Dla przypisania odpowiedzialności za fałszowanie ewidencji czasu pracy konieczne jest ustalenie świadomości i intencji pracodawcy wprowadzenia nieprawdziwych danych. W przypadku omyłki pisarskiej wyklucza się sankcyjność czynu.

Zawiadomienie o wszczęciu kontroli, doręczone przedsiębiorcy zgodnie z przepisami, uprawnia organ do przeprowadzania kontroli w terminie wynikającym z art. 48 ust. 2 p.p. Uniemożliwienie kontroli stanowi podstawę do nałożenia kary administracyjnej.

NSA uznał, że decyzje organów transportowych nałożyły karę bez pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zgodności z prawem, co uzasadniało uchylenie tych decyzji i zobowiązanie organów do rzetelnego wyjaśnienia okoliczności sprawy.

Dwuletni termin przewidziany w art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym jest terminem materialnoprawnym dotyczącym nałożenia kary pieniężnej, co skutkuje trwałym wygaśnięciem kompetencji organu do nałożenia takiej kary po upływie tego terminu.

Brak włożenia karty kierowcy do odpowiedniego czytnika tachografu stanowi zachowanie kwalifikowane jako niewłaściwa obsługa tachografu, podlegające sankcji zgodnie z poz. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; orzeczenie NSA reskryptacyjne oddala skargę.

Sąd uchyla decyzje administracyjne, podnosząc, że brak pełnego wyjaśnienia okoliczności przewozu przez organy, w szczególności przy braku oceny wykazanej staranności i dostępności parkingów, uzasadnia uznanie roszczeń egzoneracyjnych spółki za zasadne.

Niewłaściwe sumowanie kar za naruszenia przepisów o transporcie drogowym, polegające na błędnej kwalifikacji naruszeń związanych z obsługą tachografu i czasem pracy kierowców, stanowi naruszenie prawa, co uzasadnia uchylenie takich decyzji przez sąd administracyjny, z obowiązkiem ponownego rozpoznania sprawy przez organ.

Kara pieniężna za posługiwanie się niewłaściwą kartą kierowcy jest zasadna, jeżeli przewoźnik nie wykaże wyjątkowych okoliczności wyłączających odpowiedzialność. Ciężar dowodu dotyczący wyłączenia odpowiedzialności spoczywa na przewoźniku, który musi udowodnić brak wpływu na naruszenie.

Zarządzający transportem ponosi odpowiedzialność za naruszenia czasu pracy kierowców, jeśli nie wykazuje okoliczności uwalniających od odpowiedzialności, co uzasadnia nałożenie kary przez organ.

Nie można uznać za prawomocnie nieważne prawa ochronnego na sporny znak towarowy, jeśli podstawą do jego unieważnienia jest decyzja o wygaśnięciu innego znaku, która nie jest prawomocna. Sprawa wymaga ponownego rozpoznania przez WSA.

Art. 7 ust. 8a ustawy o przekształceniu nie znajduje zastosowania do waloryzacji opłat przekształceniowych, a doręczanie informacji o wysokości waloryzowanej opłaty jest wystarczające. Umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jest prawidłowe.

Przepis art. 10 ust. 2 ustawy przekształceniowej wyłącza stosowanie decyzji administracyjnej dla waloryzacji opłaty przekształceniowej, co uzasadnia umorzenie postępowania zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. Organ dokonuje waloryzacji poprzez zawiadomienie, a nie decyzję.

Waloryzacja opłaty rocznej z tytułu przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności nie wymaga decyzji administracyjnej; właściciel otrzymuje jedynie pisemne zawiadomienie, które nie podlega weryfikacji w trybie administracyjnym.

Waloryzacja opłaty przekształceniowej powinna być dokonywana w trybie zawiadomienia, zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej, a nie w drodze decyzji administracyjnej, nawet gdy właściciel nie zgadza się z jej wysokością.

NSA orzeka, że waloryzacja opłaty przekształceniowej odbywa się w drodze czynności materialno-technicznej, bez potrzeby wydawania decyzji administracyjnej, a jej kontrola w instancyjnym postępowaniu nie jest wymagana.

Waloryzacja opłaty przekształceniowej nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, a organ zobowiązany jest jedynie do zawiadomienia właściciela nieruchomości o jej wysokości. Postępowanie dotyczące waloryzacji opłaty jest odrębne i niezależne od procedury jej ustalania.

Waloryzacja opłaty rocznej z tytułu przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności nie wymaga decyzji administracyjnej. Jej kwestionowanie nie uprawnia do wydania decyzji, o czym decyduje art. 10 ustawy przekształceniowej.

Waloryzacja rocznej opłaty przekształceniowej, jako czynność materialno-techniczna, nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, a jej forma ogranicza się do pisemnego zawiadomienia, zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej, co wyłącza zastosowanie art. 7 ust. 8a tej ustawy.

Brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie waloryzacji zwaloryzowanej opłaty przekształceniowej; w tym zakresie stosuje się procedurę zawiadomienia, o której mowa w art. 10 ust. 2 ustawy przekształceniowej.

Waloryzacja wysokości opłaty przekształceniowej, dokonana na podstawie art. 10 ustawy przekształceniowej, nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Zwaloryzowana opłata obwieszczana jest właścicielowi poprzez pisemne zawiadomienie, co nie podlega zaskarżeniu w trybie administracyjnym.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z 20 lipca 2018 r., waloryzacja opłaty przekształceniowej jest dokonywana poprzez zawiadomienie właściciela nieruchomości, co wyłącza konieczność wydania decyzji administracyjnej, a w razie sporu, do umorzenia postępowania.

Brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej w sprawie waloryzacji opłaty przekształceniowej według art. 10 ustawy przekształceniowej; postępowanie takie jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.