Dla przyjęcia stanu wykonywania krajowego transportu drogowego wystarczające jest wykonywanie faktycznych czynności przewozu, niezależnie od statusu przedsiębiorcy. Brak odpowiednich orzeczeń lekarskich powoduje odpowiedzialność administracyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że spółka S. Sp. z o.o. była właściwie uznana za odpowiedzialną za przewóz drogowy osób, realizowany jako przewóz okazjonalny. W związku z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym, nałożenie kary pieniężnej zostało uznane za zasadne.

Oddalenie skargi kasacyjnej Z. Sp. z o.o., uznając, że decyzja Prezesa PGWWP nie była obarczona błędem co do terminu i zasadności wydania w odniesieniu do taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków.

M. Sp. z o.o. nie była adresatem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej; prezes spółki miał interes prawny jako strona postępowania, co wykluczało możliwość wniesienia odwołania przez spółkę. NSA uchylił wyrok WSA, decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego była prawidłowa.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za zgodną z prawem, wskazując na naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w zakresie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym odpowiednich wymagań konstrukcyjnych.

Prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek jego nieużywania w sposób rzeczywisty przez nieprzerwany okres pięciu lat, chyba że istnieją ważne powody tego nieużywania, które nie mogą być utożsamiane jedynie z trudnościami natury podatkowej lub ryzykiem gospodarczym.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za bezzasadną, potwierdzając, że decyzje Prezesa UKE ws. dostępu do infrastruktury spełniają wymogi zapewnienia skutecznej konkurencji i są zgodne z prawem telekomunikacyjnym oraz nie wymagają uprzedniej analizy rynku.