W braku wykazania związku przyczynowo-skutkowego między rezygnacją z pracy a opieką nad osobą niepełnosprawną, NSA uznaje, że nie zachodzą przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Przewlekłe zapalenie okołostawowe barku u W.O. zostało uznane za chorobę zawodową, której powstanie związane jest z wykonywaniem przez niego obowiązków pracowniczych w V.Sp. z o.o., mimo trudności w jednoznacznym określeniu intensywności obciążenia stawów.

Skarga kasacyjna, która nie spełnia wymogu dostatecznej konkretyzacji podstaw kasacyjnych poprzez precyzyjne powiązanie z elementami stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest oczywiście bezzasadna i podlega oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie istnieją wystarczające podstawy do uznania choroby zawodowej w kontekście przesłanek temporalnych oraz dowodowych, skutkujące oddaleniem skargi kasacyjnej z uwagi na upływ okresu umożliwiającego rozpoznanie schorzenia jako zawodowego.

NSA stwierdza, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego była zasadna, gdyż nie wykazano związku między rezygnacją z pracy a opieką nad niepełnosprawnym, a liczne zobowiązania alimentacyjne rodzeństwa nie uzasadniają odmowy.

Brak dokonania przez organ administracji publicznej pełnej weryfikacji przesłanek wznowienia postępowania, w tym rzeczywistego zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej przez wnioskodawcę, uzasadnia uchylenie decyzji i postanowień kończących wznowione postępowanie administracyjne.

Rezygnacja z zatrudnienia może uprawniać do świadczenia pielęgnacyjnego, jeśli wynika bezpośrednio z konieczności sprawowania ciągłej opieki nad osobą niepełnosprawną, której nie można łączyć z aktywnością zawodową.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną z powodu niespełnienia wymogów skargi oraz braku uzasadnionych podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa przez organy pierwszej instancji; postępowanie przed tymi organami odbyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami.

NSA przyjął, że w przypadku uzyskania nowego orzeczenia o niepełnosprawności, świadczeniobiorca traci prawo do zasiłku pielęgnacyjnego, a niewypełnienie obowiązku informacyjnego skutkuje uznaniem świadczenia za nienależnie pobrane, nakładając obowiązek jego zwrotu.

Brak związku przyczynowo-skutkowego między rezygnacją z pracy a opieką nad niepełnosprawną osobą wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Zasadnicze znaczenie mają charakter i zakres sprawowanej opieki.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, gdy rezygnacja z zatrudnienia nie wynika z konieczności ciągłej opieki nad osobą niepełnosprawną. Sąd podkreślił konieczność wykazania związku przyczynowego między opieką a niepodjęciem zatrudnienia.

Skarga kasacyjna, nieuwzględniająca istniejących zarzutów naruszenia prawa procesowego i nieprecyzyjnie określająca przepisy prawa materialnego, nie może prowadzić do uchylenia wyroku sądu niższej instancji, gdyż sąd kasacyjny jest związany granicami skargi.

Rezygnacja z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nie musi być bezpośrednio czasowo powiązana z momentem wystąpienia niepełnosprawności, by uzyskać świadczenie pielęgnacyjne. Istotna jest faktyczna potrzeba opieki uniemożliwiająca podjęcie pracy.

Skarga kasacyjna dotycząca prawa do otrzymania dodatku węglowego została oddalona, gdyż nie wykazano trwałego zamieszkiwania w zgłoszonym budynku. NSA podtrzymał ustalenia, że nieruchomość nie stanowi centrum życiowego Skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie istnieją podstawy prawne do umorzenia składek niebędących płatnikami na podstawie art. 30 u.s.u.s., przez co organ prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. U. dotyczącą przyznania świadczenia wychowawczego, uznając, że decyzja ZUS oraz wyrok WSA były zgodne z prawem, a zarzuty naruszenia prawa materialnego były nieusprawiedliwione.

Decyzja Prezesa Rady Ministrów o odmowie przyznania skarżącemu emerytury specjalnej mieści się w granicach uznania administracyjnego, a działalność społeczna, choć cenna, nie nosi znamion wybitnych zasług wymaganych przez art. 82 ust. 1 ustawy FUS.

Dla ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego decydująca jest data złożenia wniosku o orzeczenie niepełnosprawności przed dniem 31 grudnia 2023 r., co uzasadnia stosowanie przepisów u.ś.r. ze stanu prawnego sprzed 1 stycznia 2024 r.

Sąd kasacyjny utrzymał w mocy decyzję oddalającą przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego skarżącej, dla której pobieranie emerytury stanowiło przeszkodę w przyznaniu tego świadczenia zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r.