Skarga kasacyjna z zarzutem błędnego doręczenia decyzji podatkowej i naruszenia art. 149 o.p. zostaje oddalona. Przesyłka doręczona P.P. jako pełnoletniemu domownikowi zgodnie z wymogami skutecznego doręczenia zastępczego.

Doręczenie pisma podatkowego pełnoletniemu domownikowi, który podjął się oddania pisma adresatowi, jest skuteczne, nawet gdy domownik nie zamieszkuje stale z adresatem, o ile spełnia warunki zawarte w art. 149 Ordynacji podatkowej. Skarga kasacyjna nie wykazała naruszenia przepisów w ocenie dowodów.

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że błędna klasyfikacja podatkowoprawna z 2014 r. nie uprawniała do stwierdzenia nadpłaty za grudzień 2020 r., oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując decyzję o braku nadpłaty w świetle ustalonych faktów.

Art. 22 ust. 4 u.p.d.o.p. nie uzależnia zwolnienia dywidend od bycia rzeczywistym właścicielem, i nie wymaga efektywnego opodatkowania całości dochodów. Klauzula przeciw unikaniu opodatkowania z art. 22c stosowana jest, gdy działania spółki nie spełniają celów dyrektywy unijnej.

Nieprawidłowe dokumentowanie czynności gospodarczych pozornymi fakturami skutkuje odmową prawa do odliczenia podatku naliczonego. W przypadku braku rzeczywistych transakcji, świadomość uczestnictwa podatnika w oszustwie stanowi podstawę do odmowy odliczenia.

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiada solidarnie za zaległości podatkowe spółki, jeśli nie wykazał braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość, a egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Brak skutecznego kwestionowania wyników postępowania spółki wyklucza możliwość zwolnienia z odpowiedzialności.

Odmowa stwierdzenia nadpłaty podatku od towarów i usług za listopad 2020 r. była uzasadniona, gdyż spółka nie wykazała istnienia nadpłaty, a deklaracje podatkowe nie obaliły domniemania ich prawidłowości.

Gmina, realizując usługę najmu rowerów miejskich, działa jako podatnik VAT, a cała usługa, niezależnie od długości wypożyczenia, powinna być traktowana jako odpłatna. Moment powstania obowiązku podatkowego związany jest z zakończeniem usługi, co uprawnia do pełnego odliczenia VAT.

Działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych, która nie wiąże się z uzyskiwaniem nowej wiedzy i nie stanowi wartości dodanej, nie spełnia wymogów działalności badawczo-rozwojowej w kontekście ulgi IP BOX.

W sytuacji skorzystania przez podatnika z art. 6 ust. 4 zdanie drugie ustawy o podatku od spadków i darowizn, termin na doręczenie decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe wynosi 3 lata od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy; nie wiąże się to z koniecznością złożenia zeznania podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dane ewidencji gruntów co do zasady wiążą organy podatkowe, jednak możliwe jest ich zakwestionowanie, jeśli pozostają one w sprzeczności z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz uwzględniają rzeczywiste warunki pomieszczeń.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że dane ewidencyjne dotyczące wysokości pomieszczeń użytkowych mogą podlegać weryfikacji, jeśli podatnik przedstawi inne dowody wpływające na ustalenie podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości. Sąd uchyla się od bezwzględnego związania danymi z ewidencji gruntów i budynków.

Opinia Szefa KAS, wydana na podstawie art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej, nie ma charakteru wiążącego, lecz powinna być brana pod uwagę przez Dyrektora KIS przy odmowie wydania interpretacji indywidualnej, jeśli istnieją przesłanki unikania opodatkowania.

Skarga kasacyjna nie była zasadna, gdyż doręczenie w trybie zastępczym pozostawało zgodne z prawem, nie przerywając biegu przedawnienia, co uzasadniało odpowiedzialność solidarną osoby trzeciej.

Zawieszenie działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę nie wpływa na zobowiązanie podatkowe od nieruchomości. Sąd podtrzymał pogląd, że takie nieruchomości mogą być opodatkowane wyższą stawką, pomimo ich nieużytkowania w działalności gospodarczej. Skarga kasacyjna została oddalona.

Sprzedaż działek przez skarżącą, przygotowana na koszt przyszłego nabywcy, nie stanowi działalności gospodarczej i nie podlega VAT, gdyż nie ma charakteru profesjonalnej aktywności handlowej.

Zaskarżony wyrok WSA Gdańsk został uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania z uwagi na brak pełnej analizy i oceny dowodów oraz zarzutów skarżącej dotyczących wiarygodności faktur związanych z nierzeczywistymi zdarzeniami gospodarczymi.

Marża uzyskana ze sprzedaży bonów różnego przeznaczenia, nabytych do własnego majątku, stanowi zysk ze sprzedaży niepodlegający VAT według art. 8b ust. 2 u.p.t.u., nie będąc usługą pośrednictwa.

NSA potwierdza, że wnioski dotyczące charakteru świadczeń jako kompleksowe lub odrębne powinny być rozstrzygane w ramach interpretacji indywidualnej, a nie wiążącej informacji stawkowej, jeżeli nie dotyczą bezpośrednio stawki VAT.