Cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu, jak określa art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jest obligatoryjne przy stwierdzeniu sprzedaży osobie niepełnoletniej, nie wymagając udowodnienia winy sprzedawcy.

Skarga kasacyjna, oparta na zarzutach naruszenia przepisów proceduralnych i materialnych związanych ze stwierdzeniem choroby zawodowej, została oddalona. Decyzja organu o rozpoznaniu choroby została uznana za prawidłową, opartą na wiarygodnych orzeczeniach lekarskich wskazujących na związek choroby z warunkami pracy.

Postępowanie w sprawie nienależnie pobranego świadczenia jest dwuetapowe: wymaga wydania dwóch odrębnych decyzji administracyjnych dotyczących uznania świadczenia za nienależne oraz jego zwrotu. Ostateczna decyzja uznająca świadczenie za nienależne nie podlega dalszej ocenie przy decyzji o zwrocie.

Decyzja o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia podlega wydaniu po uprzednim ustaleniu, że świadczenie zostało nienależnie pobrane; oba etapy wymagają odrębnych decyzji administracyjnych. Ostateczna decyzja o uznaniu świadczenia za nienależne wiąże postępowanie dotyczące jego zwrotu.

Bezczynność lub przewlekłość działania organu stanowią „błąd organu”, co uprawnia do nienaliczania odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty nienależnie pobranego świadczenia.

Postępowanie administracyjne w zakresie nienależnie pobranych świadczeń musi być dwufazowe: najpierw decyzja o uznaniu świadczenia za nienależne, następnie decyzja o zwrocie. Zasadność skargi kasacyjnej wskazuje na konieczność przestrzegania tego rozdzielenia zgodnie z art. 92 ustawy o wspieraniu rodziny.

Oddalenie skargi kasacyjnej z powodu prowadzenia gospodarstwa rolnego przez wnioskodawczynię jako negatywnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17b ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Pozbawienie możliwości zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w przypadku przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że brak dostatecznego uzasadnienia zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego oraz niezachowanie wymogów skargi kasacyjnej skutkuje jej oddaleniem. Umorzenie składek jest możliwe wyłącznie w przypadku całkowitej nieściągalności, co musi być prawidłowo wykazane.

Oddalając skargę kasacyjną, NSA uznał, iż organy administracyjne prawidłowo oceniły wniosek o umorzenie składek zgodnie z jego zakresem, a brak naruszenia przepisu nie pozwala na uwzględnienie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, uznał, że prawidłowa wykładnia art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych potwierdza bezpośredni związek przyczynowy między rezygnacją z pracy a sprawowaniem koniecznej opieki nad osobą niepełnosprawną.