Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że brak było przesłanek naruszenia przepisów postępowania ani materialnych, co przesądziło o zgodności wyroku z prawem.

Działanie organów celnych, polegające na nałożeniu kary pieniężnej za próbę nielegalnego eksportu towarów luksusowych do objętej sankcjami Rosji, jest zgodne z prawem. Wyrok NSA potwierdza obowiązek znajomości i stosowania unijnych regulacji sankcyjnych przez eksporterów.

Nałożenie kary pieniężnej za naruszenie unijnych środków ograniczających, w postaci wywozu towarów objętych zakazem, jest zgodne z prawem, a jej wysokość musi być ustalona w oparciu o zasadę proporcjonalności, skuteczności oraz prewencji zgodnie z regulacjami unijnymi.

Decyzja organu celnego o klasyfikacji taryfowej towaru jako zrębów drzewnych i odmowie ich zwolnienia do dopuszczenia do obrotu jest prawidłowa. Opinia biegłego w pełni spełniała wymogi procesowe, a jej konkluzje pozostają w zgodzie z przepisami unijnego kodeksu celnego.

Organ celny nie może odmówić zwolnienia z VAT wyłącznie na skutek uchybienia formalnego, jeśli spełnione są materialne przesłanki zwolnienia i brak zagrożenia dla systemu VAT. Art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 stosuje się także do spraw celnych.

Skreślenie z listy radców prawnych następuje przy nieuiszczeniu składek za okres powyżej roku, a ocena proporcjonalności działania organu została uznana za niezasadną; skarga kasacyjna M.K. oddalona.

W okolicznościach sprawy wobec dużego podobieństwa oznaczeń oraz tożsamości lub wysokiego podobieństwa towarów i usług, a także możliwości wprowadzenia przeciętnego odbiorcy w błąd, zgłoszeniu nie przyznano ochrony prawnej. Sprzeciw został słusznie uznany w całości.

W postępowaniu o przyznanie płatności, ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy; organ ocenia wniosek wyłącznie na podstawie przedstawionych dowodów. Braki formalne powinien wskazać tylko kierownik biura powiatowego. Obowiązek aktywnego uczestnictwa w postępowaniu i załączania właściwych dokumentów spoczywa na składającym wniosek.

Przewóz drogowy realizowany niepracowniczo przez kierowcę nie stanowi przewozu na potrzeby własne i wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego rzeczy.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że warunki z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie znajdują zastosowania w przypadku naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej przez jednorazowy przejazd zespołem pojazdów o DMC przekraczającej 3,5 tony. Naruszenie to ma charakter jednoczynowy i skutkowy, co wyklucza możliwość odstąpienia od kary na podstawie tych przesłanek.

Decyzja organu Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 25 000 zł odpowiada prawu, gdyż jest zgodna z przepisami ustawy o transporcie drogowym oraz limitami odpowiedzialności przewidzianymi w art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d.