Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że legalne przypisanie statusu "urządzającego gry" na automatach obejmuje również podmioty wynajmujące lokal, jeżeli ich działania tworzą warunki do prowadzenia gier hazardowych poza kasynem, w świetle szerokiej wykładni art. 89 ustawy o grach hazardowych.

Nieuzasadniona skarga kasacyjna nie ma wpływu na podważenie decyzji ARiMR. Odpowiedzialność dowodowania spełnienia warunków płatności dobrostanowej spoczywa na stronie ubiegającej się o pomoc, a brak sformalizowanych podstaw kasacyjnych uzasadnia ich odrzucenie.

Do zmiany wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste może dojść przez zaakceptowanie wypowiedzenia jej wysokości lub postępowanie przed samorządowym kolegium odwoławczym, a kwestie te są niezwiązane z postępowaniem na podstawie ustawy przekształceniowej. Skarga kasacyjna wobec tego oddalona.

Urządzanie gier hazardowych w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych obejmuje wszelkie czynności zapewniające grze odpowiednie warunki, które mogą wystąpić przed i podczas prowadzenia gry; odpowiedzialność administracyjna jest niezależna od rozumienia pojęcia "prowadzenia gier" na gruncie Kodeksu karnego skarbowego.

Osoba udostępniająca lokal pod automaty do gier hazardowych może być traktowana jako urządzający gry na automatach i podlegać karze pieniężnej z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, szczególnie gdy współorganizuje przedsięwzięcie hazardowe.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną organu za zasadną, uchylając wyrok WSA i oddalając skargę T.Z. na ustalenie nienależnie pobranych płatności ekologicznych. Uchylono zobowiązanie zwrotu, podkreślając znaczenie prawidłowego postępowania dowodowego oraz potwierdzenia naruszenia norm prawnych.

Dla przyznania płatności rolno-środowiskowych do gruntów ZWRSP konieczne jest posiadanie tytułu prawnego do tych gruntów, zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy PROW, co jest zgodne z prawem unijnym i krajowym.

Odwołanie się do kwestii braku winy w przypadku uchybienia terminu musi być w rzeczywisty sposób uprawdopodobnione przez stronę, a okoliczności związane z pandemią, bez wykazania bezpośredniego ich wpływu, nie stanowią podstawy do przywrócenia terminu (art. 58 § 1 k.p.a.).

NSA podtrzymuje zasadność wymogu posiadania tytułu prawnego do działki z ZWRSP jako warunku płatności bezpośrednich, zgodnie z prawem krajowym i unijnym, odrzucając zarzuty niezgodności z zasadą proporcjonalności i równości (art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach).

Art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wymagający tytułu prawnego do działek z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, nie narusza Konstytucji RP ani prawa UE, a wymóg ten jest zgodny z zasadą proporcjonalności.

Art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach nie narusza konstytucyjnych ani unijnych zasad prawnych, wymagając od rolników legitymowania się tytułem prawnym do działek z ZWRSP jako przesłanką do przyznania płatności bezpośrednich.

Dla uzyskania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych do gruntów Skarbu Państwa konieczne jest posiadanie tytułu prawnego do tych gruntów, co nie narusza przepisów prawa unijnego ani Konstytucji RP.

Przepisy Działu IVa k.p.a. dotyczące administracyjnych kar pieniężnych mają zastosowanie przy nakładaniu kar na mocy ustawy o grach hazardowych. Organy administracyjne są zobowiązane uwzględniać przesłanki odstąpienia od kary, określone w art. 189f k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jednokrotne wprowadzenie błędnych danych do systemu e-Toll nie uzasadnia wielokrotnego nakładania kar pieniężnych za to samo uchybienie. Uchylenie wyroku i decyzji administracyjnych wobec nierzetelności postępowania dowodowego oraz błędnej ich oceny przez organ i sąd pierwszej instancji.

Dla skutecznego obciążenia posiadacza zależnego lokalu karą na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., konieczne jest dokładne ustalenie, kto faktycznie włada lokalem; formalny podnajem nie wyłącza automatycznie odpowiedzialności posiadacza.

Przewoźnik, wykonując przewóz drogowy odpadów, jest zobowiązany upewnić się, że posiada wszystkie wymagane dokumenty, w tym prawidłowo wypełniony dokument Annex VII, niezależnie od odpowiedzialności organizatora transportu za jego przygotowanie.

Pojęcie "oddziału urzędu celno-skarbowego", zgodnie z art. 12a ust. 3 ustawy SENT, należy rozumieć funkcjonalnie, w ramach terytorialnego zasięgu organu celno-skarbowego. Brak przedstawienia środka transportu do kontroli w wyznaczonym miejscu uprawnia do nałożenia kary pieniężnej, chyba że zachodzą wyjątkowe przesłanki interesu publicznego.