Od dopłaty do zakwaterowania pracowników, którzy są zobowiązani do zapłaty ekwiwalentu, trzeba odprowadzić składki. Tak stwierdził ZUS w jednej z ostatnich interpretacji.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2025 r. oddala skargę kasacyjną Rady Powiatu w Żywcu, podtrzymując nieważność uchwały dotyczącej godzin pracy aptek, która nie spełnia wymogów art. 94 Prawa farmaceutycznego w zakresie zapewnienia dostępności aptek w porze nocnej oraz w dni wolne.

Uchwała Rady Miasta Żory dotycząca zasad usytuowania punktów sprzedaży alkoholu i maksymalnej liczby zezwoleń, przy przyjętej minimalnej odległości 30 metrów, nie narusza przepisów prawa i pozostaje zgodna z celami ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Skarga kasacyjna Wojewody Śląskiego została oddalona.

Rada Miejska działając w granicach upoważnienia ustawowego, określiła zasady usytuowania miejsc sprzedaży alkoholu zgodnie z obowiązkiem ustawowym ograniczenia dostępności alkoholu. Przyjęta uchwała, choć lakoniczna, pozostaje zgodna z konstytucyjnymi zasadami legalizmu i samodzielności samorządu, a minimalna odległość 30 m uznana za wystarczającą nie narusza prawa.

Uchwała Sejmiku Województwa Małopolskiego, zastępująca stanowisko "Naczelnej Pielęgniarki" nowym stanowiskiem, naruszała przepisy o działalności leczniczej oraz interes prawny samorządu pielęgniarek, co skutkowało utrzymaniem w mocy wyroku WSA stwierdzającego jej nieważność.

W związku z brakiem istotnego naruszenia prawa, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na wyrok WSA, podtrzymując legalność uchwały Rady Miejskiej dotyczącej maksymalnej liczby zezwoleń na sprzedaż alkoholu.

NSA oddalił skargę ZUS, wskazując na potrzebę pełnego rozpatrzenia okoliczności zdrowotnych przy decyzjach o rentach wyjątkowych, podtrzymując uchylenie decyzji ZUS przez WSA.

Ustalenie, że obecność innych osób zobowiązanych alimentacyjnie nie stanowi negatywnej przesłanki dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. NSA przyjął rozstrzygnięcie WSA jako prawidłowe.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na wyrok WSA w Warszawie, potwierdzając brak spełnienia przesłanek do przyznania świadczenia w drodze wyjątku na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy emerytalnej. Przyznanie renty nie było uzasadnione z uwagi na brak całkowitej niezdolności do pracy oraz nieznacznego niedopełnienia warunków do uzyskania renty.

Przyznanie świadczenia rentowego w trybie wyjątku wymaga łącznego spełnienia przesłanek szczególnych okoliczności, braku środków utrzymania, całkowitej niezdolności do pracy oraz niespełnienia warunków ustawowych w sposób niezależny od wnioskującego. Brak spełnienia wszystkich przesłanek wyklucza przyznanie świadczenia nawet w trudnej sytuacji materialnej.

Czynności opiekuńcze nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym, świadczone stale i potrzebne do codziennej egzystencji, mogą uzasadniać rezygnację z zatrudnienia co kwalifikuje do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego.

W przypadku przyznawania renty rodzinnej w drodze wyjątku, organ rentowy zobowiązany jest dogłębnie zbadać przesłanki szczególnych okoliczności oraz w sposób kompleksowy i indywidualny ocenić całość sytuacji życiowej wnioskodawcy, co zaniechał ZUS, naruszając art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając brak przesłanek umożliwiających przyznanie renty rodzinnej w drodze wyjątku zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy emerytalnej, za uzasadnieniem decyzji Prezesa ZUS.

Odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego synowi osoby wymagającej opieki uzasadniona brakiem orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności u małżonka osoby wymagającej opieki (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.).

Okoliczność istnienia innych zobowiązanych alimentacyjnie nie wyklucza prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, skoro skarżący faktycznie sprawuje opiekę uniemożliwiającą pełne zatrudnienie.