekwencje przewidziane prawem, np. w postaci skargi w postępowaniu karnym lub natychmiastowego rozwiązania stosunku pracy (art. 31 lit. c) rozporządzenia z dnia 16 marca 1928 r. o umowie o pracę pracowników umysłowych), znieważył przełożonego, powinien ponieść skutki z art. 32 lit. c) cytowanego rozporządzenia Zniewaga stanowi ważną przyczynę niezwłocznego rozwiązania stosunku pracy nie jako środek zadośćuczynienia znieważonemu, lecz z uwagi na porządek pracy, która wymaga współdziałania przełożonego i pracowników; możliwość takiego współdziałania jest uwarunkowana koniecznością istnienia poprawnych stosunków osobistych wewnątrz zakładu pracy. obejmującej niewypłaconą mu resztą poborów za maj 1950 r w kwocie 6.160 zł oraz wynagrodzenie za dalsze trzy miesiące i za nie wykorzystany urlop Katowic z dnia 16 marca 1951 r. Wyrokiem z dnia 16 marca 1951 r.

W związku z tym, jeżeli przy zwoływaniu walnego zgromadzenia zawiadomiono o porządku obrad w sposób nie odpowiadający postanowieniom statutu, to uchwała odnosząca się do punktu porządku obrad jest nieważna. Powód twierdził, że zaskarżona uchwała jest nieważna z powodu zwołania walnego zgromadzenia niezgodnie z § 27 statutu (członkowie nie za miesiąc luty, marzec i połowę kwietnia w kwocie 1 105 zł, powinna więc wobec bezpodstawnego zwolnienia - wypłacić należność za urlop Odmienne stanowisko Sądu Wojewódzkiego wynikające z ujęcia sprawy wyłącznie z punktu widzenia interesu indywidualnego członka spółdzielni

Złożenie przez Prokuratora Generalnego PRL rewizji nadzwyczajnej nie może być utożsamiane z wzięciem przez prokuratora udziału w procesie w rozumieniu art. 90 k. p. c. Prawo składania rewizji nadzwyczajnej jest szczególnym uprawnieniem przywiązanym do urzędu Prokuratora Generalnego PRL i korzystanie z tego prawa nie po-ciąga za sobą jako koniecznej konsekwencji udziału prokuratora w ewentualnym dalszym toku postępowania po uwzględnieniu rewizji nadzwyczajnej. się w mieszkaniu swojej znajomej, że w 1947 r. po świętach Bożego Narodzenia wyjechała na urlop, ,,a po powrocie opowiadała, że nie mogła , że odtąd nie spłodził z żoną żadnego potomstwa, że nie spowodował zajścia w ciążę powódki z parokrotnego obcowania z nią w lipcu 1947 ) i nie ma z nią żadnego potomstwa.

Art. 39 rozporządzenia z dnia 16 marca 1928 r. o umowie o pracę pracowników umysłowych obejmuje skutki rozwiązania umowy o pracę z winy pracodawcy także i w tych przypadkach,, gdy wina pracodawcy ma cechy czynu niedozwolonego. II. Wina pracodawcy uzasadniająca obowiązek odszkodowania na zasadzie art. 134 k. z. mogłaby zachodzić jedynie wtedy, gdyby pracodawca świadomie lub wskutek niedbalstwa przez nie-sprawdzenie, czy anonimowe doniesienie na pracownika odpowiada prawdzie, lub też przez przeinaczenie wyników przeprowadzonych przez siebie dochodzeń spowodował osadzenie pracownika w areszcie. w 1949 r. urlop, powództwem zaś z dnia 16 września 1950 r. powód domagał się zapłaty 351.120 zł (w dawnym pieniądzu) z odsetkami, które Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wśród dochodzonych przez powoda roszczeń należy roszczenia oparte na art. 39 rozporządzenia z dnia Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Romana Sz. przeciwko Zjednoczeniu Energetycznemu Okręgu Warszawskiego o zapłatę 10.361 zł, po rozpoznaniu

społecznym, w szczególności koniecznością reorganizacji związanej z rozwojem kulturalno-oświatowych zadań placówki. Podporządkowanie wyłącznego kierownika księgarni kierownikowi administracyjnemu, chociażby stanowiło zmianę istotnych warunków umowy przez pracodawcę, upoważniającą pracownika do niezwłocznego rozwiązania umowy o pracę z ważnej przyczyny, nie rodzi jednak dla pracownika roszczenia odszkodowawczego w stosunku do pracodawcy, jeżeli pracodawca, wydając swoje zarządzenie, kierował się uzasadnionym interesem nie mógłby rościć sobie pretensji do pracownika z powodu przedwczesnego rozwiązania umowy (do takich należy, np. śmierć lub powołanie Marowski, Z. Wasilkowska (sprawozdawca). W związku z powyższym należy rozważyć konstrukcję lit. d) art. 31 cyt. rozporządzenia.

Ochrona ta dotyczy wynagrodzenia wynikającego ścisłe z umowy o pracę, nie dotyczy zaś należności z innych umów o świadczenie usług (np. z umowy o dzieło, zlecenia lub podobnych). Dochodzona z tytułu należności za prace zlecone kwota podlegałaby zaspokojeniu przez przymusowego zarządcę państwowego tylko w tym przypadku, jeśli prace wykonywane wchodziły w bezpośredni zakres obowiązków pracownika wynikających z umowy o pracę. Prawo do wynagrodzenia za pracę wykonywaną w okresie poprzedzającym ustanowienie przymusowego zarządu państwowego korzysta ze szczególnej ochrony i wynagrodzenie to powinno być przez przymusowego zarządcę państwowego zaspokajane na równi z bieżącymi wydatkami (art. 10 dekretu z dnia 16 grudnia 1918 r. o przymusowym zarządzie państwowym). jako podstawy prawnej z art. 476 § 1 k.z. do wniosku, że zarząd przymusowy z mocy samego prawa wstąpił z powodem w stosunek wynikający z jego umowy o prace", Warszawy z dnia l1 września 1951 r., zaskarżony wyrok w części zasądzającej od strony pozwanej na rzecz powoda sumę 2.550 zł z 2% miesięcznie

Zawiadomienie przez przedsiębiorstwo uspołecznione innej jednostki handlowej o spowodowaniu przez byłego pracownika niedoboru lub o dopuszczeniu się przez niego czynu karygodnego, jeżeli podane akty odpowiadają rzeczywistości, nie narusza art. 24 rozporządzenia z 1928 r. o umowie o pracę prac. umysł. z powodu choroby. S.), powódka nie została zaangażowana przez MHD w Z. z tego powodu, że strona pozwana, zapytana przez MHD, udzieliła w dn. 28.VI. 1955 Powódka nie może mieć żadnych roszczeń z tego tytułu, że nie otrzymała pracy z powodu złej opinii uzasadnionej jej poprzednim zachowaniem

1. W zasadzie podatek obrotowy (od zniszczonej ilości spirytusu) obciąża przedsiębiorstwo, a nie jego pracownika. Jeżeli podatek wymierzono obiektywnie bezzasadnie, obciąża on przedsiębiorstwo na tej podstawie, że do ryzyka prowadzenia przedsiębiorstwa należy także płacenie niesłusznie wymierzonych podatków. Dlatego obowiązek zwrotu przez pracownika podatku musiałby być uzasadniony okolicznościami Strona powodowa zaskarżyła powyższy wyrok z powodu uchybień proceduralnych i naruszenia prawa materialnego, wnosząc o jego uchylenie. Jeżeli w tych warunkach zapomniano o odbieralniku, to za ten stan rzeczy pozwanych, którzy poświęcili całe swe siły i całą uwagę na usunięcie Zgodnie z art. 158 § 1 k.z. przy ustaleniu wysokości odszkodowania należy wziąć pod uwagę, że pozwani byli pracownikami, z których drobnym