Nie można nałożyć kary pieniężnej na użytkownika drogi krajowej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, gdy przyczyną braku płatności są deficyty regulacyjne systemu viaTOLL oraz brak normatywnych podstaw do aktualizacji danych pojazdu przed 1 lipca 2020 r.

Posiadacz gruntów rolnych w kontekście płatności bezpośrednich musi faktycznie i ciągle użytkować grunty rolnicze. Formalne posiadanie tytułu prawnego nie wystarcza do uzyskania płatności ONW; konieczne jest efektywne wykorzystanie gruntów zgodnie z praktyką rolniczą.

Członkowie zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie za zaległości podatkowe spółki, jeśli nie zgłosili wniosku o ogłoszenie upadłości na czas, nie wykazując przy tym braku winy. Zrealizowanie się przesłanek bezskuteczności egzekucji z majątku spółki powoduje przypisanie odpowiedzialności członkom zarządu.

Decyzje Prezesa UKE w przedmiocie określenia warunków dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej są zgodne z Prawem telekomunikacyjnym i Dyrektywą ramową UE, nawet wobec operatorów nieposiadających znaczącej pozycji rynkowej, celem zapewnienia skutecznej konkurencji.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA, nakazując ponowne rozpoznanie ze względu na niedostateczne wyjaśnienie i wadliwą weryfikację proceduralną oceny egzaminu adwokackiego przez komisję II stopnia oraz konieczność szczegółowego uzasadnienia decyzji w oparciu o ustawowe kryteria oceny.

Nałożenie kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty elektronicznej w wyniku użycia viaBox przypisanego do innego numeru rejestracyjnego pojazdu było niezasadne, wobec braku wyraźnych podstaw ustawowych do aktualizacji umowy zgodnie z obowiązującymi regulacjami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że posługiwanie się urządzeniem poboru opłat viaBOX, bez prawidłowej aktualizacji danych w systemie viaTOLL, w braku wyraźnej podstawy ustawowej, nie stanowi podstawy do nałożenia kary administracyjnej z tytułu naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

W przypadku zmiany numeru rejestracyjnego pojazdu przed 1 lipca 2020 r., brak jego aktualizacji w systemie viaTOLL, z wyłącznym poleganiem na umowie cywilnoprawnej, nie uprawnia do nałożenia kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty elektronicznej.

NSA uznał, że przy ocenie naruszenia obowiązków w zakresie uiszczania opłat elektronicznych należy stosować przepisy obowiązujące w czasie zdarzenia, a nie późniejsze nowelizacje, co skutkuje nieważnością decyzji administracyjnej niepopartej wyraźną regulacją ustawową.

Unieważnienie przetargu telekomunikacyjnego nie skutkuje automatycznie uchyleniem decyzji rezerwacyjnej; wymaga to wykazania zmiany wyników przetargu jako konsekwencji unieważnienia.

Zmiana danych pojazdu w systemie viaTOLL, niezwiązana z obowiązkiem prawnie narzucanym, nie uzasadnia nałożenia kary administracyjnej zgodnie z art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem wyjaśnienia istoty sprawy.

Rzeczywiste przyczyny braku uiszczenia opłaty elektronicznej, wynikające z nieprawidłowości systemu poboru opłat, wykluczają nałożenie kary administracyjnej, jeżeli użytkownik drogi nie naruszył uprzednich obowiązków administracyjnoprawnych.

Samoistny posiadacz lokalu, wynajmując tylko część powierzchni innemu podmiotowi, nie traci posiadania i podlega odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, jednak organ musi rozważyć możliwość odstąpienia od kary pieniężnej zgodnie z art. 189f k.p.a.

Skarga kasacyjna na orzeczenie WSA w przedmiocie uchylenia kary pieniężnej za nielegalne urządzanie gier hazardowych przy terminalach komputerowych została oddalona z uwagi na formalne braki skargi kasacyjnej i nieuzasadnione naruszenia przepisów procesowych.

Skarga kasacyjna M. M. od wyroku WSA w Poznaniu, uznająca ją za "urządzającego gry", podlega oddaleniu. Czynności skarżącej spełniały definicję urządzania gier na automatach, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej zgodnie z ustawą o grach hazardowych.

Karze administracyjnej za posiadanie lokalu z niezarejestrowanymi automatami do gry podlega faktyczny posiadacz zależny lokalu, nie zaś poprzedni najemca, który oddał lokal w podnajem innemu podmiotowi.

Kara pieniężna za urządzanie gier na automatach poza kasynem, oparta o art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, jest prawidłowa nawet bez notyfikacji przepisu do Komisji Europejskiej; brak możliwości miarkowania kary nie narusza zasady proporcjonalności.

Sądy prawidłowo uznały, że R.S. był posiadaczem zależnym lokalu, w którym prowadzono nielegalne gry hazardowe; oddalono skargę kasacyjną jako bezpodstawną.