Decyzje odmawiające przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobie opiekującej się niepełnosprawnym członkiem rodziny z powodu posiadania rodzeństwa są nieuzasadnione, jeśli opieka uniemożliwia podjęcie pracy zawodowej.

W przypadku zbiegu uprawnień do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy oraz świadczenia pielęgnacyjnego, warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest zawieszenie pobierania renty, co wyklucza jednoczesne korzystanie z obu świadczeń socjalnych.

Ograniczenie nocnej sprzedaży alkoholu na mocy uchwały gminnej nie narusza zasad wolności działalności gospodarczej ani zasady równości, jeżeli mieści się w ustawowych granicach ochrony zdrowia i porządku publicznego.

Umowa zawarta między spółką a lekarzem, jako umowa o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu, wiązała się z obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, przeciwnie do błędnej kwalifikacji umowy jako dzieła przez WSA.

Art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie ogranicza prawa obywateli Ukrainy do uzyskania świadczeń pielęgnacyjnych, co nakazuje wykładnia zgodna z celem wspierania obywateli Ukrainy legalnie przebywających w Polsce w kontekście systemu świadczeń rodzinnych.

Odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w przypadku, gdy inne osoby zobowiązane do alimentacji mogą partycypować w opiece nad osobą wymagającą pomocy, nie narusza przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych ani Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

W razie przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego, późniejsze odrzucenie świadczenia pielęgnacyjnego wymaga wykazania zmiany okoliczności faktycznych. Organy muszą badać związek przyczynowy między opieką a rezygnacją z zatrudnienia zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a.

Osoba wychowująca wspólnie co najmniej jedno dziecko z jego rodzicem, mimo że jest niezamężna, nie kwalifikuje się jako samotnie wychowująca dziecko według obowiązującej definicji zawartej w art. 3 pkt 17a u.ś.r.

Zgodnie z art. 184 w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w sprawie dodatku węglowego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał prawidłowość rozpoznania choroby zawodowej u pracownika, podkreślając związek przyczynowy między schorzeniem a narażeniem zawodowym, na podstawie miarodajnego materiału dowodowego i orzeczenia lekarskiego.

Organ rentowy ponosi odpowiedzialność za opóźnienie w ustaleniu i wypłacie świadczenia pieniężnego z ubezpieczenia społecznego w rozumieniu art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych również wówczas, gdy odmowa przyznania świadczenia wynikała z błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym, a nie z braku dowodów niedostępnych

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok sądu niższej instancji, przyznając rację Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w sprawie. Decyzja o odmowie umorzenia zaległości składkowych była prawidłowa, a sąd administracyjny nie może badać przedawnienia należności w postępowaniach o umorzenie składek.

W niniejszej sprawie przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wyklucza się z realizacją prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Wybór jednego ze świadczeń odpowiada interpretacji art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, z uwzględnieniem potrzeby zawieszenia wypłaty renty.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje rolnikowi, który nie zaprzestał formalnie prowadzenia gospodarstwa rolnego, gdyż zaprzestanie takie wymaga konkretnych działań prawnych potwierdzających faktyczne nieprowadzenie działalności rolniczej.