Skarżący nie wykazał istnienia naruszenia przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Organy celne miały uzasadnione wątpliwości co do wartości celnej, a opinia biegłego została uznana za wiarygodną i wystarczającą.

Skarga kasacyjna G. E. N. Sp. z o.o. Sp. k. w Białymstoku została rozstrzygnięta przez NSA negatywnie – art. 155 k.p.a. nie uzasadnia zmiany decyzji ostatecznej w zakresie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej wobec nieprawidłowości zarzutów dotyczących wykładni i zastosowania przepisów unijnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że w przypadku formalnie kompletnego wniosku o przyznanie pomocy, organ administracyjny nie posiada normatywnego obowiązku pouczania o brakach w okresie możliwym do dokonania zmiany wniosku; zmiany wniosku dokonane po upływie tego terminu są nieskuteczne.

Wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu następuje z datą podjęcia pierwszej czynności przez organ, a nie z datą doręczenia zawiadomienia stronie. Przekroczenie tego terminu skutkuje przedawnieniem prawa nałożenia sankcji administracyjnej (art. 13n u.d.p.).

Zarówno przewóz okazjonalny, jak i przewóz taksówką, są formami transportu drogowego wymagającymi licencji. Nałożenie kary za brak wymaganych zezwoleń jest zasadne, gdy pojazd nie spełnia wymogów konstrukcyjnych i oznakowania przewidzianych dla taksówki według ustawy o transporcie drogowym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przewóz spełniający kryteria przewozu okazjonalnego, nie wyposażony w taksometr ani aplikację mobilną, nie może być uznany za taksówkę, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej zgodnie z ustawą o transporcie drogowym.

Art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie stosuje się do deliktów jednoczynowych, takich jak nieuiszczenie opłaty elektronicznej, gdzie przesłanki "znikomej wagi naruszenia" i "zaprzestania naruszania prawa" muszą być spełnione łącznie.

Art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania w postępowaniach o nałożenie kary pieniężnej na podstawie ustawy SENT; obowiązują własne przepisy tej ustawy, co wyklucza przedawnienie wszczęcia postępowania administracyjnego.

NSA uznaje, że używana odzież przewożona przez A. S. spełnia definicję odpadu, a brak wymaganych dokumentów oraz oznakowania uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o przewozie odpadów.

Czasowe zawieszenie administracyjnego postępowania powinno dotyczyć całości sprawy, a nie tylko jednego z uczestników, gdyż współuczestnictwo materialnoprawne wyklucza rozdzielną procedurę zawieszającą wobec pojedynczych stron.

1. W sprawach, w których pomiędzy stronami postępowania istnieje więź współuczestnictwa materialnego, prawa lub obowiązki wielu stron podlegają konkretyzacji w ramach jednego postępowania i co do zasady w drodze jednej decyzji, a zatem nie jest dopuszczalne procesowe „rozerwanie” tego rodzaju więzi przez zawieszenie postępowania co do części stron i jego kontynuowanie co do pozostałych. 2. Zasada ta

Oddalenie skargi kasacyjnej, potwierdzenie odpowiedzialności przedsiębiorcy transportowego za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców, brak wykazania okoliczności egzoneracyjnych z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Potwierdzenie obowiązku udowodnienia nadzwyczajnych okoliczności przez przedsiębiorcę.

W przypadku popełnienia najpoważniejszych naruszeń przepisów dotyczących zdatności technicznej pojazdów, które nie zostały skutecznie zrehabilitowane, utrata dobrej reputacji przewoźnika drogowego może być uznana za uzasadniony i proporcjonalny środek, nawet przy wdrożeniu niewystarczających procedur naprawczych.

Nieposiadanie ważnego aktualnego badania technicznego pojazdu w transporcie drogowym stanowi naruszenie przepisów, za które rokuje obiektywną odpowiedzialność i karę pieniężną, wykluczając zastosowanie art. 189f k.p.a. jako podstawy zwolnienia.

Decyzja Dyrektora ARiMR narusza przepisy materialnoprawne poprzez nieuzasadnione pomniejszenie płatności z tytułu przedeklarowania powierzchni, w sytuacji niezaistnienia przesłanek nadzwyczajnych określonych w przepisach unijnych, oraz błędną interpretację faktów związanych z budową gazociągu.

Wykonanie przewozu drogowego pojazdem z usterekami kwalifikowanymi jako niebezpieczne, zagrażającymi bezpieczeństwu ruchu drogowego, uzasadnia nałożenie kary pieniężnej. Responsywność przedsiębiorcy jest obiektywna i nie zależy od winy, a ocena zagrożenia nie wymaga specjalistycznej wiedzy.

Przedsiębiorca odpowiedzialny jest za zapewnienie, iż kierowca wykonujący przewóz drogowy posiada przy sobie i okazuje wymagane dokumenty licencyjne. Brak okazania tych dokumentów podczas kontroli uzasadnia nałożenie kary pieniężnej, a odpowiedzialność ma charakter obiektywny.