Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za zgodną z prawem, wskazując na naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w zakresie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym odpowiednich wymagań konstrukcyjnych.

Prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek jego nieużywania w sposób rzeczywisty przez nieprzerwany okres pięciu lat, chyba że istnieją ważne powody tego nieużywania, które nie mogą być utożsamiane jedynie z trudnościami natury podatkowej lub ryzykiem gospodarczym.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za bezzasadną, potwierdzając, że decyzje Prezesa UKE ws. dostępu do infrastruktury spełniają wymogi zapewnienia skutecznej konkurencji i są zgodne z prawem telekomunikacyjnym oraz nie wymagają uprzedniej analizy rynku.

Oddalenie skargi kasacyjnej, uznanie poprawności decyzji o cofnięciu licencji wspólnotowej z uwagi na poważne naruszenie przepisów prawa unijnego dotyczącego międzynarodowego przewozu drogowego.

Stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z powodu jego nieużywania przez okres pięciu lat wymaga, aby podmiot korzystający z ochrony wykazał rzeczywiste używanie znaku lub istnienie ważnych powodów, które uniemożliwiały jego użycie.

Nie można uznać, że istniały ważne powody usprawiedliwiające nieużywanie znaku towarowego "S.", jeżeli brak jego używania wynikał z ryzyka gospodarczego spółki. Prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek jego nieużywania w sposób rzeczywisty przez wymagany pięcioletni okres.

Zarządzający transportem ponosi odpowiedzialność administracyjną za naruszenie przepisów przewozu drogowego, która może być wyłączona wyłącznie w przypadkach szczególnych, praktycznie nieprzewidywalnych. Odpowiedzialność administracyjno-karna opiera się na fakcie naruszenia, a nie winie.

Rzeczywiste używanie znaku towarowego nie zostało wykazane przez uprawnionego, wobec czego prawo ochronne na znak wygasa zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 P.p.w.p., gdyż nieużywanie znaku przez pięć lat nie wynikało z ważnych powodów.

Przewóz pasażerów realizowany przez skarżącą spółkę T. Sp. z o.o. w dniu 25 lipca 2019 r. w ramach działalności gospodarczej, mimo przeciwnych twierdzeń strony, stanowił przewóz okazjonalny. Pojazd użyty do przewozu nie spełniał wymogów ustawowych dotyczących przewozu okazjonalnego, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej.

Skarga kasacyjna została uwzględniona z uwagi na nieważność postępowania przed WSA spowodowaną brakiem należytego umocowania pełnomocnika skarżącej. Sprawa przekazana do ponownego rozpoznania.

Sąd kasacyjny orzekł, że przewóz osób dokonany bez wymaganej licencji i niespełniający wymogów formalnych przewozu okazjonalnego podlega nałożeniu kary pieniężnej. Uchybienia proceduralne nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

NSA oddala skargę kasacyjną w sprawie wznowienia postępowania, podkreślając, że uchybienie terminowi określonemu w art. 148 § 2 k.p.a. uniemożliwia merytoryczną ocenę decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym.

Za wykonywanie przewozu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia, traktowane jako działanie z zakresu transportu drogowego, oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego niespełniającego wymogów przewidzianych dla legalnej działalności transportowej, może być nałożona kara administracyjna. Sąd administracyjny potwierdza prawidłowość takiego rozstrzygnięcia.