Odpowiedzialność członka zarządu za kary pieniężne nałożone na spółkę na podstawie ustawy o grach hazardowych nie podlega przepisom Ordynacji podatkowej o odpowiedzialności osób trzecich. Odpowiednie stosowanie tych przepisów do kar administracyjnych jest prawnie niedopuszczalne.

Odpowiedzialność członka zarządu spółki za administracyjne kary pieniężne nie może być orzekana na podstawie przepisów o odpowiedzialności osób trzecich zawartych w Ordynacji podatkowej, ponieważ kary te nie stanowią zobowiązań podatkowych.

Decyzja Urzędu Patentowego o odmowie rejestracji znaku towarowego z powodu braku zdolności odróżniającej lub opisowego charakteru zgłoszonego oznaczenia jako bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji z art. 129(1) ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 324 ze zm.), co do zasady powinna być uzasadniona w odniesieniu do każdego z towarów

Posiadacz samoistny lokalu, w którym ujawniono niezarejestrowane automaty, odpowiada za naruszenie ustawy o grach hazardowych, niezależnie od deklarowanego ustnego oddania lokalu w posiadanie zależne, jeżeli brak dowodów na rzeczywiste przekazanie władztwa nad lokalem.

NSA stwierdził, że niezalogowanie karty kierowcy w tachografie stanowi naruszenie zasad określonych w lp. 6.2.1 ustawy o transporcie drogowym, co uzasadnia nałożenie wyższej kary pieniężnej za ingerencję w działanie tachografu.

Skarga kasacyjna E. Sp. z o.o. została oddalona, gdyż nie wykazano przesłanek wyłączających odpowiedzialność za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oraz nie potwierdzono błędów w ocenie dowodów przez organy administracji i WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż posiadanie przez kierującego zezwolenia wyższej kategorii niż wymagana do poruszania się pojazdem nienormatywnym, nie daje prawa do legalnego przejazdu bez odpowiedniego zezwolenia dla konkretnego pojazdu, skutkując uznaniem przejazdu za wykonywany bez zezwolenia.

Kara pieniężna nałożona za naruszenie obowiązków ustawy SENT jest zasadna, gdyż brak przesłanek odstąpienia od nałożenia kary w kontekście interesu publicznego, a stwierdzone naruszenie nie było incydentalne.

1. Decyzja o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy z uwagi na przeszkody określone w art. 129¹ ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej powinna co do zasady zawierać uzasadnienie odnoszące się do każdego z towarów i każdej z usług objętych zgłoszeniem. Urząd Patentowy może jednak ograniczyć się do jednego, ogólnego uzasadnienia obejmującego wszystkie

Wykonywanie przewozu osób pojazdem niespełniającym wymogów dla taksówek, przez przedsiębiorcę posiadającego licencję taksówkową, stanowi naruszenie uprawniające do nałożenia kary administracyjnej za przewóz okazjonalny bez odpowiedniej licencji.

Zaistnienie braków formalnych przy uzupełnianiu zgłoszeń w systemie SENT, mimo formalnego odbioru towaru, może skutkować nałożeniem kary pieniężnej. Odstąpienie od jej wymierzenia wymaga wykazania ważnego interesu podmiotu lub publicznego, którego Skarżąca nie udowodniła.

Czyn, o którym mowa w art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym nie wyklucza możliwości nałożenia kary pieniężnej za każde odrębne naruszenie przepisów zawartych w różnych załącznikach ustawy, nawet jeśli naruszenia te zostały stwierdzone w ramach jednej kontroli.

Nałożenie kar pieniężnych na podstawie odrębnych ustaw o transporcie drogowym oraz prawie ruchu drogowego, za to samo naruszenie, jest dopuszczalne z uwagi na odmienność chronionych dóbr i zakresów regulacji, co nie narusza zasady ne bis in idem.