Rezygnacja ze świadczenia pracy uzasadniona sprawowaniem nad osobą niepełnosprawną opieki, obejmującej działania domowe oraz codzienne wsparcie, wymaga uznania związku przyczynowego warunkującego prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.

W przypadku wniosku o rozłożenie na raty opłaty podwyższonej, organ powinien dokonać wszechstronnej i szczegółowej oceny przesłanek ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego, uwzględniając indywidualne okoliczności finansowe strony.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązek przekazania dokumentów spoczywa na przedsiębiorcy wyłącznie w kontekście inspekcji i kontroli działalności gospodarczej, na którą udzielono zezwolenia, a nie poza nimi.

W sprawach o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, złożonych po 1 stycznia 2024 r., stosowanie przepisów sprzed nowelizacji możliwe jest, jeżeli prawo do świadczenia "powstało" do 31 grudnia 2023 r. w rozumieniu wcześniejszego spełnienia wskazanych ustawą przesłanek.

Ponadto, w procesie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w świetle art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym, organ zobligowany był do oceny przesłanek prawa do świadczenia z mocą wsteczną od dnia 31 grudnia 2023 r., zgodnie ze stanem prawnym przed tym terminem.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego niezbędne jest spełnienie przesłanek pozytywnych oraz brak przesłanek blokujących, takich jak brak orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności u małżonka osoby wymagającej opieki (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.). Skarga kasacyjna oddalona.

NSA: W sprawie o świadczenie pielęgnacyjne, wykonywanie opieki przez osobę w stopniu znacznym nie oznacza zdolności do wykonywania obowiązków opiekuńczych przez inną osobę. Umowa społeczna o stałej opiece nie wyklucza pomocy incydentalnej.

Kulminacyjnym punktem orzeczenia NSA było uchylenie decyzji oraz wyroku WSA, podkreślając, że nałożenie kary pieniężnej na "M." Sp. z o.o. sp. k. było bezzasadne z powodu niewłaściwego zastosowania przepisów prawa farmaceutycznego dotyczących inspekcji.

Art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego nie uprawnia do stosowania żądania przekazania dokumentacji ani nałożenia kary na podstawie art. 127b ust. 1a poza inspekcją lub kontrolą. Utrzymanie w mocy decyzji GIF naruszałoby regulacje prawne.

Przepis art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego ogranicza się do czynności inspekcyjnych i kontrolnych, nie dając podstaw do dokumentacyjnych roszczeń w postępowaniu poza tymi ramami. Nałożenie kary za brak dokumentacji poza kontrolą jest bezpodstawne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że zarzuty skarżących dotyczące naruszeń proceduralnych nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, a postępowanie Prezesa NFZ w zakresie konkursu ofert było zgodne z przepisami prawa.

Przedsiębiorca nie jest zobowiązany do przekazania dokumentacji pod rygorem kary pieniężnej poza kontekstem inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej, jak przewidują przepisy art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego.

NSA stwierdza, że nałożenie kary pieniężnej na "G." Sp. z o.o. za nieprzekazanie dokumentacji bez przeprowadzania inspekcji lub kontroli, zgodnie z art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego, stanowi naruszenie wymogów ustawowych dotyczących kompetencji organów do prowadzenia takiego postępowania.

Postępowanie administracyjne powinno zostać zawieszone zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdy rozstrzygnięcie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia kwestii cywilnej o własność lokalu. Brak decyzji w tej materii uniemożliwia merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego co do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu.

Oddalenie skargi kasacyjnej wobec braku podstaw do uznania bezczynności organu w ustalaniu poziomu potrzeby wsparcia osoby niepełnosprawnej, przy prawidłowym stosowaniu zasad proceduralnych postępowania administracyjnego.

Przesłanka pobierania emerytury do dnia 31 grudnia 2023 r. uniemożliwia uznanie, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstało w 2023 roku, co wyłącza stosowanie przepisów w dawnym brzmieniu po zmianie przepisów od 1 stycznia 2024 r.

Pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz niezaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego stanowią przeszkody do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Skarga kasacyjna musi jednoznacznie określać podstawy naruszenia prawa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, podtrzymując stwierdzenie, że przewlekłość postępowania Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, uzasadniając wymierzenie grzywny organowi prowadzącemu postępowanie.

Brak aktywności zawodowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny jest przesłanką do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, niezależnie od czasu, w którym pełniona jest opieka względem złożenia wniosku.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje w okresie pobierania zasiłku stałego. Przyznanie konkurencyjnego świadczenia możliwe jest dopiero po rezygnacji z zasiłku stałego, a organ nie może dokonywać kompensacji tych świadczeń dla przeszłych okresów.