Skarga kasacyjna M. S. została oddalona, ponieważ skarżący nie był stroną w postępowaniu administracyjnym na wniosek A. K.-S., a jego interes nie miał kwalifikowanego umocowania prawnego zgodnie z art. 28 KPA, przez co nie przysługuje mu wznowienie postępowania decyzją ostateczną.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną w sprawie unieważnienia rejestracji pojazdu, uznając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo zastosował przepisy prawa procesowego i materialnego, stwierdzając nieważność decyzji z powodu braku wymaganej homologacji.

NSA uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na brak odpowiedniej regulacji prawnej, nakładającej administracyjnoprawne obowiązki użytkownika drogi w zakresie aktualizacji danych oraz wielokrotne zawieranie umów.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając, że decyzja o rejestracji pojazdu naruszała prawo z powodu braku homologacji potwierdzonej przez producenta pojazdu. Zmiany konstrukcyjne dokonane przez skarżącego nie spełniły wymogów technicznych ani formalnych.

Osoba nieposiadająca statusu strony w postępowaniu administracyjnym nie może skutecznie domagać się wznowienia postępowania, ani wnieść skargi kasacyjnej, jeśli jej interes nie znajduje umocowania w przepisach prawa materialnego.

W sprawach dotyczących przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych, ciężar dowodu posiadania gruntu spoczywa na wnioskodawcy, a sądy administracyjne nie są zobowiązane do ustalania posiadania z urzędu, kierując się dowodami przedstawionymi przez strony.

Interes prawny w kontekście art. 28 kpa wymaga oparcia w normie prawnej. Skarżący, nie będąc stroną postępowania z wniosku A.K.-S., nie mógł skutecznie wnosić o jego wznowienie w trybie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Zarzuty naruszeń proceduralnych skargi kasacyjnej zostały oddalone jako niezasadne.

W postępowaniu o wznowienie zakończonego decyzją administracyjną postępowania, przymiot strony przyznaje się podmiotowi posiadającemu interes prawny, a nie faktyczny, co wyklucza możliwość wznowienia postępowania przez osobę, która nie była stroną w postępowaniu głównym.

W postępowaniu administracyjnym stroną postępowania jest podmiot, którego interes prawny, wynikający z normy prawnej, podlega konkretyzacji. Skarżący M.S. nie dysponował takim interesem prawnym, co wykluczało jego status strony w postępowaniu o przyznanie płatności z wniosku innego rolnika.

NSA uznaje, iż decyzja administracyjna doręczona zastępczo na podstawie art. 44 k.p.a. jest skuteczna, wywołuje skutki prawne, a jej zaskarżenie wymaga formalnego podważenia. Zatrzymanie prawa jazdy w wyniku nieprzedłożenia orzeczenia lekarskiego, po skutecznym doręczeniu decyzji o badaniach, jest prawidłowe.

W sprawie uznania nieważności szwedzkiego prawa jazdy, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza odmowę jego wymiany na polski odpowiednik, z uwagi na niespełnienie przesłanek przewidzianych w art. 14 ust. 1 oraz istnienie negatywnych przeszkód przewidzianych w art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami.

O ile organy prowadzące postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami - na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1268 ze zm.; dalej: u.k.p.) - nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego pod względem jego treści, o tyle na organach ciąży obowiązek ustalenia, czy przesłane

Zaświadczenie potwierdzające pełnienie służby w warunkach zagrożenia życia i zdrowia powinno być wydane jedynie w oparciu o bezsporną dokumentację organu. Brak takich dowodów w aktach sprawy uzasadnia odmowę wydania zaświadczenia przez Szefa KAS.

Zarządzenie organu wykonawczego gminy, będące aktem prawa miejscowego, które nie zostało opublikowane zgodnie z wymogami, jest sprzeczne z prawem i w efekcie nieważne.

Podmiot wynajmujący lokal użytkowy, w którym prowadzone są nielegalne gry na automatach, może być uznany za współurządzającego gry hazardowe, podlegając tym samym karze pieniężnej, zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, nawet jeśli urządzenia nie są jego własnością.

Bilet autostradowy bez pełnego numeru rejestracyjnego nie pozbawia go wartości dowodowej; DIAS powinien uwzględniać dodatkowe dowody w ocenie wniesienia opłaty za przejazd autostradą, unikać nadmiernego formalizmu.

Osoba fizyczna urządza grę hazardową poza kasynem gry bez posiadania koncesji, ponosi odpowiedzialność na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Skarga kasacyjna D.T. na wyrok WSA dotyczący kary za urządzanie gier hazardowych bez zezwolenia jest niezasadna – wyrok WSA zgodny z prawem, prawidłowo oparty na ustaleniach faktycznych, bez podstaw do naruszenia przepisów proceduralnych czy materialnych.

Uchwała organu samorządu terytorialnego dotycząca opłat za usuwanie pojazdów, pozbawiona wystarczającego uzasadnienia oraz nieprzestrzegająca ustawowych kryteriów, podlega stwierdzeniu nieważności w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nakładanie kar na podstawie art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym wymaga tożsamości znamion deliktów między załącznikami nr 3 i nr 4, co w niniejszej sprawie nie zachodziło, dlatego decyzje organów były prawidłowe.

Działalność polegająca na urządzaniu gier na automatach poza kasynem bez koncesji uzasadnia nałożenie kary pieniężnej, nawet jeśli formalnie osoba działa jako wydzierżawiający lokal. Punktem decyzyjnym jest rzeczywista aktywność w organizowaniu gier.

Podmiot wynajmujący lokal, w którym instalowane są nielegalne automaty, a który nie wykazał przekazania lokalu innemu podmiotowi, może zostać uznany za współurządzającego gry hazardowe, ponosząc odpowiedzialność za brak właściwych zezwoleń i koncesji.